ฝนตกพรำเม็ดใหญ่ลงบนหลังคาสังกะสีของหอพักหญิง “ศรีวรรณาลัย” เสียงน้ำกลบความเงียบของห้องโถงชั้นล่างในคืนเปิดเทอมใหม่ บรรยากาศเก่าชื้น ผนังสีซีดจนเห็นลายปูน พัดลมเพดานหมุนช้าส่งเสียงครืดคราดเอื่อย ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขวัญ นิสิตปี 1 เดินลากกระเป๋าเข้ามาพร้อมกับแม่ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องรอเจ้าหน้าที่รับลงทะเบียน เธอฝืนยิ้มอย่างตื่นเต้นแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ลูกแน่ใจนะว่าจะอยู่ที่นี่?” แม่ถามเสียงเบา มือจับไหล่ขวัญแน่น
ขวัญพยักหน้าช้า ๆ “หนูไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูแค่อยากลองอยู่เองดูบ้าง”
แม่ถอนหายใจ เหลือบมองผนังที่หลุดลอก “หอพักเก่าขนาดนี้…ถ้ามีอะไรก็โทรบอกแม่นะ”
ขวัญพยักหน้าอีกครั้ง กำมือกับสายกระเป๋าแน่นขณะเจ้าหน้าที่เดินมาพร้อมสมุดจดเก่า ๆ
“น้องขวัญใช่ไหมคะ? ห้องสี่สิบเอ็ดค่ะ อยู่สุดทางเดินชั้นสี่ ขวัญ…เอ่อ…” เสียงเจ้าหน้าที่ขาดห้วง จ้องหน้าขวัญอยู่นานก่อนยิ้มฝืน ๆ “ขอให้สนุกกับชีวิตมหาลัยนะคะ”
ขวัญรับกุญแจห้องมา รอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีอะไรค้างอยู่ในอากาศ
บันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขวัญเดินขึ้นไป กระเป๋าหนักอึ้งและใจเธอก็เช่นกัน ระหว่างทางเธอผ่านห้องต่าง ๆ บางห้องมีเสียงหัวเราะ บางห้องปิดเงียบจนเหมือนไม่มีคนอยู่
เมื่อมาถึงชั้นสี่ ขวัญเห็นป้ายไม้เก่า ๆ เขียนด้วยมือว่า “ห้อง 41” ติดอยู่เหนือประตูไม้ที่สีหลุดร่อน คราบสนิมเกาะกลอน ขวัญเสียบกุญแจ บิดเบา ๆ ประตูส่งเสียงดังลั่น
ภายในห้องมีเพียงเตียงเหล็กสองเตียง โต๊ะเขียนหนังสือ และตู้เสื้อผ้าหลายรอยขีดข่วน กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูก ขวัญสูดหายใจเข้าลึกแล้ววางกระเป๋าลง มองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง
คืนแรกผ่านไปอย่างอึดอัด ขวัญแทบไม่หลับ เสียงฝีเท้าตอนดึกดังจากทางเดิน เสียงฝนที่ตกไม่หยุด และเสียงอะไรบางอย่างที่เหมือนคนกระซิบลอดมาจากผนัง เธอแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป
เช้าวันต่อมา ขวัญเดินลงไปห้องอาหาร ได้พบกับเพื่อนร่วมหอคนแรก ชื่อ “ปริม” สาวปีสองผมสั้นยิ้มแฉ่ง
“มาอยู่ใหม่เหรอ ห้องไหนอะ?” ปริมถามขณะตักข้าวผัดใส่จาน
“ห้อง…สี่สิบเอ็ด” ขวัญตอบเบา ๆ ปริมชะงักช้อนในมือไปชั่วขณะ สีหน้ายากจะอ่าน
“อ๋อ…ห้องนั้นเหรอ” ปริมพูดเสียงแผ่วลง “ดีนะ ได้อยู่คนเดียว”
“ทำไมอะ?” ขวัญถาม แต่ปริมเพียงยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที ไม่ตอบอะไรอีก
ขวัญสังเกตสายตาคนในหอพัก ทุกคนเหมือนจงใจหลบเลี่ยงจะพูดถึงชั้นสี่หรือห้อง 41 เธอเริ่มรู้สึกเหมือนถูกกีดกันเงียบ ๆ
กลางคืน ขวัญนอนพลิกไปพลิกมา เสียงกระซิบยังคงมาเยือน บางครั้งเหมือนเสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่ไกล ๆ บางครั้งได้ยินชัดราวกับอยู่ข้างเตียง
“ออกไป…ออกไป…” เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ ขวัญเอาหมอนปิดหู น้ำตาไหลด้วยความกลัวแต่เธอไม่กล้าออกไปไหนจนเช้า
วันถัดมา ขวัญตัดสินใจถามเจ้าหน้าที่หอพัก “ขอโทษค่ะ ห้อง 41 มีอะไรหรือเปล่า หนูได้ยินเสียงแปลก ๆ”
เจ้าหน้าที่นิ่งเงียบไปนาน “อาจแค่เสียงท่อ เสียงลม…อย่าไปใส่ใจเลยน้อง”
ขวัญไม่เชื่อ เธอเริ่มค้นหาเรื่องราวของห้องนี้ในอินเทอร์เน็ต ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหอศรีวรรณาลัยนอกจากข่าวเก่า ๆ เรื่องไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อนแต่ไม่มีรายละเอียด
คืนนั้น ขวัญนั่งจ้องขอบหน้าต่าง เสียงฝนยังคงตก เสียงกระซิบดังมาอีก เธอเริ่มสังเกตเห็นเงาดำเคลื่อนไหวอยู่ตรงมุมห้อง ที่ซ่อนไว้ในความมืด เธอพยายามเพ่งมองแต่เงานั้นหายไปทันทีเมื่อเธอเปิดไฟ
ขวัญโทรหาแม่ น้ำเสียงเธอสั่น “แม่ หนูกลัว หนูได้ยินเสียงประหลาดทุกคืนเลย”
แม่เงียบไปนาน “ลูก…ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ย้ายออกมานะ”
“แต่หนูไม่อยากหนี หนูอยากรู้ว่ามันคืออะไร” ขวัญเสียงสั่น คราวนี้แม่กลับนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรอีก
วันต่อมา ขวัญตัดสินใจถามเพื่อนในห้องอาหารอีกครั้ง “ปริม ห้อง 41 มันมีอะไรเหรอ?”
ปริมเงียบไปนาน สายตาวูบไหว “เมื่อก่อนมีรุ่นพี่ผู้หญิงอยู่ที่นั่น…เธอหายตัวไป ไม่มีใครเจอ หมอบอกว่าเธออาจหนีออกนอกหอไปแล้ว แต่บางคนว่า…เธอตายอยู่ที่นี่”
“แล้ว…ไม่มีใครเห็นเหรอ?”
“ไม่มี” ปริมกระซิบ “แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าอยู่ห้อง 41 อีกเลย”
ขวัญขนลุก ไม่กล้าถามต่อ ตั้งแต่วันนั้นเธอกลัวจะกลับห้องทุกครั้ง พยายามนั่งอ่านหนังสือในห้องโถงจนดึกแต่ก็ต้องกลับไปในที่สุด
คืนหนึ่ง ขวัญนั่งทำการบ้าน เสียงฝนเริ่มหยุดลง แต่เสียงกระซิบกลับชัดขึ้นเป็นพิเศษ “ช่วยฉัน…อย่าทิ้งฉัน…”
เธอทนไม่ไหวคว้าไฟฉายเดินไปสำรวจใต้เตียง พบเศษกระดาษขาด ๆ และริบบิ้นสีแดงผูกเป็นปม เธอหยิบขึ้นมา จ้องมันอย่างสงสัย ลายมือจาง ๆ เขียนว่า “ขอโทษ…”
เสียงประตูดัง ‘แอ๊ด’ ขวัญสะดุ้ง เธอรีบหันไปมอง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่เงาในห้องกลับเริ่มขยับไปมา เธอนั่งนิ่ง หายใจเข้าออกช้า ๆ
คืนต่อมา ขวัญฝันถึงหญิงสาวผมยาวนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงเดียวกับเธอ แต่เธอรู้ว่าไม่ใช่แค่ฝัน เพราะตื่นมาก็ยังได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาอยู่จริง ๆ
ขวัญเดินไปที่ระเบียง เห็นไฟหน้าตึกฝั่งตรงข้ามกระพริบแปลก ๆ เหมือนมีใครกำลังส่งสัญญาณ เธอหยิบมือถือมาถ่ายแต่ภาพกลับมัวพร่า
ขวัญเริ่มสังเกตว่ามีคนในหอพักเริ่มหลีกเลี่ยงเธอ ปริมก็เริ่มเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดคุยเหมือนก่อน ขวัญรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นในแต่ละวัน
เย็นวันหนึ่ง ปริมเดินเข้ามาหาเธอที่โต๊ะอาหาร “ขวัญ ระวังตัวนะ…ถ้าได้ยินเสียงเรียก อย่าไปตอบ อย่าเปิดประตูให้เด็ดขาด”
“ทำไมอะ?” ขวัญถาม แต่อีกฝ่ายเพียงเดินจากไป ไม่ตอบ
กลางดึก ขวัญได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง “ขวัญ…เปิดประตู…ขวัญ” เสียงผู้หญิงสะอื้นเรียกเธออยู่หน้าห้อง
เธอเดินไปหยุดหน้าประตู ใจเต้นแรง มือสั่น เธอมองผ่านช่องแสง เห็นเงาผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ในเงามืด ขวัญหลับตากลั้นใจ หันกลับไปนั่งนิ่งบนเตียง
เช้าวันต่อมา ขวัญไปที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัย สืบค้นเอกสารเก่าจนพบรายชื่อหญิงสาวที่เคยอยู่ห้อง 41 ชื่อ “วราภรณ์” และข่าวที่เธอหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสิบปีก่อน
ขวัญกลับห้อง เอาริบบิ้นแดงที่เจอมามองอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นรอยเลือดจาง ๆ ติดที่ปลายผ้า ขวัญเริ่มหวาดกลัวมากขึ้น
คืนนั้น เสียงกระซิบแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องแผดแหลมจนขวัญต้องอุดหู เงาดำพุ่งเข้ามาใกล้ ขวัญลุกหนีแต่ขากลับแข็ง ไม่มีแรงจะขยับ
เงานั้นเข้าใกล้ เผยเป็นร่างหญิงสาวผมยาว ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยรอยน้ำตา “ทำไม…ไม่มีใครช่วยฉัน…”
ขวัญร้องไห้สะอื้น “ฉัน…ฉันไม่รู้จะช่วยยังไง…”
หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้ เงารอบตัวห้องมืดสนิท เสียงฝนหยุดลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบา จู่ ๆ ภาพชายหญิงหลายคนในชุดนิสิตปรากฏขึ้นรอบห้อง ทุกคนหันหลังให้เธอ ไม่มีใครมองหรือพูดอะไร
“ทำไมไม่มีใครเห็นฉัน…ทำไม…” เสียงนั้นสะท้อนในห้อง ขวัญรู้สึกตัวเหมือนไม่อาจขยับได้
ขวัญรวบรวมความกล้า “เธอต้องการอะไรจากฉัน”
ร่างหญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษฉัน…อย่าทิ้งให้ฉันหายไป…”
ขวัญหลับตาแน่น “ขอโทษ…ขอโทษ…”
เสียงร้องไห้จางหายไป เงาทั้งหมดค่อย ๆ เลือนกลายเป็นเพียงความมืดและความเงียบ ขวัญสะอื้นอยู่คนเดียวในห้อง
รุ่งเช้า ขวัญตื่นขึ้นมาพบว่าริบบิ้นสีแดงได้ถูกคลี่วางบนโต๊ะ ข้อความใหม่เขียนว่า “ขอบใจนะ” ขวัญนำริบบิ้นนั้นไปผูกไว้ที่หน้าประตูห้อง 41
คืนนั้น ไม่มีเสียงกระซิบ ไม่มีเงา ไม่มีเสียงร้องไห้อีกต่อไป ห้อง 41 เงียบสงบ ผนังห้องดูขาวสะอาดกว่าทุกคืนที่ผ่านมา
ขวัญเดินออกจากห้องในเช้าวันใหม่ รู้สึกเหมือนปล่อยวางภาระหนักออกจากอก เธอหันกลับไปมองห้อง 41 เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเดินลงบันไดโดยไม่หันกลับมาอีกเลย
เสียงฝนโปรยลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอกลับรู้สึกอุ่นใจท่ามกลางความเงียบสงัดของหอพักเก่า
