เสียงกรี๊ดแหลมของใครบางคนเจือปนเสียงของประตูห้องที่ถูกกระแทกปัง! เงาของคนวิ่งนัวเนียผ่านความมืดช่วงเที่ยงคืนในหอพักหญิง ‘ขมิ้นวิลเลจ’ แว่วสะท้อนไปทั่วโถง.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปอ สาวปีหนึ่งสายคิดมาก ตื่นจากฝันหวานกลางดึกกะทันหัน ตาลีตาลานคว้าแว่น กวาดตาไปรอบ ๆ ห้องหาเหตุผลให้ตัวเองว่าเสียงนี้มาจากอะไร พลางสบตากับส้ม เพื่อนร่วมห้องผู้รักระเบียบที่มากกว่าอะไรก็ตามในจักรวาล.
“ส้ม! เสียงกรี๊ดเมื่อกี้มัน…คนข้างห้องใช่มั้ย? หรือใครแอบปีนเข้ามา?” ปอลนลาน เอียงหูฟังเสียงเงียบหลังคำถามเลยยิ่งน่ากลัว.
ส้มยืนกอดอก หรี่ตา “สงสัยเพื่อนฝั่งตรงข้ามจะเจอแมลงสาบอีกแล้วมั้งปอ ทำไมต้องคิดลึกทุกทีน่ะ?”
ปอกระโดดลงพื้น คว้าไฟฉายแทนไม้เบสบอล “แต่ครั้งที่แล้วมีของหายจริง ๆ นะ! คราวนี้เราต้องจัดการเอง ส้ม! เราจะทำลายตำนานโจรในหอซะที!”
ส้มถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงว่าง่ายแต่สายตาไม่อยากโดนลากไปยุ่งด้วย “ปอเอาอีกแล้ว. เลิกคิดว่าตัวเองเป็นสายลับนิดหนึ่งได้มั้ย?”
ขณะที่ทั้งคู่ถกกัน เสียงเคาะดังขึ้นจากฝั่งประตู. มะนาว หนุ่มติดเกมตลอดกาลที่แสนจะเนียนเนียบ เดินเข้ามาผิดเวลา มองแต่หน้าจอมืดของมือถือราวกับไม่รู้ว่าเขาอยู่จุดไหนของโลกลี้ลับนี้.
“เอ่อ…ไฟห้องผมดับอ่ะ ปลั๊กละลายรึเปล่า ใครเห็นหม้อแปลงมั้ย?” มะนาวพูดพร้อมเกาท้ายทอย สายตายังไม่หลุดจากเกมที่ pause เอาไว้
ปอยิ้มออก ท่าไม่น่ามั่นใจแต่กลับแน่วแน่ “เข้าแก๊งเรามาเลย! เรื่องไฟ เรื่องขโมยต้องแก้เป็นทีม มะนาว นายเป็นสายเทคฯนะ มาช่วยเราตรวจสอบ ขั้วไฟ กับ… หลักฐานล่องหน”
มะนาวเหลือบมองปอ ประเมินสถานการณ์ไม่นานก็พยักหน้าแบบไม่คิดอะไรมาก “ได้ ขอแค่อย่าให้ใช้เครื่องมืออะไรมากกว่าไขควงนะ ขี้เกียจชาร์จแบต”
น้ำขิง สาวห้องข้างเคียงผู้สร้างตัวเองเป็นนักติ่งผู้ดีสายอาร์ต เดินเฉียดเข้ามา พบปากรอยยิ้มหวานแต่แววตาส่องประกายอยากรู้อยากเห็น “มีประชุมสายลับเหรอ ขอเข้าด้วยได้ปะ พอดีจังหวะนี้จะได้อัพ story IG ไง… ฉันมีพร็อพเยอะนะ คนตามเป็นหลักร้อย”
ปอ ฉวยโอกาสทันที “โอเค งั้นคืนนี้เราจะวางกับดักทั้งหอ!”
ส้มยกมือขึ้นค้านลวก ๆ “ไม่เอานะ ฉันจะนอน ฉันสอบเช้า”
น้ำขิงขยับมานั่งข้างปอ กระซิบติดตลก “สู้ ๆ เพื่อน สายลับต้องอดหลับอดนอนเป็น…”
….
สามสิบนาทีต่อมา แผนการจับโจรโดยกลุ่มเด็กปีหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้าโจรเป็นของจริง เริ่มขึ้นพร้อมกับความวุ่นวาย：ปอกำลังติดกล้องมือถือโง่ ๆ ไว้ตามโหลขนม ขณะที่มะนาวโยงสายไฟผิดพลาดสลับกับช่องเสียบโคมไฟ น้ำขิงเห็นเข้าก็ถ่ายสตอรี่ทันที เสริมแคปชั่นแรง “คืนนี้หอแตกแน่… แต่ใจยังนิ่งเพราะเพื่อนคนนี้!”
ในขณะที่ทุกคนกำลังลองของ ส้มที่อยากหลุดพ้นจากความวุ่นวาย กลับสังเกตเห็นกองขยะที่ถูกวางซ่อนตรงซอกประตู.
“อันนี้ถุงใคร? มันเหม็นมากนะ ไม่น่าใช่ของขโมยหรอกปอ มันคือ…โอ๊ยยย…อาหารกล่องเมื่อวานนี่!” ส้มสูดจมูกแรง พลางส่งสายตาเอือมให้ปอ ผู้กลายเป็นผู้นำที่สั่นคลอนกับหลักฐานเด็ด.
มะนาวเย้าทันที “โจรฝากของไว้ด้วยเหรอ? หรือขโมยของกินได้กินไม่หมดฟะ?”
น้ำขิงแซว “พลังงานขโมยต่ำ โดนซับด้วยข้าวผัดไข่ส้มแล้วร่างพังสินะ!”
ปอหน้าป้อ งงกับทุกอย่างแต่ยังไม่ล้มแผน “เดี๋ยวก่อน ๆ ทุกคน! ถ้าเราตามกลิ่นไป อาจจะเจอรังโจรก็ได้!”
จากแผนวางกับดักกลายเป็นตามหา ‘รังโจร’ ด้วยกล่องข้าวบูด จุดหมายว่าคือห้องเก็บของเก่าในสุดทางเดินหอพัก พวกเขาเถียงกันเรื่องจะเปิดประตูดีมั้ย จังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดออก เพราะลมหรืออะไรไม่แน่ชัด
ส้มสะดุ้ง กระซิบ “กลิ่นอาหารบูดวนกลับมาตีเราเอง ช่วยเก็บให้เรียบร้อยที…” ขณะที่ปอมั่นใจหนักขึ้นคิดว่าเป็นสร้อยคดีสำคัญ.
แผนที่ควรจะลับเฉพาะเพื่อนกลายเป็นล๊อกหลวม ๆ ทุกคนในหอต่างเริ่มสงสัยและติดตามเป็นขบวน ปอกับมะนาวพยายามแสดงความเป็นมืออาชีพในขณะที่กล้องมือถือของน้ำขิงยังคอยถ่ายสดอย่างภาคภูมิใจว่า ความกลัวของปอ กลายเป็นความฮิตชั่วข้ามคืน
น้องปีหนึ่งท่าทางขี้ตกใจ (ตะวัน) หัวโนโผล่มาขอเข้ากลุ่ม “สืบอะไรเหรอ ขอแจมด้วยคน พอดีเมื่อคืนรองเท้าหาย…”
น้ำขิงเสียงดังขำเอะอะ “สงสัยรองเท้าซ่อนในกล่องข้าวเหม็นแล้วแหละ! ฮ่า ๆ ๆ” ปอรีบบอก “ไม่ ๆ เดี๋ยวเราจะสืบคดีรองเท้าเป็นคดีถัดไป!”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังเถียงเรื่องตามหาโจร จากคดีข้างห้องกลายเป็นทุกคนในหอเริ่มมาชุมนุมกันตรงโถง เด็กปีหนึ่งกลัวผีกับกลัวขโมยปะทะกันกลางดึก จนพี่รหัสสุดเคร่งผู้คุมกฎต้องมาปรากฏตัว
“นี่มันอะไร ทำไมโถงกลางกลายเป็นตลาดแตก! ใครเป็นผู้นำกลุ่มนี้!”
ปอตอบแต่เสียงเบาลงอย่างไม่สมัครใจ “เราเองค่ะ…”
ส้มรีบเสริม “ทุกอย่างคือความเข้าใจผิดค่ะ พอดีเขมิบกล่องอาหารเอามาปล่อยกลิ่นเฉย ๆ”
น้ำขิงต่อย้ำ “แต่รองเท้าน้องตะวันไม่ได้อยู่ในกล่องข้าวนะ… แต่อาจจะอยู่ใน story live ของเพื่อนเรา ไม่แน่—”
ตอนนี้สถานการณ์ไปไกลกว่าคาด ทุกคนสลับบทผู้นำกันมั่ว ใครจะต้องรับผิดชอบกับการที่ทั้งหอบรรยากาศกลายเป็นงานวัดสายลับ
จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะใหม่จากด้านหลัง “ขอโทษค่ะ ใครเห็นแมวตัวใหญ่สีส้มหายไปบ้าง? มันถือของบางอย่างในปากวิ่งขึ้นบันได…”
มะนาวสวนเบา ๆ “แมวหรือสายลับปลอมตัวแน่?” ปอเริ่มเข้าใจว่าความวุ่นวายไม่ได้เกี่ยวกับโจรเลย แต่คือเรื่องที่ทุกคนคิดเองจนกลายเป็นฟีเวอร์ใหญ่
แต่ก่อนปอจะสรุปอะไรได้ กลายเป็นว่าส่วนกลางของหอพัก กำลังกลายเป็น ‘แคมป์สืบสวน’ ฝ่ายหนึ่งตั้งวงคุยกับพี่รหัส อีกฝ่ายไลฟ์ตั้งวงล้อเรื่องราวกับน้ำขิง ทุกคนลืมว่าจะต้องจับโจรเพราะมัวแต่สนุกกับความเป็น Detective รวมกลุ่มกันเอง
มะนาวยื่นมาแลกคีย์การ์ดกับส้ม “ขอยืมหน่อย เดี๋ยวไปสแกนดูว่ามีใครเข้าออกผิดเวลา”
ส้มส่ายหน้า “แต่ระบบเสียหลายวันแล้วนะ”
มะนาวนิ่ง “ใจเย็นนะ เผื่อเจออะไรสนุกกว่านั้นก็ได้”
ปอสังเกตจากคุยกับหลายคน พบว่าความจริงเหนือกว่าแผนใด ๆ—คำลือในหอมักจะใหญ่กว่าตัวปัญหาเสมอ ใครๆ ต่างตีความเหตุการณ์ตามใจชอบ จนสุดท้าย ทุกเรื่องราวเล็ก ๆ พองโต บานปลายด้วยความคิดเกินเหตุและความพยายามพิสูจน์อะไรที่ไม่มีอยู่จริง
จนเวลาตีสอง ทุกคนเพลียจนต่างแยกย้ายจากแคมป์นักสืบในหอพัก ปอสบตากับส้มที่เดินตามกลับห้อง ส้มพูดเสียงอ่อนลง “คราวหน้าขอแผนจับผีแทนจับโจรได้ไหม อย่างน้อยกลิ่นอาหารบูดอาจช่วยไล่ผีด้วยนะ”
ปอหัวเราะ “หรืออาจช่วยให้ไม่มีใครกล้ากลับมาขโมยอีกก็ได้ กลัวกลิ่นเน่า!”
น้ำขิงแทรกมาคั่น “แต่ story ฉันยอดวิวทะลุสุด ๆ คืนนี้ ใครจะไปคิดว่าความซวยของปอกลายเป็นไวรัล!”
มะนาวยิ้ม “เดี๋ยวคราวหน้าฉันจะทำเกมตามล่าหัวขโมยบิ้วท์เองละกัน ไม่ต้องใช้กล้องมือถือแล้ว”
ปอกลั้นยิ้ม “แต่คืนนี้ขอแค่ไม่ต้องคิดมากแล้วก็พอ…”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ของกลุ่มเพื่อนสลับกับแสงไฟที่ค่อย ๆ ดับลง ทุกคนเดินกลับห้องด้วยใจเบิกบาน ความอลวนของชีวิตหอคืนแรก จบลงแบบวุ่นวายแต่ก็อุ่นหัวใจไม่แพ้กัน.
