ลมหายใจของสิงหาแทรกซึมไปกับความเงียบในรถ เขามองผ่านกระจกหน้ารถ ตรงไปยังคฤหาสน์เก่าของตระกูลที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกบางในยามเช้า กำแพงเหลืองซีดและประตูเหล็กขึ้นสนิมดูเหมือนกำลังจับจ้องเขาอยู่ สิงหาหลับตา สูดลมหายใจลึกก่อนจะเปิดประตูรถ เสียงลมพัดผ่านใบไม้แห้งบนถนนกรวดราวกับเสียงฝีเท้าลี้ลับติดตามเขาไม่ห่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กลับมาเสียทีนะ” เสียงของแม่ดังก้องลอดหน้าต่างบานใหญ่ สิงหาเพียงพยักหน้า ไม่กล้าสบตาแม่ที่ยืนอยู่ในเงามืดของโถงบ้าน เขาหยิบกระเป๋าใบเก่าเดินตามเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นหอมฉุนของดอกไม้แห้งกับกลิ่นอับเก่า ๆ ยิ่งตอกย้ำให้ความรู้สึกห่างเหินขึ้นในใจ
ในห้องรับแขก สิงหายืนอึ้งมองรูปถ่ายครอบครัวบนผนัง รูปของพ่อยังอยู่ในกรอบไม้โบราณ แต่ตอนนี้เหลือเพียงเงาของความทรงจำ “แม่ พ่อ…เขา…ตายยังไงกันแน่” สิงหาถามเสียงเบา แต่แม่กลับเงียบ ใช้มือเช็ดโต๊ะไม้เบา ๆ คล้ายจะหลบสายตา
เสียงนาฬิกาโบราณเดินช้ากว่าปกติทุกทีที่เขาได้ยิน ภายในบ้านไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์การตายของพ่อ พวกคนใช้เองก็หลบหน้าหลบตา เวลาสิงหาเดินผ่านโถงเขาเหมือนถูกจับตามองจากเงาที่แอบซ่อนตามมุมห้อง
คืนแรกในห้องนอนเก่าของตัวเอง เขานอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา ภาพในหัวมีแต่เสียงของพ่อกับบทเพลงที่เคยแต่งร่วมกันเมื่อหลายปีก่อน ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ดังลอดมาจากช่องลมในผนัง “…ช่วยด้วย…” เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล สิงหาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ตั้งใจฟังแต่เสียงนั้นก็เงียบหายไป
รุ่งเช้า สิงหาเดินสำรวจบ้านอีกครั้ง เขาสะดุดตากับประตูเก่า ๆ ที่หลังบ้าน ประตูนั้นถูกปิดไว้ด้วยโซ่และกุญแจสนิมเขียว พี่จันทร์ คนรับใช้หญิงสูงวัยมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ “คุณสิงหา อย่าไปแถวนั้นนะคะ ห้องเก็บเสียงนั้นไม่มีใครเข้าไปเป็นสิบปีแล้ว”
สิงหาหยุด เดินเข้าไปใกล้ประตูห้องเก็บเสียง ไอเย็นบางอย่างแผ่ซ่านออกมาผ่านรอยร้าวในประตู เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นราวกับข้างในมีใครอยู่ เขาถอยหลังไปสองก้าว หัวใจเต้นแรงแต่ยังไม่กล้าเปิดประตู
แม่เดินมาแตะไหล่เขาเบา ๆ “ลูกไม่ควรไปยุ่งกับอดีต มีเรื่องบางอย่างที่ควรปล่อยให้เงียบไป” แต่สายตาแม่เต็มไปด้วยความกลัว สิงหารับรู้ได้ถึงบางอย่างที่แม่ไม่ยอมพูด
กลิ่นธูปจากหิ้งพระยังอวลอยู่ในอากาศ สิงหานั่งนิ่งที่โต๊ะอาหารตอนเช้า ทุกคนในบ้านเอาแต่เงียบ พี่จันทร์จ้องไปที่หน้าต่างบ่อยครั้ง อย่างกับกลัวว่ามีใครจะแอบมองเข้ามา เสียงเรไรนอกบ้านกลายเป็นเหมือนเสียงกระซิบซ้อนทับกับเสียงจริง ๆ ที่สิงหาได้ยินในคืนนั้น
ตอนบ่าย เขาเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน เจอแสงแดดจาง ๆ ส่องผ่านหมอกบาง สิงหาหยุดตรงต้นมะม่วงเก่าที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนโบราณ มือเขาวางบนเปลือกไม้และรู้สึกได้ถึงรอยสั่นสะเทือนบางอย่างใต้ฝ่ามือ
“พ่อเคยพาผมมาเล่นตรงนี้…” สิงหาพูดกับตัวเอง เงียบงัน หยดน้ำค้างร่วงลงบนมือเขาเหมือนหยาดน้ำตา เขาได้ยินเสียงกระซิบอีกครั้ง คราวนี้เหมือนอยู่ข้างหู “อย่า…เข้าไป…” สิงหาขนลุกซู่ รีบถอยออกมา
พอตกค่ำ เขานั่งฟังเสียงเปียโนเบา ๆ ที่แม่ดีดอยู่ในห้องนั่งเล่น แม่เล่นได้เพียงไม่กี่โน้ตก่อนจะหยุดกลางคัน “แม่ลืมเพลงนี้ไปหมดแล้ว” เธอพูดเสียงสั่น สิงหาจับสังเกตได้ถึงร่องรอยความเศร้าในแววตาแม่
กลางดึกคืนนั้น เสียงกระซิบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม “…อย่าไว้ใจ…ใคร…” สิงหารีบลุกขึ้น เดินตามเสียงไปจนถึงบันไดหลัง เสียงนั้นหายไปพอดี สิงหาเหลือบมองเงาบนผนังที่ดูเหมือนกำลังเคลื่อนไหวช้า ๆ อยู่ในความมืด
รุ่งเช้า แม่ถามเขาด้วยเสียงสั่น “ลูก…นอนหลับดีไหม” สิงหาตอบเพียงสั้น ๆ ว่า “ผมได้ยินเสียงบางอย่างอีกแล้ว แม่เชื่อไหม” แม่หลบตา ส่ายหน้าช้า ๆ “บางอย่างแค่คิดว่ามี ก็พอแล้ว…อย่าหาคำตอบเลยลูก”
สิงหาทนไม่ไหวจึงแอบหยิบกุญแจจากห้องแม่ในคืนนั้น เขากลัว เขามือสั่น หัวใจเต้นแรง เขาเดินไปที่ประตูห้องเก็บเสียง ไขกุญแจช้า ๆ เสียงโซ่ขูดสั่นก้องไปทั้งบ้าน เขาเปิดประตูเข้าไป ความเย็นยะเยือกตีกลับออกมา จนเขาต้องหยุดยืนรอให้สายตาปรับกับความมืด
ในห้องนั้นเต็มไปด้วยเครื่องดนตรีเก่า ๆ ผนังบุด้วยวัสดุซับเสียง เสียงฝีเท้าของเขาแทบไม่ได้ยิน สิงหาเดินสำรวจ เห็นกล่องเครื่องมือไม้เก่าสลักชื่อพ่อ เขาลูบกล่องนั้นเบา ๆ แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ช่วย…ด้วย…”
เขาสะดุ้ง หันขวับไปทางมุมห้อง เห็นเงาคนแวบหนึ่งก่อนจะหายไป สิงหาขาแข็ง ร้องเรียกแม่แต่เสียงกลับเหมือนถูกกลืนในห้องนี้ เขาถอยหลังช้า ๆ แต่กลับเจอประตูปิดสนิท ไม่สามารถเปิดออกได้
เสียงเปียโนดังขึ้น ท่วงทำนองเศร้า ๆ ก้องอยู่ในความเงียบ สิงหานั่งทรุดกับพื้น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว เขามองเครื่องบันทึกเสียงเก่าที่ตั้งอยู่บนชั้นวาง หยิบขึ้นมาลองกดฟัง เสียงบันทึกคือเสียงพ่อพูด “ถ้าใครได้ยินเสียงนี้…อย่าเชื่อทุกอย่างที่ได้ยิน…”
ทันใดนั้น พี่จันทร์ก็มายืนอยู่หน้าประตู เคาะเรียก “คุณสิงหา! ออกมาเถอะค่ะ!” เสียงพี่จันทร์ฟังดูหวาดกลัวแต่จริงใจ สิงหาก้มดูที่เท้า เห็นหยดน้ำแดงจาง ๆ ไหลซึมออกมาจากใต้ประตูฝั่งตรงข้าม
สิงหาตัดสินใจรวบรวมสติ เดินตรงไปยังผนังอีกฝั่งหนึ่งที่มีรอยร้าว กลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา เขาใช้มือขูดออกเบา ๆ พบกล่องไม้เล็ก ๆ ด้านในมีจดหมายเก่าเปื้อนน้ำตา เขาอ่านออกเสียง “เสียงของความทุกข์จะถูกขังไว้ที่นี่ตลอดกาล…”
ประตูเปิดออกโดยไม่รู้ตัว แม่ยืนร้องไห้อยู่ข้างนอก “แม่ขอโทษ…แม่อธิษฐานให้เสียงนั้นอย่าตามพวกเรามา…แต่แม่ผิดเอง”
สิงหาประคองแม่ออกจากห้อง เสียงกระซิบไล่หลังมาเป็นระยะ ๆ ทันทีที่เขาหันกลับไป เสียงทั้งหมดเงียบลง เหลือเพียงความว่างเปล่าในห้องนั้น
วันต่อมา สิงหานั่งอยู่ในสวนหลังบ้าน มองห้องเก็บเสียงที่ถูกปิดผนึกใหม่ด้วยความกลัวที่ยังฝังแน่นในใจ เขาหยิบกระดาษโน้ตเพลงเก่า ๆ ขึ้นมาเขียนต่อ แต่ทุกครั้งที่ปากกาสัมผัสกระดาษ เขาจะได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาๆ…ไม่เคยหายไปสักครั้ง
คืนหนึ่ง เขาเดินไปยังห้องนั่งเล่น เจอแม่กำลังนั่งนิ่งในความมืด “ทุกอย่างจบแล้วใช่ไหม” สิงหาถาม แม่ส่ายหน้า “เสียงบางเสียง ไม่มีวันจบ…แค่เราเลือกจะฟังหรือไม่เท่านั้นเอง”
สิงหานั่งลงข้างแม่ เงียบอยู่นาน เสียงลมภายนอกกลายเป็นเสียงเปียโนแผ่วเบา เสียงกระซิบเจือจางลงแต่ไม่เคยหายไปจริง ๆ สิงหาปิดตา ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างเงียบงัน ท่ามกลางความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง
สุดท้าย สิงหายืนมองคฤหาสน์เก่าท่ามกลางหมอกยามเช้า เขารู้ดีว่าคำสาปในบ้านหลังนี้คือเสียงที่ไม่มีใครกล้าเผชิญหน้าอย่างแท้จริง…เสียงของความกลัว ความลับ และอดีตที่ไม่เคยถูกให้อภัย
