เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นกลางคืนในห้องพักนักศึกษาชั้นสองของตึกบัวมหาวิทยาลัยนครเกษม ฟ้าพลิกโทรศัพท์ในมือด้วยความงัวเงียและหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะมากนัก — ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะข้อความจากกลุ่มเพื่อนชื่อว่า ‘ทีมซวยแต่ดี’ ที่มีสมาชิกทั้งแสบทั้งจริงจัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฟ้าาาา เราต้องการไอเดียงานกาล่าน้ำใจประจำคณะนายเนี้ย นายได้เป็นหัวหน้าแล้วนะ โหวตกันหมดแล้ว” ข้อความต่อไปเป็นสติ๊กเกอร์ตาโต
ฟ้าหัวเราะกับตัวเองครึ่งเสียงแล้วพิมพ์ตอบกลับติดตลกอย่างรวดเร็ว “หัวหน้ากาล่าเหรอ ดีนะ ฉันเพิ่งมีประสบการณ์จัดงาน… จัดปาร์ตี้ปลาทอดในหอ!”
ในห้องข้างเตียง เพื่อนร่วมหอ บอม กวาดตามองมาทางฟ้าและถามเสียงต่ำ “มีอะไรอีกล่ะ เสียงมันดังวะ”
ฟ้านั่งขึ้น จัดผมแล้วตอบ “แค่ว่า… ถูกเสนอตัวให้เป็นหัวหน้ากาล่า”
บอมทำหน้าไม่เชื่อ “หัวหน้าจากการถูกเสนอตัวหรือจากการพิมพ์เล่นในกลุ่ม?”
ฟ้ากดโทรศัพท์ บีบน้ำเสียงกล้าหาญขึ้น “จริงดิ ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วเราจะไม่ปล่อยให้คนโง่ทำงานนี้คนเดียวแน่นอน”
บอมหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ในใจก็รู้สึกเป็นห่วง “ฟ้า… เธอบอกไม่เก่งจัดงานนะ”
ฟ้าเบี่ยงหัว “นั่นแหละเสน่ห์ ฉันจะเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กัน”
รุ่งเช้า เด็กคณะเริ่มกระซิบเมื่อข่าวลือกระพือเป็นปีก จากข้อความที่ฟ้าพิมพ์เล่นถูกจับภาพหน้าจอและส่งต่อด้วยหัวข้อ “ผู้สมัครหัวหน้ากาล่า: ฟ้า ใจกล้า?”
“เฮ้ย เราคิดว่าเธอจู่โจมสมัครตอนตีสองแล้วแหละ” ยีน เพื่อนนักวาดภาพประกอบเติมเสียง “เธอมีแฟลชสไตล์หรืออะไร”
เตช หัวหน้าชมรมเร่งด่วนเดินมาตรงหน้าอย่างเฉียบคม “ฟ้า ถ้าจะให้คณะจัดงานกาล่าน้ำใจนี้ได้ดี เราต้องการคนจริงจัง เธอแน่ใจเหรอ”
ฟ้าปัดแก้ม “แน่นอน ฉัน… เอ่อ… ทำงานอาสามาแล้วเยอะเลย”
เตชยักคิ้ว “อืม งั้นก็ขอให้โชคดี” แล้วเดินจากไปด้วยท่าทีที่บอกชัดว่าไม่ค่อยเชื่อ
พลันสิ่งที่ฟ้าคิดว่าเป็นมุกขำๆ กลับผลักเธอลงหลุมแห่งความรับผิดชอบ ฟ้ากลับมานั่งบนโซฟาหอพัก มือจับแก้วกาแฟเย็นที่ลืมทิ้งไว้เมื่อคืน และรู้สึกถึงความหนักที่ไม่ใช่น้ำหนักของแก้ว
“ฉันทำอะไรลงไปวะ” ฟ้าพูดกับตัวเองแล้วหัวเราะแห้ง ๆ
วันรุ่งขึ้น ประธานคณะเรียกฟ้าเข้าไปในห้องประชุมเล็ก ๆ ที่มีกระดานไวท์บอร์ดเต็มไปด้วยแผนผัง โครงการ และชื่อสปอนเซอร์
“ฟ้า ใจกล้า” อาจารย์อดิศัยกล่าวโดยไม่เรียกชื่อเล่น “ข่าวบอกว่าเธอสนใจเป็นหัวหน้าจัดงานกาล่าน้ำใจคณะ เราต้องคนที่จัดการได้ ใจเย็น หนักแน่น และมีเครือข่าย”
ฟ้าก้มศีรษะ “อาจารย์… ผมยังไม่เคย…” แล้วลืมตัวเรียกตัวเองว่าผู้ชายด้วยความตื่นเต้น อาจารย์ยิ้มบาง ๆ “ก็เพราะงั้นเราต้องให้โอกาส”
ฟ้าออกจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังถือลูกบอลที่หลวม มันกลิ้งไปรอบ ๆ ความคิดของเธอแล้วแทบจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
“เธอบอกไม่เป็นไรใช่ไหม?” ยีนกระซิบเมื่อเห็นสีหน้า “ตอนนี้กลายเป็น ‘หัวหน้ากาล่า’ อย่างเป็นทางการแล้ว”
ฟ้าพิงผนัง “มันไม่เป็นทางการสักนิด”
บอมมองหน้าเพื่อนสนิท “เราควรทำอะไรสักอย่าง เช่น… หางานฝึกงานที่เกี่ยวกับอีเวนต์ หรือ…”
ฟ้าตัดบทด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องห่วง บอม ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง”
บอมยิ้มแบบกังวล “เธอพูดแบบนั้นก็เหมือนจะบอกว่าเธอ ‘รับผิดชอบ’ แล้วทั้งหมด”
ฟ้าพึมพำกับตัวเองระหว่างทางกลับหอพัก “รับผิดชอบ… พูดหน้าง่าย แต่ทำจริงยากชะมัด”
สัปดาห์แรกทุกอย่างดูเป็นไปได้ด้วยดี ฟ้ารับคำปรึกษาจากรุ่นพี่ ดูคลิปสอนบนยูทูบ เรียนรู้การจัดโต๊ะ การเจรจากับผู้สนับสนุน และวิธีเขียนสคริปต์เปิดงาน แต่ละครั้งที่เธอเผชิญกับสถานการณ์จริง มันมักจะแตกต่างออกไปเสมอ
“เธอจะหาเงินสนับสนุนจากไหน?” เตชถามในที่ประชุมคณะกรรมการ ฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ “ฉันจะหาสปอนเซอร์ท้องถิ่นและจัดกิจกรรมระดมทุนออนไลน์”
ยีนยกมือ “เธอหมายถึงเล่าเรื่องโซเชียล แล้วขายงานฝีมือใช่ไหม”
ฟ้าพยักหน้า “ถูกต้อง ใครจะไม่ชอบงานฝีมือฝีมือเพื่อนมหาลัยล่ะ”
“แต่ของพวกนี้ไม่พอ” บอมเสริม “และสปอนเซอร์ต้องดูว่าคุ้มค่า”
อาจารย์อดิศัยเข้ามาพอดี “อย่าลืมเป้าหมายของงานคือช่วยโรงเรียนประจำตำบลที่เด็กนักเรียนขาดอุปกรณ์การเรียนจริง ๆ”
ฟ้าพึมพำ “ฉันรู้ ฉันรู้” แต่ในใจคิดว่าเงินจะมาไม่พอ เพราะความจริงคือบัญชีเงินออมของฟ้าดูเหมือนจะร้องไห้เมื่อเห็นเป้าหมาย
กลางเดือน มีเหตุการณ์แรกที่ทำให้แผนการณ์ของฟ้าพลิกผันอย่างคาดไม่ถึง — กลุ่มชมรมดนตรีของมหาวิทยาลัยประกาศยกเลิกการแสดงสุดสัปดาห์ พวกเขาเจอปัญหาเรื่องสปอนเซอร์และอุปกรณ์
“ถ้าเราไม่หาเวทีที่ใหญ่พอ พวกเขาอาจต้องยกเลิกงานกาล่า” เตชบอกเสียงหนัก
ยีนสบถเบา ๆ “แล้วเราจะเอาเวทีกลางจากไหนล่ะ”
ฟ้านึกภาพคนในหมู่บ้านเป้าหมายกำลังรอของช่วยเหลือ และภาพเหล่านั้นแทงเข้าหาความรับผิดชอบของเธอ “เราจะยืมโรงอาหารเก่าของคณะและทำเป็นเวทีเลย” เธอพูดออกมาอย่างรวดเร็ว
บอมหรี่ตา “โรงอาหารเก่ามันมีหลังคารั่วไม่ใช่เหรอ”
ฟ้ายิ้ม “จะซ่อมชั่วคราวเอง มีรุ่นพี่โยธาอยู่ เราขอความช่วยเหลือ”
เตชกัดฟัน “เธอดูมุ่งมั่นนะ แต่การยืมสถานที่ไม่ใช่แค่ตัดสินใจ มันต้องมีเอกสาร สปอนเซอร์ และความปลอดภัย”
ฟ้ากัดฟันตอบกลับ “ฉันจะทำให้มันเป็นจริง”
ยีนและบอมมองกัน พวกเขารู้ว่ารอยยิ้มของฟ้าไม่ใช่แค่แสดง แต่เป็นความตั้งใจจริง ๆ “ถ้าเธอคิดจะทำ เราจะอยู่ข้างเธอ” ยีนพูด
ห้าวสัปดาห์ต่อมา สิ่งเล็ก ๆ ที่ฟ้าหวังจะเป็นเครื่องมือช่วยกลับขยายเป็นรางรถไฟสูงขึ้นเรื่อย ๆ สปอนเซอร์ท้องถิ่นบางรายสนใจ แต่ขอความมั่นใจว่างานต้องเป็นมืออาชีพข้อหนึ่ง และขอเห็นใบรับรองการจัดการความปลอดภัยอีกข้อหนึ่ง
“แล้วเราไม่มีใบรับรอง” บอมบ่นตอนดึก “เราเป็นคนที่ตั้งเต็นท์ไม่เก่งด้วยซ้ำ”
ฟ้าหัวเราะแห้ง “ถ้าพูดออกไปว่าไม่มี ใครจะยังอยากสนับสนุนเรา”
“แล้วเธอจะแก้ปัญหายังไง” ยีนถามตรง ๆ
ฟ้าหยุดคิด “เดี๋ยว… ฉันมีไอเดีย ลองว่า… เราจ้างบริษัทจัดงานมืออาชีพมาทำให้ แล้วเราจะพูดว่ามีเครือข่าย
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ความเข้าใจผิด, กาล่าการกุศล, ตลกวุ่นวาย, การเติบโต, ความรับผิดชอบ
