ฝนตกปรอย ๆ คลุ้งไปทั่วหมู่บ้านเล็ก ๆ บนดอยสูง น้ำค้างเกาะพราวตามยอดหญ้า บ้านไม้กระดานเก่า ๆ ห้อมล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ ทิพย์ตา เดินลากกระเป๋าสัมภาระขึ้นทางลาดดินแดงที่ลื่นเฉอะแฉะ เธอหยุดหอบเล็กน้อยหน้าบ้านหลังเก่าของแม่ กลิ่นเปียกชื้นผสมกลิ่นเปลือกไม้ลอยเข้าจมูก เสียงนกร้องแว่วไกล ๆ ท่ามกลางความเงียบงันจนน่าอึดอัด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูบ้านปิดสนิท เธอหยิบกุญแจเก่า ๆ จากกระเป๋า คลำหาจนเจอ บิดลูกบิดช้า ๆ เสียงสนิมเสียดสีดังแทรกความเงียบ ทิพย์ตาหยุดยืนอยู่นาน เหมือนลังเลจะก้าวเข้าไป เธอกลั้นใจผลักประตูเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคยแต่แปลกตา ทุกอย่างนิ่งสนิท มีผ้าขาวคลุมเฟอร์นิเจอร์เก่าอยู่แทบทุกชิ้น
“แม่… ฉันกลับมาแล้วนะ” เสียงเธอเบาและแผ่วบาง เธอวางกระเป๋าลงบนพื้นไม้ที่ร้องเอี๊ยดอ๊าด ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดหายใจพร้อม ๆ กัน
เย็นวันนั้นทิพย์ตาเดินสำรวจบ้าน ห้องครัว ห้องนอน โต๊ะหมู่บูชา ไม่มีร่องรอยของใคร นอกจากฝุ่นและรอยเท้าตัวเอง เธอเดินไปหยุดหน้ากระจกเก่าบนชั้นวางเครื่องหอม แว่วเสียงคล้ายลมพัดแผ่ว ๆ อยู่ข้างหู เธอหันขวับไป ไม่มีอะไร นอกจากเงาตัวเองในกระจกที่เหมือนจะพร่าไหวไปตามแสงไฟ
รุ่งเช้า ทิพย์ตาตื่นเพราะเสียงประหลาดบางอย่าง เหมือนเสียงคนกระซิบเบา ๆ อยู่ที่ปลายเตียง เธอนอนนิ่งฟัง หัวใจเต้นแรงจนนอนไม่หลับ เสียงนั้นเบาเกินกว่าจะจับใจความได้ เธอเอื้อมมือเปิดไฟหัวเตียง แต่ไฟกระพริบสองสามทีก่อนจะดับสนิท ทิพย์ตาหายใจหอบ ค่อย ๆ ขยับลุกขึ้น เปิดม่านหน้าต่างออก แสงแดดเช้าสาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง
เธอออกไปข้างนอก หมู่บ้านเงียบกว่าที่จำได้ ชาวบ้านสองสามคนเดินผ่าน ต่างมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนไม่แน่ใจหรือไม่กล้าเอ่ยทัก เธอเดินไปหน้าบ้านของยายแสง หญิงชราที่รู้จักกันดี สาวน้อยยืนลังเลอยู่หน้าบ้านอยู่ครู่
“อ้าว…ทิพย์ตา กลับมาเยี่ยมบ้านเหรอ?” ยายแสงยิ้มแห้ง ๆ สีหน้าไม่สดชื่นนัก
“ค่ะยาย หนู…อยากมาถามเรื่องแม่ค่ะ ทำไมถึง…ถึงไปแบบนั้น” ทิพย์ตาพูดเสียงสั่น
ยายแสงนิ่งไป หันมองเข้าไปในบ้าน เหมือนไม่อยากให้ใครได้ยิน “แม่เอ็ง…เขาเหนื่อย เขาเลยไปพัก”
“แต่หนูฝันถึงแม่บ่อยมาก เหมือนแม่อยากบอกอะไรบางอย่าง”
หญิงชราเบือนหน้าหนี “อย่าคิดมากเลยลูก เรื่องบางเรื่อง ปล่อยให้มันเงียบจะดีกว่า”
บ่ายวันนั้น ทิพย์ตาเดินเล่นริมลำธารท้ายหมู่บ้าน เจอชายหนุ่มท่าทางลึกลับคนหนึ่งชื่อวิวัฒน์ แววตาเขาแข็งกร้าวแต่แฝงความเศร้า “กลับมานานหรือยัง?” เขาถามแต่ไม่สบตา
“เพิ่งมาถึงค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ
“บ้านหลังนั้น…นานๆทีใครจะกล้ากลับเข้าไปอยู่” คำพูดเขาคล้ายเตือน
“กลัวอะไรกันนักหนา” ทิพย์ตายิ้มกลบเกลื่อน
วิวัฒน์นิ่ง “บางอย่าง…ไม่ควรพูด”
คืนนั้นทิพย์ตานั่งจิบชาอยู่ในห้องรับแขก เธอได้ยินเสียงขูดกรอบหน้าต่าง เสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินวนรอบบ้าน เธอแนบหูฟัง หัวใจเต้นถี่ ไม่มีใคร ทุกอย่างเงียบสนิท แต่เสียงกระซิบเบา ๆ ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ใกล้ขึ้น
เธอลุกขึ้น เปิดไฟรอบบ้าน ทุกดวงติดสว่างจ้าโดยไม่มีสาเหตุ เธอมองลอดหน้าต่าง เห็นเงาคนยืนอยู่ไกล ๆ ริมชายป่า เงานั้นเคลื่อนไหวช้า ๆ ก่อนจะหายไปในความมืด
วันถัดมา ทิพย์ตาพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับแม่ เธอถามคนในหมู่บ้าน ไม่มีใครเต็มใจตอบคำถาม มีแต่เสียงกระซิบกันเองหลังเธอเดินผ่าน เธอสังเกตบ้านหลายหลังติดยันต์กระดาษสีแดงไว้หน้าประตูและหน้าต่าง ผู้เฒ่าผู้แก่หลบสายตาเธอทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้
เย็นวันหนึ่ง เธอแวะร้านขายของชำ เจอชาวบ้านนั่งคุยกันอยู่ สายตาทุกคู่หันมามอง ทิพย์ตาเดินเข้าไป “ขอโทษค่ะ รู้ไหมคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับแม่ฉัน”
ชายวัยกลางคนพูดเบา ๆ “มันไม่มีอะไรทั้งนั้น คนเราก็ตายกันไปตามอายุขัย” อีกคนหนึ่งเสริม “อย่าถามเลย บางอย่างไม่พูดจะดีกว่า”
สาวน้อยรู้สึกเหมือนถูกกีดกัน เธอหันไปเจอกับสายตาของเด็กชายคนหนึ่ง เด็กชายส่งสายตาวิ้งวับ ก่อนจะหายเข้าไปในตรอกแคบ ๆ ทิพย์ตาเดินตามไป เด็กชายหยุดกะทันหัน แล้วเอื้อมมือยื่นยันต์กระดาษเก่า ๆ ให้
“พี่ต้องติดไว้ ไม่งั้นจะได้ยิน…เสียง” เด็กชายกระซิบ แล้วรีบวิ่งหายไป
ค่ำวันนั้น เธอเดินกลับบ้านด้วยความระแวง เธอตัดสินใจติดยันต์ที่ประตูหน้าต่างทุกบาน แล้วนั่งนิ่งรอฟังเสียง เธอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
กลางดึก เสียงกระซิบกลับมาดังชัดขึ้น “…อย่า…ลืม…สัญญา…” เธอสะดุ้งตื่น ใจเต้นรัว ผนังบ้านด้านหนึ่งเหมือนจะมีเงาหนาทึบเคลื่อนไหวอยู่ เธอไม่กล้าขยับ
รุ่งเช้า เธอไปหายายแสงอีกครั้ง ยายแสงมองหน้าเธออย่างอ่อนแรง “บางอย่าง…ต้องถูกเก็บเป็นความลับ”
“แม่ฉันเกี่ยวข้องกับอะไรในหมู่บ้านนี้” ทิพย์ตาถามเสียงสั่น
ยายแสงถอนหายใจ “ลูก…คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกจะเชื่อหรือไม่เชื่อได้”
ทิพย์ตายืนนิ่ง ความสงสัยกดทับจิตใจ
เย็นวันหนึ่ง วิวัฒน์โผล่มาที่บ้านเธอโดยไม่บอกล่วงหน้า เขาถือข้าวของมาให้ “เธออยู่บ้านคนเดียวระวังตัว”
“พวกเขาคิดว่าฉันจะเป็นเหมือนแม่หรือไง” ทิพย์ตาถามตรง ๆ
“มันมีพิธีกรรมบางอย่าง…ที่สืบกันมา เธอไม่ควรเข้าไปยุ่ง” วิวัฒน์พูดเสียงต่ำ
“พิธีกรรมอะไร?”
เขาเงียบไปนาน “ทุกบ้านในหมู่บ้านนี้…ต้องเสียสละอะไรบางอย่าง”
ทิพย์ตาเห็นแววตาเขาหวาดกลัวปนเศร้า ความเงียบปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง
คืนนั้น หลังเที่ยงคืน เสียงกระซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ เธอเดินไปตามเสียงจนถึงห้องเล็กหลังบ้าน ประตูห้องล็อกแน่น เธอหากุญแจมาค่อย ๆ ไข เสียงกลอนแกรก ๆ ดังสะท้อนในความเงียบ
ประตูเปิดออก ภายในห้องมีแต่กล่องไม้เก่า ๆ และผ้าขาวคลุมไว้ เธอเปิดกล่องเจอบันทึกเก่าของแม่ ตัวอักษรซีดจางแต่ยังพออ่านได้
“…เราไม่มีทางเลือก…เสียงกระซิบจะไม่หยุด จนกว่าจะมีคนใหม่…พิธีต้องดำเนินต่อไป…”
ทิพย์ตามือสั่น เธอพลิกหน้ากระดาษ เจอแผ่นยันต์ขาด ๆ กับเชือกถักโบราณ เสียงกระซิบกลับมาดังขึ้น “สัญญา…จะไม่ขาด…ต้องมีคนอยู่ต่อ…”
เธอปิดกล่องอย่างรวดเร็ว หายใจหอบถี่ เงาวูบหนึ่งพาดผ่านหน้าต่างหลังห้อง ทิพย์ตารีบวิ่งออกมา
รุ่งเช้า บรรยากาศหมู่บ้านยิ่งอึมครึม ชาวบ้านแทบไม่ออกจากบ้าน ลานกลางหมู่บ้านมีรอยเท้าหลากทิศทาง ข้าวของกระจัดกระจายเหมือนเพิ่งมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น
ทิพย์ตาเดินไปหาเด็กชายที่เคยให้ยันต์ เด็กชายมองเธอนิ่ง “ถ้าพี่อยากหยุดเสียง…ต้องทำพิธีใหม่”
“พิธีอะไร”
“ต้องเลือก…ว่าจะอยู่…หรือจะไป” เด็กชายพูดเบา ๆ แล้วหมุนตัวเดินหายไป
ทิพย์ตานั่งคิดทบทวน เธอหยิบบันทึกเก่ามาอ่านซ้ำ ในบันทึกมีแต่คำว่า “เสียสละ” เต็มไปหมด
เธอเดินไปหายายแสงอีกครั้ง “ถ้าฉันไม่ทำพิธี…จะเกิดอะไรขึ้น”
ยายแสงส่ายหน้า “เสียงจะดังกว่าทุกคืน…จนไม่มีใครเหลือ”
“แล้วแม่ฉัน…?”
“แม่เอ็ง…เลือกอยู่ต่อ” ยายแสงเสียงสั่น
ดวงอาทิตย์ลับฟ้า ทิพย์ตาเดินกลับบ้านด้วยหัวใจหนักอึ้ง คืนนั้นเสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ผนังบ้านสั่นสะเทือน เงาดำใหญ่เคลื่อนเข้ามาใกล้ เธอพยายามตั้งสติ หยิบยันต์เก่ามาถือแน่น
วิวัฒน์เคาะประตูอย่างร้อนรน “รีบออกมา! มันกำลังจะเริ่ม!”
“ฉันจะไม่อยู่ต่อ! ฉันไม่ยอม!” ทิพย์ตาตะโกน
เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงกรีดร้องแผ่ว ๆ เงาดำล้อมรอบบ้าน ประตูหน้าต่างเปิดปิดเองแรงผิดปกติ
วิวัฒน์ลากเธอวิ่งออกจากบ้าน เสียงกระซิบไล่หลังมาไม่หยุด ทั้งสองวิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในป่า ทิพย์ตาหันกลับไปเห็นบ้านถูกรัดแน่นด้วยเงาดำ ก่อนทุกอย่างจะเงียบสนิท
ทั้งสองหยุดหอบเหนื่อยริมลำธาร วิวัฒน์สั่นเทา “เธอเลือกแล้ว เธอรอด”
“แล้วเสียงกระซิบ…”
“มันจะไม่จบ จนกว่าจะมีคนเลือกอยู่ต่อ…” วิวัฒน์พูดเสียงขาดห้วง
ทิพย์ตาหันมองเงาในน้ำ ลาง ๆ เห็นเงาของแม่ยืนอยู่ริมฝั่งอีกด้าน…
เสียงกระซิบยังคงลอยแว่วในคืนที่สงัด ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงพิธีกรรมอีกต่อไป แต่ความเงียบก็ไม่มีวันเหมือนเดิมอีก
