เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นท่ามกลางบ่ายที่ร้อนอบอ้าวในห้องสมุดเก่าของคณะศิลปศาสตร์ ทัพฟ้า มิ่งขวัญ นักศึกษาปีสองผมฟู ผู้คิดเองเออเองและมั่นใจในตรรกะตัวเองเสมอ สะดุ้งแล้วกดรับทันที ก่อนที่จะโดนบรรณารักษ์จ้องด้วยสายตาดุสุดขั้ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ยไอ้ฟ้า ตื่นได้แล้ว! สมุดวิชาเศรษฐศาสตร์ของเตยหาย เพื่อนจะโดนไล่ออกจากวิชาย่อย ถ้าไม่หาให้ทันเย็นนี้นะเว้ย!” เสียงวันใหม่แต่เช้า เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของเขา ที่ขี้กังวลจนเกือบจะไม่เคยยิ้ม ทำเอาฟ้าเริ่มตื่นตกใจตามทันที
“ใจเย็นน่าใหม่ ก็แค่สมุดวิชาเอง เดี๋ยวเดินหาตามโต๊ะก็เจอ ว่าแต่เตยนะ จะซุ่มซ่ามเกินไปแล้วมั้ง ตกสมุดไว้ได้ไง” ฟ้าตอบ พลางเหลือบตามองรามที่นั่งขัดสมาธิยิ้มอยู่ หูฟังคาบอยู่ที่คอ
ราม ดูสบาย ๆ ทุกอย่างในชีวิตเรียกได้ว่าไม่เครียดและชิลล์เกินเหตุ “สมุดฉบับใหม่ เดี๋ยวก็พิมพ์เอาเถอะฟ้า! โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่น่าอยู่กับกระดาษเนาะ”
ใหม่จุ๊ปาก “โธ่ไอ้ราม ไอ้เตยไม่ได้สำรองใส่ไฟล์ไง แล้วอาจารย์ตรวจจากลายมือ!” ใหม่พูดจบ สามคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจจับกลุ่มออกตามหาสมุด ก่อนจะโดนเพื่อนโกรธจนเลิกคบกันหมดกลุ่ม
ฟ้าเสนอแผนทันที “แบ่งกันลุยสามทางเลยดีมั้ย จะได้ไว ๆ เราตามที่โรงอาหาร นายไปคณะครุฯ ใหม่ลองห้องกิจกรรม มาร์กไว้ในแผนที่เลย!”
รามยักไหล่ลงท้าย “โอเค ๆ แต่ถ้าเจอขี้เกียจเดินนะ ขอคุยกับหมาเฝ้าคณะแล้วกัน”
ใหม่จับสมุดบันทึก “โอ๊ย ปล่อยฟ้าคิดแผนเถอะ ยิ่งคิดยิ่งหลุดโลก ไปแต่ละคนแล้วค่อยอัปเดตกันละกัน เผื่อเวลากลับมาอ่านสมุดตัวเองทัน”
ทัพฟ้าวิ่งไปที่โรงอาหารแต่เช้า ปรากฏว่านักศึกษายุบกลุ่มความรู้สึกว่าเป็นเรื่องฉุกเฉิน “ขอโทษครับ พี่เห็นสมุดปกม่วง ๆ หน้าสติ๊กเกอร์ลายแมวมั้ยครับ” คำถามเดิมวนไปจนพี่แม่ค้าหน้ามึน
แม่ค้าบอกแผ่ว ๆ “ไอ้หนู สมุดที่ว่าโดนเด็กชายนักกิจกรรมลืมไว้บนเวทีนู้นหรือเปล่า เห็นสีม่วง ๆ เหมือนกัน”
ฟ้ายิ้มกว้างทันทีเหมือนจับทางได้ รีบวิ่งไปเวทีทันที ก่อนจะถามน้องผู้หญิงที่นั่งเล่นมือถืออยู่
“น้องครับ เห็นสมุดปกม่วง ๆ แปลก ๆ มั้ย?”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น มีสีหน้าแปลกใจ “เล่มที่มีสติ๊กเกอร์หมาใส่แว่นใช่มั้ย? หนูเห็นมีคนเอาไปแล้วเมื่อเช้า ใส่เสื้อช็อปด้วยนะ”
ฟ้าหัวเราะ “เพอร์เฟกต์ เล่นโยนปัญหาให้ไปเรื่อยแน่ ๆ นี่… คนเสื้อช็อปต้องคณะวิศวะชัวร์ งั้นไปโรงช่างเลย!”
ตัดฉากไปที่ห้องกิจกรรม วันใหม่เดินตามหาและมองหาสมุดอย่าหวาดหวั่น กำลังจะเปิดประตูเข้าไปคุยกับประธานชมรมละคร ซึ่งวันใหม่เคยไม่ลงรอยกันตั้งแต่งานประกวดร้องเพลงปีที่แล้ว
ประธานชมรมมองอย่างไม่สบอารมณ์ “มาอีกแล้วเหรอ วันใหม่ เรื่องโน้ตเสียงหลบนั่นมันนานแล้วนะ เอ๊ะ—หรือมาหาของ”
ใหม่รีบ “วันนี้ไม่ได้จะมาแขวะ มาหาสมุดปกม่วง เห็นในนี้บ้างมั้ย?”
ประธานอมยิ้ม “ปกม่วง… เดี๋ยว ๆ เจอเมื่อกี้ถูกเอาไปส่งฝ่ายสารสนเทศ เขาว่าเป็นสมุดสำคัญ เห็นมีคนบ่นว่ามีความลับซ่อนอยู่ด้วยนะ!”
“อะไร ‘ความลับ’ เนี่ย? เวอร์ไปแล้ว…” ใหม่ถอนหายใจ ลอบคิดหรือว่าสมุดเตยจริง ๆ มันซ่อนอะไรไว้หรือเปล่า
รามเดินเข้าสวนหมา ถอดหูฟังออก เจอรุ่นพี่นั่งเล่นหมาอยู่พอดี พี่เขาหัวเราะ “รามเอ้ย เจอสมุดปกม่วงบนม้านั่งนะ แต่สัมภาษณ์น้องหมาซะก่อนถึงจะคืน”
รามรับมุข “สมุดแลกขนมหมาก็ได้นะพี่ ฮะ ๆ สรุปใครเอาไปต่อ?”
“มีเด็กกิจกรรมเอาไปให้ครูฝ่ายปกครอง ขอโทษทีนะ” พี่หมาตอบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สามคนโทรศัพท์อัปเดตกันเร็ว ๆ ความชุลมุนเกิดเมื่อข้อมูลที่ได้มาคนละเส้นทาง “นายบอกสมุดอยู่วิศวะ ฉันว่าฝ่ายสารสนเทศ รามบอกครูฝ่ายปกครอง อะไรกันวะ!”
ฟ้ายืนเกาหลังหู “หรือสมุดมันวิ่งเองได้วะ?”
ใหม่หน้าตึง “นี่แกล้งจริงจังหวะเนี่ย แล้วตกลงไปไหนก่อนกันแน่?”
รามว่า “งั้นแบ่งร่างสามร่างเลยดีกว่า!” สามคนเงียบพร้อมกัน เซ็งกับความปรุงแต่งของราม ถึงกับคิดเล่น ๆ ว่าสมุดเป็นของวิเศษขนาดต้องมีตัวช่วย
ฟ้าออกเดินทางไปที่คณะวิศวะ พยายามสอบถามจากกลุ่มนักศึกษา คุยไปว่า “พี่ครับ ๆ เห็นสมุดปกม่วง…” แต่โดนสวนทันที “น้อง ๆ มันอยู่ในตู้ล็อกเกอร์เฉย ๆ นะ แต่กุญแจหายไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว”
ฟ้าคิดเร็ว “ล็อกเกอร์ไหน กุญแจหายไม่เป็นไร ไขด้วยวิชาอาคมก็ได้”
“วิชาอะไร?” รุ่นพี่งง
ฟ้าทำท่าเศร้า “ล้อเล่นครับ เอาเป็นว่า… ถ้างั้นขอไปถามพี่ฝ่ายสารสนเทศก่อนละกัน”
วันใหม่ไปหาฝ่ายสารสนเทศ ถูกผู้ช่วยสาวง่วงนอนไล่ “สมุดนั่นเค้าให้พี่รปภ.ถือไว้ไง กลัวหายอีก พี่รปภ.ใจดีมาก ถามดูดี ๆ”
รามออกตามหาครูฝ่ายปกครอง เจอคุณครูตึง ๆ ปากร้าย พอรามอธิบายว่าตามสมุดอยู่ ครูนิ่ง “สมุดปกม่วงอะนะ? อาจารย์คณะบัญชีเอาไปแล้วบ่นว่าข้อมูลฟังดู ‘น่าสนใจดี’ แต่ไม่ใช่ของตัวเอง…”
สามคนโทรศัพท์กันอีกรอบ ความงงงวยเริ่มทะลัก “นี่สมุดเล่มเดียวหรือสิบห้าสายพันธุ์?”
ฟ้าทำใจ “จับต้นชนปลายไม่ได้ เอาเป็นว่ารวมตัวกันที่ห้องพักนักศึกษาแล้วกัน”
ทั้งสามคนกลับมารวมกลุ่ม พยายามประมวลผล สิ่งที่เหลือมีแต่ความมึนงงและข้อมูลที่ชวนหัว รามเสนอ “ถ้าเป็นหนังสือลับจริง เราไม่ควรยุ่งนะ”
ใหม่ประชด “เราจะโดนเตยด่าเพราะสมุดวิชา ไม่ใช่เพราะมันเป็นสมุดลับสายลับนะ!”
ฟ้าขำ “ดีไม่ดีเราโดนฝ่ายกิจกรรมจับไปอบรม รับภารกิจตามหาสมุดลับมหัศจรรย์อะไรสักอย่างแทน”
เสียงโทรศัพท์วันใหม่ดังขึ้น เป็นเตยโทรมาเอง เสียงลน ๆ “เฮ้ย! สมุดฉันอยู่ไหน! อาจารย์จะตรวจตอนบ่าย จะบ้าเหรอ!”
ฟ้ารีบอธิบาย “เราว่าอยู่ระหว่างฝ่ายสารสนเทศกับคณะบัญชี”
รามแทรก “หรือรปภ.ก็มีแววเป็นผู้เก็บของสำคัญนะ”
ใหม่เริ่มหงุดหงิด “พวกแกช่วยรีบหน่อยได้มั้ยเนี่ย!”
ทั้งสามแยกย้ายกันตามแผนใหม่ ฟ้าไปฝ่ายสารสนเทศ ใหม่ไปบัญชี รามไปตึก รปภ. ภารกิจซ้อนภารกิจ เรื่องเล็กเริ่มกลายเป็นมหากาพย์หาเล่มเดียว
ฟ้าถามผู้ช่วยฝ่ายสารสนเทศอีกที “พี่บอกว่าส่งสมุดให้รปภ. เหรอครับ?”
“จริงสิ แต่ว่าคุณรปภ.หยุด วันนี้มีพี่แทนเข้ามา” ผู้ช่วยตอบง่วง ๆ
ฝ่ายบัญชี วันใหม่เคาะประตูอาจารย์อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “อาจารย์คะ สมุดปกม่วงที่เจอ เชื่อว่าเป็นของเตย ใช่มั้ยคะ?”
อาจารย์มองใหม่ “ปกม่วงก็จริง แต่ข้างในเป็นสมุดจดสูตรน้ำสลัดอร่อยจากโรงอาหาร…ไม่ได้เกี่ยวกับวิชาเลย…”
รามเดินเจอพี่รปภ.ใหม่ถามหา “สมุดม่วงที่เพิ่งรับมาหรือเปล่าครับ” พี่รปภ.หัวเราะ “อะนี่ คืนละกัน เต็มไปด้วยสติ๊กเกอร์ทั้งหมาแมว แต่ไม่รู้ว่าใช่ที่หาอยู่มั้ยนะ”
รามเปิดดูข้างใน สมุดนี้เป็นของชมรมหมาแมว ไม่ใช่ของเตย วุ่นวายกว่าเดิม
สามคนกลับมาที่ห้องพักนักศึกษา ซึมเศร้าอย่างแรง “มันไม่มีที่ไหนมีเลย!”
เสียงโทรศัพท์เข้าอีกครั้ง “เอ้า ไอ้ฟ้า ฉันเจอสมุดแล้ว อยู่ในกระเป๋าเสื้อกันฝนที่บ้านเองว่ะ!” เตยสารภาพเสียงอาย ๆ แล้วรีบขอโทษทุกคนอย่างขวยเขิน
ทั้งสามหยุดนิ่งไปสามวินาที ก่อนจะหัวเราะกันแทบขาดใจ
ฟ้าบอก “ยิ่งตีวุ่น ยิ่งหิวแฮะ ไปกินข้าวกันดีกว่าเพื่อน สมุดอยู่นู่นละ!”
ใหม่นั่งลงถอนหายใจ “จะไม่ตามหาอะไรมั่วอีกแล้วซักพัก…”
รามปิดท้ายแบบกวน ๆ “ข้อดีอย่างเดียวของเรื่องนี้คือ เราได้เดินครบทุกตึกโดยเสียเวลาเปล่า ๆ ไง!”
เสียงหัวเราะปนรอยยิ้มอบอุ่นจบเรื่อง ทุกคนกลับบ้าน ขายขำกันไปอีกวันแบบได้เรื่องไปเล่าได้ทั้งชีวิต
