แสงแดดยามสายลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในสตูดิโอศิลปะบนชั้นสองของอาคารเก่ากลางเมือง เสียงกรอบแกรบของพู่กันขูดผ้าใบดังสม่ำเสมอราวจังหวะหัวใจ ธีร์ หนุ่มร่างผอมในเสื้อยืดเปื้อนสี นั่งคุดคู้หน้าโต๊ะวาดภาพ มือจรดปลายพู่กันแต่กลับชะงัก ปลายแปรงแตะผิวผ้าใบค้างอยู่อย่างนั้น แสงที่ลอดผ่านหน้าต่างกระทบไหล่ของเขา อย่างน้อยมันยังอบอุ่นกว่าบรรยากาศในใจที่ขุ่นมัวลึกล้ำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเท้ากระทบไม้ดังเป็นจังหวะ มีเงาสะท้อนโผล่ขึ้นใต้ประตู เมย์ เจ้าของร่างสูงผมยาวปล่อยสยายก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มเหลียวมอง ริมฝีปากปิดสนิท แววตาเธอว่างเปล่า แตกต่างจากภาพเด็กสาวหัวเราะที่เขาจำได้ในวันแรกที่เจอกัน
เมย์วางกล่องดินสอข้างกระดาษเปล่าๆ แล้วยืนนิ่งอยู่สักครู่ “เมื่อคืนได้ยินเสียงอีกมั้ย” เธอถามโดยไม่สบตา
ธีร์ขยับนิ้วบนด้ามพู่กัน รอยแผลจากใบมีดสมัยมัธยมยังเห็นเป็นเส้นจาง ๆ “เสียงคนลากเก้าอี้? ได้ยิน…แต่ผมว่าเป็นแมวขึ้นหลังคา”
หญิงสาวไม่ได้ตอบทันที เธอปรายตามองภาพขาว-ดำที่ยังไม่เสร็จ แล้วถอนหายใจยาว “คิดว่า จูนจะกลับมามั้ย”
ชายหนุ่มวางแปรง ชะงัก หลบสายตา “ถ้าเธออยากกลับมา คงไม่จากไปแบบนั้น…”
ความเงียบหนาแน่นแทรกกลาง มิอาจรู้ว่าหัวใจของใครใกล้จะวายก่อนกัน
เสียงกริ่งโทรศัพท์ทำลายบรรยากาศ เมย์เหลือบมองหน้าจอแล้วกดตัดสาย เธอเดินไปเปิดหน้าต่าง แสงจ้าไหลเข้ามาอาบตัว “ส่งงานต้นฉบับรึยัง”
“ยัง… ผมขาดแรงบันดาลใจ”
เธอยิ้มบาง ๆ แต่ดูเศร้า “ฉันก็เหมือนกัน”
คำตอบเหมือนกระซิบตอบความกลัวที่ค้างคาอยู่ในห้องนี้
ค่ำวันนั้น ในหอพักชั้นบนสุด เงามืดลูบไล้ผนังสลัว เสียงฝีเท้าหนักแล่นไปฝั่งห้องน้ำ ธีร์เดินงุ่นง่านในครัว เดิมทีเขาอยากชวนเมย์คุยเรื่องงาน แต่เสียงข้อศอกกระทบเคาน์เตอร์กับถ้อยคำที่ลอยออกมาจากประตูห้องน้ำของเมย์กดเขาให้เงียบลง
“ถ้านายแน่ใจก็พูด… อย่าเงียบ” เธอว่า
เสียงนั้นแทรกเจ็บลึก ชายหนุ่มสูดลมหายใจ พยายามตั้งหลัก “นายกลัวอะไรที่สุดในชีวิต” ตัวเขาเองเอ่ยออกมาแทบไม่รู้ตัว
ประตูห้องน้ำเปิดอย่างรวดเร็ว เธอจ้องสบตาเขา แววตาสั่น ๆ ริมฝีปากสั่นเพราะความจริงที่หลุดปากก่อนสติ “กลัวอยู่คนเดียว…ถึงเวลานั้นจริง ๆ ไม่มีใครเหลือ”
อากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก เมย์เดินผ่านเขาไป ไม่หันกลับมา เงาหลังของเธอละลายไปในบรรยากาศของอาคารไม้เก่า ๆ ที่ส่งเสียงร้องอื้ออึง
คืนเดียวกัน ธีร์นอนกลอกตาบนเตียงเล็ก สะกิดฟังเสียงจากข้างห้อง ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนในทางเดิน เขาพยายามคิดว่าเป็นเมย์ แต่มีบางอย่างผิดปกติ มันหยุดหน้าห้องของเขาชั่วครู่ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนไปเหมือนไม่มีตัวตน
เช้าต่อมา เมย์รีบออกไปตั้งแต่ตะวันยังไม่เต็มฟ้า ธีร์ถือโอกาสเดินวนดูรอบสตูดิโอ เขาสังเกตเห็นรูปภาพเก่า ๆ ที่เมย์วาดไว้ เขาจ้องภาพหญิงผมยาวยืนกลางป่าเปลี่ยว ภาพที่ดูเหมือนไม่สมบูรณ์ เงาลาง ๆ ที่อยู่ข้างตัวหญิงสาวนั้นเหมือนมีแววตาจ้องตอบกลับมา
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้เขาต้องหันไปมอง เห็นเมย์เดินกลับเข้ามา ดูเหนื่อยกว่าปกติ “ไปไหนมา”
เธอนิ่งอึ้ง ชำเลืองมองผลงานตัวเอง “แค่…เดินคิดงาน” เสียงตกหล่นความแน่ใจ
ชายหนุ่มเอื้อมจับรูปนั้นมาดูใกล้ๆ “เงานั่น…ใครเหรอ”
หญิงสาวลูบรอยเปื้อนบนภาพเบาๆ “บางอย่างอยู่กับเรามานาน ถึงอยากลืมมันก็ไม่ไป ไหน…งานของนายล่ะ”
ธีร์ไม่ได้ตอบ เขาหันกลับไปหาผลงานของตัวเอง ใจสั่นนิด ๆ กับเสียงกระซิบในหัว
เย็นวันต่อมา เมย์นั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่ระเบียง เธอหยิบบุหรี่ขึ้นแต่ลังเล ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า เสียงรองเท้าของธีร์เดินเข้ามาใกล้ หยุดอยู่ข้างเธอ
“เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าศิลปะจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง… แต่ไม่จริงเลย นายว่าไง” เมย์พิสูจน์ด้วยคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ
“มันอาจช่วยให้เราเห็นว่าต้องทนอยู่กับมันยังไงมากกว่า” ชายหนุ่มว่าพร้อมกลืนน้ำลาย ฝ่ามือเกร็งแน่น
เสียงรถจากถนนข้างล่างดังมาแผ่วๆ ก่อนจะเงียบ ไม่มีใครพูดต่อ ต่างคนต่างกักเก็บบางอย่างไว้ในใจ
ค่ำในวันฝนพรำ เมย์เดินกลับเข้าห้อง มือเปียกฝนเย็นเฉียบ เธอพิงหลังกับประตู ปล่อยกระเป๋าลงกับพื้น “นายกลัวความเปลี่ยนแปลงมั้ย” เธอถามเสียงเบาราวกลัวว่าคำตอบจะทำลายบางสิ่ง
ธีร์ก้มมองมือเปื้อนสีของตัวเอง “บางที…ผมว่าเราทุกคนกลัว เราแค่เลือกวิธีแก้ต่างกัน”
เงาสีเทาที่มุมห้องสั่นระริกจากลม เมย์หันไปมอง ก่อนส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง
วันรุ่งขึ้น ธีร์พบจดหมายสั้น ๆ สอดใต้ประตู เป็นตัวอักษรลายมือของจูน เพื่อนที่หายตัวไป “ความลับในเงาใหญ่กว่าแสง เชื่อในสิ่งที่ไม่เห็น เพราะนั่นคือความกลัวที่แท้จริง”
ธีร์กำจดหมายนั้นแน่น หลายวันต่อมาเขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ในขณะที่เงาของเมย์ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
ในคืนอึมครึมหนึ่ง เมย์นั่งวาดรูปไม่หยุด หายใจถี่ มือสั่น เหงื่อไหลเปรอะเปื้อนเปลือกตา ธีร์เดินเข้าไปใกล้เห็นว่าเธอวาดแต่ภาพเงาดำ ๆ รายล้อมร่างตัวเอง
“ทำไมไม่วาดแสงบ้างล่ะ” เขาถามเสียงแผ่ว
หญิงสาววาดไปไม่มอง “เวลาไฟดับ เราก็มีแต่เงา…”
ธีร์ขยับใกล้ เงื้อมือเหมือนจะจับบ่าเธอแต่ก็ลังเล เมย์สะดุ้งเมื่อแสงไฟในสตูดิโอกะพริบ
เสียงฝีเท้าและเสียงร้องแผ่ว ๆ ดังมาจากทางเดิน ทั้งคู่หันไปมองอย่างระแวดระวัง
ทั้งสองรีบออกจากห้อง เดินไปตามเสียง พบรอยเท้าเปียกน้ำพาดยาวไปถึงประตูท้ายอาคาร รอยหยุดที่ฝาผนังมีรูปวาดเด็กผู้หญิงในเงามืด ซึ่งคล้ายกับจูนในความทรงจำ
“นี่นายรู้ใช่มั้ยว่า…ทุกอย่างมันเกี่ยว–” เมย์พูดแต่ตัดบทตัวเอง สองคนนิ่งงัน เสียงหัวเราะเบา ๆ จากที่มืดในทางเดินแทรกอก
ธีร์ตัดสินใจหยิบไฟฉายส่องไปที่ผนัง เงาดำนั้นคล้ายเคลื่อนไหวก่อนจะสลายเป็นความว่างเปล่า เหลือเพียงผลงานที่ใส่ลายเซ็น “จูนนิษฐา” อยู่ใต้ภาพ
วันหนึ่งหลังคืนอึมครึม ธีร์นั่งวาดภาพต่อ หน้าเขานิ่งสงบแต่ตาแดงเหมือนอดนอน เมย์เดินเข้ามานั่งข้างๆ วางฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างหมดแรง “ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับงานตัวเองแล้ว ธีร์…ถ้าทิ้งมันไปจะผิดมั้ย”
ชายหนุ่มไม่ตอบทันที ลมหายใจติดขัด “ถ้าคิดว่าจะรู้สึกผิด ลองเริ่มใหม่ได้มั้ย”
เมย์หัวเราะห้วน ๆ น้ำตาซึมในแววตา “ฉันชอบเถียงกับเงาตัวเองมากกว่าเถียงกับคนอื่นอีก”
ช่วงสายวันนั้น ทั้งสองถูกเรียกไปโดยอาจารย์สาขาศิลปะ ศีรษะขาวของอาจารย์พิเชฐก้มต่ำขณะดูแฟ้มผลงาน “เวลาเหลือน้อยแล้ว งานโชว์ต้องเสร็จทั้งคู่ในหนึ่งสัปดาห์”
เมย์กลืนน้ำลาย เจื่อนหน้า “แล้ว…ถ้าใครสักคนทำผิดบ้างล่ะคะ”
อาจารย์วางแว่น ลงน้ำเสียงดุดัน “ศิลปะมันไม่ผิด แต่มันโกหกไม่ได้ ถ้าโกหก ทุกคนจะเห็น”
ทั้งธีร์และเมย์ต่างนิ่งงัน แขนทั้งสองแข็งทื่อราวกับกำลังฝืนอดีตคนละแบบ
เย็นวันนั้น ทั้งคู่เดินกลับหอพักอย่างเงียบงัน กลิ่นไอฝนกรุ่นตลบ เมย์ยื่นรูปวาดเก่า ๆ ส่งให้ธีร์ “ฉันเคยเกลียดตัวเอง…แต่ตอนนี้ มันทำให้ฉันอยากเริ่มต้นอะไรใหม่ได้อีกครั้ง”
ธีร์คลี่รูปดู แววตาเต็มไปด้วยคำถาม “แล้วจูน…เธอว่าจูนยังอยู่ตรงนี้มั้ย”
หญิงสาวเหลือบมองไปที่ผนังว่างเปล่า “เราอาจเห็นเงาของเธอ ในตัวเราทุกคืน” เสียงเงียบฟังดูแปลกประหลาด ราวกับเข้าใจความหมายลึกซึ้ง
วันแสดงผลงานมาถึง เมย์นำภาพที่เต็มไปด้วยแสงและเงาจัดจ้านออกแสดง ระหว่างธีร์พยายามนำเสนอภาพที่สร้างจากความกลัวและความสูญเสียในอดีต เสียงชื่นชมและวิจารณ์เริ่มดังรอบตัว
กระซิบจากผู้ชมและสายตาที่จับจ้องทำให้ธีร์ลังเล ใจสั่นเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในหมู่คนดู รูปร่างคล้ายจูน ทั้งสองสบตากันชั่วครู่ก่อนหญิงปริศนาจะหายไปในฝูงชน
หลังงาน ธีร์และเมย์นั่งด้วยกันริมหน้าต่างลมเย็น มองภาพตะวันลับฟ้า “นายคิดว่าถ้าเรายังจำใครไม่ได้ดีพอ คนคนนั้นจะหายไปจากโลกจริง ๆ มั้ย”
ธีร์ชะงัก น้ำเสียงสั่น “ผมคิดว่าคนเราไม่ได้หายไปไหนจริง ๆ เงาของเขายังอยู่ในทุกภาพ…ในใจเรา”
อากาศข้างนอกเย็นเฉียบ แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ไฮไลต์เงาเดิมบนผนัง ทั้งสองเพียงแค่นั่งอยู่ด้วยกันในความเงียบของห้องศิลปะเก่า ๆ ให้โลกเฉอะแฉะในใจสงบลงอีกครา
ภาพจำสุดท้ายคือรอยยิ้มระหว่างเงามืดกับแสงเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง ผสมกันในความทรงจำใหม่ของทั้งคู่
