เสียงฝนกระหน่ำลงบนหลังคาร้านกาแฟกระจกใสขนาดเล็กริมถนนผู้คนหนาตาในเมืองใหญ่ บ่ายวันพฤหัสฯ ที่สีน้ำเงินเทา บ้านเมืองดูนิ่งอึมครึม ฟ้ายืนอยู่บริเวณหน้าต่างร้าน จิบกาแฟเงียบๆ พลางกอดตัวเองให้คลายหนาว ใบหน้าขาวมีหยาดน้ำเล็กๆ จากเส้นผมที่เพิ่งเปียกฝน เธอมองออกไปเบื้องนอกจนเกือบไม่ได้ยินเสียงประตูเปิด พายเดินเข้ามาช้าๆ หยาดน้ำเกาะเต็มร่มสีเหลืองในมือ ก่อนวางมันข้างเคาน์เตอร์แล้วหันมามองเธออย่างประหม่า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พายพูดเสียงเบา จ้องแก้วมอคค่าบนโต๊ะเล็กแทนสายตาเธอ
ฟ้ายกคิ้วขึ้น ยิ้มจางๆ นั่งลงตรงข้ามอีกฝ่าย “ก็นานแหละ… ฉันไม่คิดว่านายจะกลับมา”
พายเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอื้อมมือเกลี่ยหยดน้ำบนแขนตัวเอง “ฉันก็ไม่คิด… แต่แม่โทรมาบอกว่าฟ้ามีข่าวดี กลับมาสอนที่โรงเรียนแล้วเหรอ”
ฟ้าเลื่อนสายตาออกไปทางหน้าต่าง พลางหัวเราะเบาๆ “จะเรียกว่าข่าวดีก็ได้นะ แต่จริงๆ คือยอมแพ้ฝันตัวเองมากกว่า”
ทั้งคู่นิ่ง งุดหน้าอยู่พักหนึ่ง ท่ามกลางเสียงฝนที่ซัดกระจกจนพร่า
“ที่บ้าน…ยังเหมือนเดิมมั้ย” พายถามพลางมองนิ้วตัวเองอย่างชั่งใจ
ฟ้าฉีกยิ้มขื่น “ก็วุ่นๆ ตามประสาแม่กับยายล่ะนะ นายล่ะ อยู่เชียงใหม่สบายดีเหรอ”
พายยักไหล่ “ก็โอเค มันเงียบกว่าที่นี่เยอะ บางทีก็เหงา…แต่ชินแล้ว”
มีช่องว่างเงียบยาว ราวกับฝนข้างนอกกำลังบีบคั้นใจ พวกเขาต่างไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี
วันถัดมา ฟ้ายืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าโต๊ะอาจารย์ในห้องเรียนมัธยมฯ เสียงนักเรียนขบขัน บ้างล้อเธอเบาๆ เรื่องทรงผมเปียกเมื่อวาน ฟ้ายิ้มฝืน เธอปล่อยผ่านคำพูดเหล่านั้นเหมือนคนตกอยู่ในภวังค์ ภาพพายและสายตาเก่าๆ ยังติดค้างในหัว
ขณะเดียวกัน พายนั่งอยู่บนเตียงในห้องเช่าขนาดเล็ก เปิดโน้ตบุ๊คทิ้งให้หน้าจอสว่าง เขาลังเลดีดนิ้วบนคีย์บอร์ด ใจหนึ่งอยากพิมพ์ข้อความหาเธอ อีกใจก็กลัวจะรื้ออดีตที่พวกเขาเคยตัดสินใจผิดพลาดไว้ เขาปิดหน้าจอ พลิกตัวนอนคว่ำซุกหมอน เงียบๆ กับฝนที่ยังคงตก เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น สุดท้ายเขาไม่ได้กล้าเปิดดู
สองวันผ่านไป ฟ้านั่งอยู่ในห้องพักครู ดูหนังสือเก่าๆ พายเดินเข้ามาพร้อมกาแฟเย็นสองแก้ว ยื่นหนึ่งแก้วให้
“ยังชอบหวานน้อยเหมือนเดิมมะ” พายถามเสียงอ้อมแอ้ม
ฟ้ารับแก้วไว้ พูดขำจางๆ “เปลี่ยนแล้ว เดี๋ยวนี้กินหวานไม่ได้ กลัวอ้วน”
พายหัวเราะ ก่อนเบนสายตา เงียบไปชั่วขณะ
“ทำไมถึงกลับมาอยู่ที่นี่ล่ะฟ้า ทั้งที่ก่อนหน้านี้เหมือนอยากหนีไปให้ไกลที่สุด”
ฟ้ามองหน้าพาย เหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หยุด ลังเลอยู่ครู่
“ตอนนั้น…ฉันคิดว่าฉันกล้า แต่พอได้เจอโลกข้างนอกมันเหนื่อยกว่าที่คิด ฉันแพ้ใจตัวเองด้วยล่ะมั้ง”
ทั้งคู่มองกันนิ่งๆ ความเงียบในห้องแน่นขนัดเหมือนจะพูดแทนได้หลายเรื่อง
เย็นวันเดียวกัน ฟ้าเดินฝ่าสายฝนออกจากโรงเรียน มันหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอเร่งก้าว แต่โดนเด็กนักเรียนเรียกเอาไว้
“ครูฟ้า! รอด้วย!” เด็กหญิงตัวเล็กๆ วิ่งมาข้างๆ “คุณแม่ยังไม่มารับ อย่าเพิ่งกลับได้ไหมคะ”
ฟ้ามองนาฬิกา แอบถอนหายใจแต่ก็ยิ้มให้ “งั้นรอเป็นเพื่อนกันนะ ลูกอมไหม”
ขณะรอ พายเดินกางร่มเข้ามา เขายื่นร่มให้ ฟ้ารับร่มไว้ เด็กหญิงยิ้มกรุ่มกริ่มแซวทั้งสอง พายหันขวับไปมองฟ้า ขำแกมหายใจติดขัด
ระหว่างรอ ฟ้ากับพายเริ่มคุยรายละเอียดชีวิตมากขึ้น พายถามถึงฝันเก่าๆ ของฟ้า เรื่องอยากเป็นนักเขียนหนังสือ ฟ้าอมยิ้มเศร้าๆ “ใจยังอยากอยู่นะ…แต่กลัวเริ่มใหม่แล้วจะล้มเหมือนเดิมอีก”
พายโลมเส้นผมนุ่มคลื่นๆ ของตัวเอง วางร่มลงแล้วเอื้อมมือไปข้างเธออย่างลังเลคล้ายอยากปลอบ แต่หยุดไว้กลางคัน “ความกลัวมันไม่หายหรอกฟ้า…แต่เราก็แค่ต้องอยู่กับมัน”
คำพูดนั้นแขวนค้าง ฟ้าหันมามองตาเขา ต่างคนต่างเห็นอะไรในดวงตากันและกัน แต่ไม่มีใครพูด
คืนวันศุกร์ ฟ้าพลิกตัวนอนมองเพดาน ห้องเงียบ เธอหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์แชทถึงพายแต่ลบออก แล้วเงียบนิ่ง มองจอมือถือนานมาก ก่อนจะสอดแขนไว้ใต้หมอน ปิดเปลือกตารับความเงียบ
วันรุ่งขึ้น ทั้งคู่เจอกันโดยบังเอิญแต่ไม่ได้ตั้งใจพูดคุย พายตั้งใจแค่ส่งยิ้มบางๆ ก่อนรีบเดินออกจากร้านหนังสือ ฟ้ามองตาม ถอนหายใจเบาๆ
ช่วงเวลาห่างกันลากยาว พายเริ่มกลับไปดูแลงานธุรกิจเล็กๆ ที่บ้าน โดยตั้งใจจะไม่กลับไปเจอฟ้าอีก เพราะกลัวความรู้สึกของตัวเองจะเติบโตมากเกินไป ฟ้านั่งมองฝนตกข้างหน้าต่างเหมือนรออะไรบางอย่างโดยไม่พูดถึงมันกับใครเลย
ระหว่างที่ห่างกันนั้น ข่าวลือเกี่ยวกับฟ้าในที่ทำงานเริ่มแพร่หลาย บ้างว่ามีแฟน บ้างว่าตกงานเพราะมีปัญหากับผู้ปกครอง ฟ้ายิ้มรับ ข้างในกลับปวดร้าว เธอเลือกจะไม่ตอบโต้อะไร เพื่อนครูถามถึงพาย เธอนิ่งเฉย หันไปสอนต่อ
หนึ่งเดือนผ่านไป พายกลับมาหาแม่ในอำเภอเล็กๆ แอบแวะผ่านหน้าบ้านฟ้าโดยไม่ตั้งใจจะเข้าไปหา ยืนดูไฟสลัวๆ จากหน้าต่างบ้านเธออยู่พักนึง ก่อนรีบเดินหนีราวกับกลัวจะถูกเห็น
วันหนึ่ง ฟ้าได้รับจดหมายนิรนามในตู้ไปรษณีย์ เป็นแผ่นกระดาษโน้ตว่า “ฝนที่นี่เย็นดีนะ เหมือนใจคนนอนคอย” ฟ้าถือกระดาษไว้ในมือ น้ำตารื้น ตัดสินใจพิมพ์ข้อความไปหาเบอร์เก่าของพาย แต่ไม่มีทางรู้ว่าพายจะได้รับหรือไม่
เย็นวันนั้น พายยืนอยู่ริมน้ำหลังตลาดเก่า มองดูแผ่นฝนที่ขนาบสองฝั่ง เสียงไลน์ขึ้นมา เขาหยิบโทรศัพท์ดู เห็นชื่อฟ้าขึ้นข้อความเพียงแค่ “สบายดีไหม” พายกดดูรูปถ่ายเก่าที่เขายังเก็บไว้ในมือถือ แล้ววางโทรศัพท์ลงใจหนักอึ้ง
วันต่อมา ฟ้าไปงานแต่งเพื่อน เห็นคนจับคู่กัน เธอนั่งเงียบที่โต๊ะ พ่อแม่ถามอยู่ห่างๆ “เมื่อไหร่จะได้ฤกษ์ของเรา” ฟ้ายิ้มเย็น ละสายตาไปทางหน้าต่างเห็นสายฝนบางๆ โปรยลงมา เธอคิดถึงพายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
พายนั่งฟังข่าวทางวิทยุที่บ้าน เขาเริ่มเข้าใจว่าชีวิตที่ไม่กล้าเลือก กลายเป็นชีวิตที่พลาดโอกาสดีๆ ไปเรื่อยๆ แม่เขาถาม “ลูกกลับมาทำอะไรใจลอยๆ อยู่บ้านตลอดแบบนี้” พายตอบว่า “ผมก็ไม่รู้แม่…มันเหมือนรออะไรบางอย่างที่ไม่ได้พูดออกไป”
ฟ้ากลับไปเปลี่ยนลุคใหม่ ตัดผมสั้นขึ้น เปลี่ยนรอยยิ้ม กล้าที่จะปฏิเสธเสียงวิจารณ์ของเพื่อนร่วมงานมากขึ้น งานสอนดีขึ้น มีเวลาว่างกลับมาเขียนบล็อกออนไลน์ ส่วนพายเริ่มลงมือวาดภาพประกวดอีกครั้งตามที่เขาหยุดไปนาน เขาค้นพบว่าเมื่อจิตใจว่างเปล่าจริงๆ สิ่งที่คิดถึงที่สุดคือใครบางคน
คืนหนึ่งขณะที่สายฝนเทลง พายตัดสินใจเดินไปที่ร้านกาแฟที่เคยพบกับฟ้า เขานั่งเคาะโต๊ะ เช็ดเม็ดฝนออกจากหน้าต่าง มองใกล้ๆ แล้วหยิบสมุดวาดรูปขึ้นมากาง เจอใบไม้แห้งวางคั่นไว้ สมุดหน้านั้นมีกระดาษแปะ “ถ้าฝนหยุด เธอจะกลับมามั้ย” พายหัวเราะกลั้วน้ำตา ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง
วันหนึ่งพายตัดสินใจโทรศัพท์หาฟ้า ขณะได้ยินน้ำเสียงเงียบๆ ผ่านสาย เขาพูดช้าๆ “ฟ้า…นายโอเคจริงๆ เหรอที่กลับมาอยู่ที่นี่ ฉันรู้ว่านายอยากไปเขียนหนังสืออีก”
ฟ้ายิ้มหวิว “ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าฉันโอเคมั้ย แต่ฉันเริ่มไม่อยากหนีแล้ว ต่อให้ฝันกับความจริงมันสวนทางกัน ฉันอยากลองเลือกอะไรด้วยตัวเองบ้าง”
เงียบไปนาน พายถาม “ถ้าฉันเลือกกลับไปหาเธอ…มันจะสายไปไหม”
“นายไม่เคยไปจากใจฉันซะหน่อย” ฟ้าว่าพลางยิ้มทั้งน้ำตา เสียงฝนซัดกระจกอีกครั้งราวภูมิหลังแห่งการให้อภัย
ฟ้าเดินถือร่มไปหาพายที่ร้านกาแฟ พายลุกขึ้นทันทีที่เห็นเธอ ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความลังเลกล้าๆ กลัวๆ เขาหัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนพูดเสียงอ่อน “ครั้งนี้…ฉันขอกล้าสักทีได้ไหม?”
ฟ้ามองพายนิ่ง น้ำตาคลอเบ้า เธอไม่พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มอ่อนโยน แล้วเดินเข้าไปใกล้ เสียงฝนตกกลบเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
สองคนนั่งข้างกัน ท่ามกลางเสียงฝน เสียงหัวใจ และเรื่องราวที่ยังไม่สมบูรณ์ พายวาดรูปฟ้านั่งจิบกาแฟ ฟ้าก้มมองกระดาษยิ้มช้าๆ เม็ดน้ำบนกระจกพร่า แต่ในใจของทั้งคู่ใสกระจ่างกว่าครั้งไหนๆ
