เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่าง อากาศเย็นชืดของค่ำวันจันทร์ทำให้อาคารสำนักงานเงียบสนิท เมษานั่งซ่อนตัวอยู่ที่โซฟามุมเล็ก คีย์บอร์ดเปียโนไฟฟ้าวางอยู่ตรงหน้า เธอโยกตัวเล็กน้อยคล้ายรอแรงบันดาลใจ ก่อนที่จะถอนหายใจ เมื่อคำนำทำนองในหัวไม่มีวันกลายออกมาเป็นจริง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เพลงนั่นอีกแล้วเหรอ” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากประตู ภาคินยืนพิงขอบเฟรม สายตาแน่วแน่ปนอ่อนล้า เมษาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “อืม…ยังไม่เสร็จ”
เขาเดินเข้ามานั่งข้างเธอ เว้นระยะห่างราวกับกลัวว่าการนั่งใกล้เกินจะยุ่งยาก “ถ้ารอให้มันสมบูรณ์ จะได้เห็นแสงวันเมื่อไร” ภาคินหัวเราะแห้ง เขาถนัดกับงานเร็วและเจรจาออดอ้อนมากกว่าเสียงเงียบ
เมษาไม่ตอบอะไร หันมองเปียโน แล้วกลับไปจิ้มคีย์สองสามตัว เสียงโน้ตเบาๆ ล่องลอยในห้อง ภาคินฟังอย่างเงียบงัน สองวินาทีต่อมาเขากระแอมเบา ๆ “เพลงที่นายินมาเมื่อวานน่ะ ฉันว่าน่าสนใจกว่าเพลงนี้อีกนะ”
เมษาขบกราม ส่งสายตาเล็ก ๆ ที่เหมือนจะตัดพ้อ แต่เธอไม่พูด สายฝนเริ่มซาเหลือเพียงละอองกระทบกระจก หญิงสาวลุกขึ้น คำตอบเดียวของเธอคือเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ภาคินถอนหายใจยาว
ภาคินหยิบสมุดโน้ตที่เมษาลืมไว้ เธอเขียนแต่หัวเพลงและคำผิดๆ ถูกๆ เขาลูบปกสมุดอย่างลังเล ก่อนจะยิ้มมุมปากเบา ๆ แล้วปิดสมุดลง
วันถัดมา เมษากลับมาที่สำนักงานหลังหมดชั่วโมงงานปกติ คนในค่ายทยอยกลับบ้านจนแทบไม่มีใครอยู่ เธอหยิบกีต้าร์ขึ้นมาพร้อมดำดิ่งในโลกของตนเองโดยไม่ทันรู้ตัวว่าอีกคนกำลังแอบฟังอยู่หลังห้องกระจกเสียง ภาคินตั้งใจจะเคาะประตูแต่ก็ชะงักเมื่อเห็นแววตาขณะที่เมษาเล่นเพลงด้วยอารมณ์
หลังจากทำนองสุดท้าย เมษาถอนหายใจ มองปลายนิ้วตัวเองอย่างหงุดหงิด ภาคินเดินเข้ามาช้า ๆ ไม่อยากทำให้เธอตกใจ “เมื่อกี๊เล่นเพราะมาก ฉันไม่เคยได้ยินเมษาลงจังหวะแบบนี้”
“ก็แค่ลองดู” เธอพูดเบา ๆ สะบัดหน้าไปมองพื้น แววตาล่อกแล่กคล้ายกลัวถูกจับได้ว่าตัวเองก็มีซีนที่กล้าเปิดเผย
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง ภาคินลังเล เขาอยากแนะนำนักแต่งเพลงตรงหน้าให้ลองเชื่อใจทีมงานมากกว่านี้ “นาย…ลองให้ฉันช่วยปรับท่อนฮุคไหม? แค่ปรับจังหวะนิดเดียว”
เมษาพยักหน้า เงียบงัน แต่ประโยคนั้นสำคัญมากสำหรับเธอ ภาคินส่งยิ้มบางๆ เขาทำงานกับนักแต่งเพลงมามากมายแต่ไม่เคยรู้สึกอยากดูแลใครแบบนี้มาก่อน
ในวันประชุมกับทีมใหญ่ภาคินพูดอ้อมค้อม “เพลงนี้ของเมษา…มันยังขาดอะไรบางอย่าง แต่ผมว่าทุกคนควรลองฟังให้จบก่อน” ลูกทีมจับจ้อง เมษาถูมือบนตัก ขนลุกน้อย ๆ ด้วยฝันในใจว่าอยากให้ใครสักคนเชื่อใจเธอสักครั้ง
ปัทมา ผู้บริหารหญิงวัยกลางคนมองใบเพลง “อีกสัปดาห์ต้องส่ง Demo” เธอยื่นแบมือแบบไม่รับฟังข้ออ้าง “เข้าใจนะ”
เมื่อเวลาผ่านไป เมษาและภาคินต้องออกไปร้านกาแฟกันดึก ๆ เพื่อเร่งงาน เมษาพลิกสมุดและจ้องแก้วกาแฟ ในขณะนั้นเองที่ภาคินถาม “นายกลัวอะไรในการแต่งเพลงนี้นัก” เขาหลบตา ตั้งใจฟังแต่ก็กลัวคำตอบ
“กลัวว่ามันจะไม่เป็นที่ยอมรับ… กลัวว่ามันจะไม่ใช่สำหรับใครเลย” เธอตอบตรง สายตาไม่ได้สบ ภาคินนิ่งงัน สีหน้าซับซ้อน “ถ้าแค่กลัวว่าจะผิด หัวใจเราคงไม่กล้าเขียนเพลงใหม่อีกเลย”
เมษานิ่งไปอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “แล้วนายเคยกลัวบ้างไหม ว่าสิ่งที่ทำอยู่จะไม่มีความหมาย?”
ภาคินหัวเราะแห้ง สีหน้าเหมือนแอบเจ็บตรงไหน “กลัวสิ…แต่ถ้าไม่ทำให้ดีที่สุด แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเราไปได้ไกลแค่ไหน”
คืนถัดมา ทั้งสองกลับมาออฟฟิศสาย ฝนตกหนักอีกครั้ง เมษายังคงนั่งซ้อมท่อนฮุคซ้ำ ๆ จนเสียงแหบ เธอทุบเปียโนด้วยกำปั้น “มันไม่ออก!”
ภาคินยื่นน้ำเย็นให้ “เดินออกไปข้างนอกสักพัก” เสียงอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง เมษามองฝนไหลลงกระจก เธอส่ายหน้า “ถ้าออกไป… กลัวจะกลับมาไม่ได้”
“ทุกครั้งที่นายไม่กล้าเริ่ม… นายแพ้ตัวเองมากกว่าที่ใครจะว่า” คำพูดนี้เหมือนทิ้งอะไรไว้ในอากาศ เมษานิ่งงันน้ำตาซึมเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนี
สุดท้ายบทเพลงนั้นเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เหมือนกับความสัมพันธ์ที่อึดอัดและไม่แน่ใจ เมษาค่อย ๆ ยอมให้อีกคนเข้ามาช่วยละลายกำแพงใจ ตลอดระยะเวลาสั้น ๆ ที่ต้องปรับท่อนต่าง ๆ ภาคินเองก็เปิดเผยตัวตนมากกว่าที่คิด
คืนหนึ่ง เมษาหัวเราะเมื่อเล่นท่อนที่ถูกภาคินแหย่เล่น “นายทำเพลงนี้กลายเป็นเพลงป็อปอีกแล้ว” เธอพูดตัดพ้อ ภาคินยิ้มจาง “ก็แค่เพิ่มจังหวะ… ให้ใจมันเต้นตาม พร้อมจะเปิดใจบ้าง หรือยัง?”
คำพูดนั้น ทำให้เมษาชะงัก ลูกในตาสั่น เธอเก็บความรู้สึกไว้ในหน้าเฉยชา แต่เลี่ยงที่จะสบตา ภาคินพลิกเปลี่ยนหัวข้อดื้อ ๆ “พรุ่งนี้ต้องส่งเดโมแล้ว นายพร้อมไหม?”
“ถ้าไม่ผ่าน เราจะทำใหม่ด้วยกัน…” เมษาพูด แล้วหยุดชั่วครู่ ภาคินพยักหน้าช้า ๆ มุมปากยิ้มที่ไม่ได้ซ้อนความหวังแต่เป็นความวางใจอย่างแท้จริง
ในห้องแต่งเสียงวันรุ่งขึ้น ทีมงานฟังเพลงที่เมษาและภาคินร่วมมือกันดราฟต์อย่างใจจดใจจ่อ บรรยากาศเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเพลงจบ มีแต่ความเงียบ ปัทมาพูด “มันยังขาดเสี้ยวสุดท้าย—ความกล้าจะปล่อยตัวเอง”
ใบหน้าเมษานิ่งงันเหมือนถูกเปิดแผล เธอหลบสายตาทุกคน กลับมานั่งเงียบในห้องซ้อม ภาคินเดินเข้ามาทำทีขอแก้คีย์อีกนิด “จริง ๆ มันอาจต้องใช้เสียงนาย…ไม่ใช่แค่โน้ต”
“ถ้าฉันร้อง…จะเปลี่ยนไปหมด” เมษากระซิบอ้อมแอ้ม ภาคินสบตานิ่ง “แต่คนก็จะได้ฟังใจนายจริง ๆ” สายตาของเขาเจือความห่วงใยมากกว่าการตัดสิน
หลังลังเลอยู่พักหนึ่ง เมษาลองบันทึกเสียงร้องใส่ท่อนฮุคจนเสร็จแต่ยังไม่กล้าเปิดให้ทีมฟัง ภาคินนั่งลงข้าง ๆ “นายจะกำหนดความหมายของเพลงนี้ด้วยตัวเอง หรือจะหลบความกลัวต่อไป?”
กลางวันอาทิตย์ เมษาตื่นสาย เธอลังเลจะดูข้อความที่ภาคินส่งมาเมื่อคืน ‘ถ้าไม่พร้อม…เราทำใหม่ได้เสมอ’ สั้น ๆ และจริงแท้ เมษามองโทรศัพท์ แล้วหันกลับไปหาเปียโน ครู่หนึ่งเธอเล่นท่อนฮุคเดิม ๆ ทำไมมันยังเหมือนคาใจ
ในงานประชุมสุดท้าย เมษานั่งข้างภาคิน ท่ามกลางสายตาความคาดหวัง เธอกัดริมฝีปาก ก่อนเปิดเดโมที่ใส่เสียงร้องตัวเอง ทุกคนเงียบรอฟัง
ปัทมายิ้มพอใจเมื่อเพลงจบ “เกิดขึ้นเพราะนายกล้า…รู้หรือเปล่า?” เมษาพยักหน้า เงียบแต่ในดวงตาเปล่งประกายแตกต่างออกไป
หลังเลิกงาน ภาคินชวนเดินเล่นริมแม่น้ำ เขาขอบคุณเมษาที่กล้าเสี่ยง ทำให้เพลงมีชีวิตจริง ๆ เมษาบอก “ที่จริง…ฉันอยากขอบคุณนายเหมือนกัน ถ้านายไม่ดื้อรั้น ฉันคงยังไม่กล้าทำอะไรใหม่ ๆ” ทั้งคู่ยิ้มให้อย่างเข้าใจโดยไม่ต้องพูดอะไรอีก
เวลาเดินต่อไป ทั้งสองยังไม่ได้สารภาพความรู้สึกชัดเจน แต่ต่างรับรู้ถึงความเปลี่ยนไปในใจ ภาคินเดินเข้าใกล้ช้า ๆ ระหว่างความเงียบ เมษาหลบตาแต่ไม่ถอยห่าง
“ถ้าเราเขียนเพลงใหม่…ให้สองคนนี้ล่ะ?” ภาคินพูดกลั้วหัวเราะ เมษาหัวเราะตาม “งั้น ฉันขอขึ้นท่อนแรกเองนะ”
และภายใต้แสงจันทร์ บทเพลงที่สองของพวกเขาก็ค่อย ๆ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ทีละโน้ต ทีละก้าว ในจังหวะของหัวใจที่เติบโตและเปลี่ยนไปพร้อมกัน
