“เดี๋ยว! ห้ามเปิดประตูนั่น!” เสียงชีวินร้องลั่นกลางโถงหอพักพร้อมเหงื่อที่เกาะบนหน้าผาก เขากวาดตามองไปที่โต๊ะประชุมย่อมของกลุ่ม Roommate 4 คน ได้แก่ ชีวิน—หนุ่มปีหนึ่งสายเป๊ะที่เชื่อว่าตัวเองจับพิรุธเก่ง, อุ่น—มนุษย์ใจเย็นไม่หยุดปาก, แทน—คนชอบทำอะไรผิดเวลา, และโกลด์—เด็กปากหวานแต่กลัวแม่ที่สุดในโลก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมวะวิน? ก็ห้อง 402 เฉย ๆ” อุ่นเหล่มอง ก่อนหันไปกินขนมกรอบชีสที่อยู่ในมือแบบไม่สนใจ
“มันไม่ธรรมดาอ่ะ!” ชีวินจ้องเขม็ง “เมื่อคืนฉันเห็นแทนเดินเข้าออกห้องนั้นตั้งสามหน แถมยังได้ยินเสียงโกลด์แอบคุยโทรศัพท์ เสียงเหมือนใส่อารมณ์ด้วยนะเว้ย”
แทนเลิกคิ้ว “เฮ้ย ฉันแค่ลืมของ”
โกลด์รีบส่ายหัว พลางยิ้มแหย “เปล่า ฉัน…โทรคุยกับแม่อ่ะ แม่อยากรู้ว่าห้องเป็นยังไง”
“นายก็โทรหาแม่ทุกวันนะโกลด์ จะสงสัยไปทำไม” อุ่นพูดเสียงเนือย ๆ
“แต่ฉันว่ามันเริ่มแปลก ๆ” ชีวินน้ำเสียงจริงจังเกินกว่าเหตุ “เมื่อคืน ประตูห้องนั้นเปิดเองด้วย! มีแมวเดินออกมา ฉันว่า—”
“วิน นายเครียดเรื่องสอบมากเกินป่ะ” อุ่นแซวพลางเอาขนมปาขาแทน
แทนขว้างขนมกลับ “ฉันว่าถ้าวินยังจิตตกอยู่ พวกเราต้องจัดประชุมสืบห้อง 402 แล้วละ”
ชีวินจ้องทุกคนอย่างไม่ไว้ใจ แถมยกขนมในมือขึ้นเป็นเหมือนไม้กายสิทธิ์ “งั้นคืนนี้ มียามกลางดึกสำรวจห้อง!”
ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนจะเงียบ ประสานสายตาแบบเดาไม่ได้ว่าคิดอะไร—แต่ในใจแต่ละคนแอบมีลับเฉพาะของตัวเอง ไม่มีใครรู้ว่าใครโกหกกันแน่
ค่ำคืนนั้น กลุ่มเพื่อนทั้งสี่นั่งรวมตัวในล็อบบี้หอแต่ละคนสังเกตกันเองซะมากกว่า แต่น้อยคนนักจะกล้าทำตามแผนชีวิน
“แล้วนายแน่ใจนะว่าห้องนั้นมีอะไรแปลก?” แทนกระซิบในขณะที่อุ่นแอบเหลือบดูมือถือแบบไม่เข้าใจอารมณ์
“ไม่รู้สิ เหมือนมีเงาคนพยายามซ่อนอยู่ในนั้น ตอนฉันเห็นเมื่อคืน” ชีวินพูดเบา ๆ
โกลด์กลืนน้ำลาย “หรืออาจจะเป็น…พี่ว้าก?”
จู่ ๆ กล่องพัสดูก็ถูกเข็นผ่านหน้าคนทั้งกลุ่มโดยพี่รปภ. “ของใครเนี่ย ของใครสั่งรองเท้าแมวฟรุ้งฟริ้ง?”
“ไหนบอกไม่แปลกไง ห้องคนหรือห้องแมวเนี่ย…” อุ่นอดขำไม่ได้แต่ก็เริ่มเอนตัวเข้าข้างชีวินเงียบ ๆ
แผน ‘พิสูจน์ความลับ 402’ จึงเริ่มขึ้นด้วยความคิดเองเออเองของชีวิน ทุกคนถูกลากเข้าสู่วงจรปั่นป่วนยิ่งกว่าเส้นผมพันกัน
อีกวันในช่วงเที่ยง ชีวินไปสอบสัมภาษณ์ชมรม แต่ในหัวกลับกังวลเรื่องห้อง 402 มากกว่า ผลคือพูดผิดไปหมดจนรุ่นพี่ถาม “เราสนใจเข้าชมรมหุ่นยนต์หรือต้องการปะทะกับแมว?”
ชีวินหัวเราะแห้ง ๆ “คือ…แมวมันฉลาดครับ”
ช่วงเย็น ทุกคนกลับมาพร้อมหน้าที่ห้องพัก อุ่นยังคงกินขนม ทว่าตาสังเกตแทนที่กำลังแอบดมกล่องรองเท้าใหม่ก่อนซุกซ่อนมันไว้ใต้เตียง
“แทน นายสั่งกล่องนี้เหรอ?” อุ่นถามลอย ๆ
“เปล่า ป้องกันกลิ่น!” แทนรีบปาดเหงื่อ
ชีวินสังเกต “ดูซินะว่าในนั้นมีอะไร—อ๊ะ ห้ามเปิด!” ชีวินเบรกไว้ เพราะแผนของเขาคือรอจับผิดมากกว่า
คืนนั้นชีวินพยายามปลอมตัวเป็นพี่รปภ.เดินดูเวรยาม แต่เพื่อนดันโทรมา “วิน เอาน้ำปลาด่วน! อุ่นมันกินทาโกะยากิหมดแล้ว เหลือปลาหมึกเปล่า ๆ!”
เขารีบวิ่งกลับห้อง ด้วยความรีบร้อนชนกับโกลด์ที่สะพายเป้ใหญ่พยายามย่องออกไปเงียบ ๆ
“จะไปไหนดึก ๆ อะโกลด์?”
“เอ่อ…ไปท๊อกกับแม่…”
“พูดผิดหรือเปล่า?”
“แม่ถามว่าแมวหายหรือยัง นายไม่สงสัยหรอก…” โกลด์หลบตา
“เอาวะ! ติดกล้องหน้าประตูให้รู้ไปเลย ใครเข้าออกห้อง 402 มันต้องมีอะไรแน่!”
แผน ‘สายสืบมหาหลอน’ เริ่มทันที ทั้งสี่หาซื้อกล้องถูก ๆ กับสายไฟวุ่นวาย จนได้มาตัวหนึ่งที่ภาพเบลอ ๆ และเสียงสะดุดเหมือนหนังผี
กลางดึก ทุกคนนั่งเกาะจอรอชม กลิ่นปลาหมึกแห้งโชยผ่านจนแทนอดใจเอามาขยำเล่นดู แมวจากไหนไม่รู้มานั่งจ้องหน้ากล้องแรงกว่าเจ้าของห้องอีก
ภาพที่ขึ้นมีแต่รูปรองเท้าฟรุ้งฟริ้ง แถมมีเสียงอุ่นละเมอ “ถ้าน้องแมวเอาไปข่วนรองเท้าฉันละจะฟ้องแม่…”
รุ่งขึ้นชีวินเหนื่อยล้า หัวเต็มไปด้วยภาพรองเท้าและแมว โกลด์เอื่อยแย้ม “หรือจริง ๆ ห้องนั้นไม่มีอะไรหรอก ทุกคนแค่คิดไปเองหรือเปล่า?”
“แต่ฉันเห็นภาพเมื่อคืน มัน…น่าสงสัยนะ!”
แทนหัวเราะ “วิน ฉันสารภาพละ—ฉันซ่อนรองเท้าใหม่ไว้กลัวแมวข่วนจริง ๆ ยืมกุญแจ 402 จากพี่ รปภ. แต่เข้าไปแค่เอาของ”
โกลด์เบาเสียง “ส่วนฉัน รู้จักกับเจ้าของห้อง 402 ที่ฝากของไว้เฉย ๆ คือ…แม่ฝากข้าวกล่องมาเยอะ เลยให้เขาช่วยเก็บ”
อุ่นมองรอบห้อง “แล้วฉันละ? อ๋อ…ฉันเป็นพยาน ว่างั้น”
ชีวินมองทั้งกลุ่มก่อนยิ้มเขิน ๆ “โอเค ฉันอาจจะคิดเยอะไปจริง ๆ”
แต่ขณะที่ทุกอย่างทำท่าจะจบ ประตูห้อง 402 ก็เปิดออก “ขอโทษครับ ข้าวกล่องใครทำหล่นอยู่หน้าห้องแมว?” เจ้าของห้อง 402 ยื่นกล่องข้าวให้ด้วยหน้ายิ้ม ส่วนแมวสองตัวแอบทำท่ารู้ผิด
โกลด์รีบวิ่งไปเอากล่องข้าว “ของแม่ผมเองครับ!”
ชีวินหัวเราะกลบเกลื่อน “สรุปทั้งหมดวุ่นวายเพราะกล่องข้าว กับรองเท้าแมว…ที่ฉันเป็นคนคิดเองเออเองหมด”
แทนตบบ่าเพื่อน “วิน บางทีเรื่องบางเรื่องก็ไม่ต้องเข้าใจทุกอย่างหรอกนะ ขอแค่ยิ้มแล้วมานั่งกินข้าวกับเพื่อนก็พอ”
อุ่นชูขนม “กินขนมของฉันด้วยมั้ยวะ?”
ทั้งกลุ่มหัวเราะพร้อมเสียงแมวร้อง ‘เหมียว’ แทรกขึ้น—จบด้วยบรรยากาศอบอุ่นจริงใจแบบเพื่อนหอที่หลายคนไม่เคยได้สัมผัส
คืนสุดท้ายก่อนเปิดเทอมใหม่ ทุกคนนั่งคุยกันยาวกว่าทุกคืน “จำไว้เลยพวก ในหอนี้ ไม่ว่าแมวจะเข้าใจอะไรก็…อย่าคิดมากแบบวิน”
ชีวินยิ้มกว้าง “โกหกให้เครียดเล่นเฉย ๆ” อุ่นส่ายหัว ส่วนแทนกับโกลด์ส่งข้าวกล่องให้แมวอีกกล่องกลายเป็นธรรมเนียมประจำหอ ทุกคนต่างเติบโตขึ้นเล็ก ๆ แบบไม่ต้องพูดให้ชัด—แต่เพื่อนยังป่วนเหมือนเดิม
