ฝนตกกระหน่ำลงมากลางค่ำคืน ถนนสายเปลี่ยวในเขตรั้วมหาวิทยาลัยต่างจังหวัดชื้นแฉะไปด้วยโคลน หญิงสาววัยยี่สิบสอง กานดา เดินลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าเข้าไปในซอยเล็ก ๆ ที่สว่างเพียงลำแสงจากไฟถนนสีส้ม ทุกฝีเท้าของเธอสะท้อนเสียงซ่าเบา ๆ ของฝน น้ำหนักของเสื้อผ้าเปียกปอนทำให้ไหล่เธอห่อเล็กน้อย ใบหน้าซีดขาวนั้นฉายแววอ่อนล้าแต่ยังฝืนยิ้มให้ตัวเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ป้ายไม้เก่าคร่ำคร่า “หอพักเรือนไม้” แทบจะอ่านไม่ออก เธอยื่นเอกสารให้ลุงยามแก่ที่นั่งมองเงียบ ๆ ใต้ศาลา ลุงรับกระดาษไปเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะผงกหัวเชื่องช้า “อยู่ชั้นสอง ห้อง 2/5… ปิดประตูดี ๆ เด้อหนู” เสียงแหบต่ำของลุงแฝงความขุ่นมัวบางอย่าง กานดายิ้มตอบเบา ๆ ก่อนเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกย่างก้าว
ทางเดินแคบ ๆ ว่างเปล่าในยามค่ำคืน มีกลิ่นฝุ่นและกลิ่นไม้เปียก หลายห้องปิดเงียบ มีเพียงแสงไฟลอดใต้ประตูบางห้อง กานดาหยุดยืนหน้าห้องของตัวเอง ชื่อ “กานดา” เขียนด้วยปากกาดำบนป้ายกระดาษที่ปะไว้ กานดาเปิดประตูเข้าไป กลิ่นอับเก่าแทรกเข้าจมูกทันที
เตียงเหล็กเก่า ๆ โต๊ะเขียนหนังสือที่ขอบลอก เธอวางกระเป๋า ถอนหายใจยาว ก่อนเดินไปเปิดหน้าต่าง กระจกฝ้ามัวเต็มไปด้วยรอยมือจาง ๆ เสียงฝนกระทบใบไม้ข้างนอกดังเข้ามา กานดาหลับตาฟัง หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด เธอไม่แน่ใจว่าเพราะความตื่นเต้นหรือเพราะความกลัวที่ไม่มีเหตุผล
รุ่งเช้า กานดาเดินลงไปยังโรงอาหารเล็ก ๆ ใต้หอพัก กลิ่นกับข้าวเช้าโชยมา โต๊ะไม้กลม ๆ มีนักศึกษาหญิงอีกสามคนนั่งอยู่ ทุกคนหันมามองเธอ เงียบไปชั่วครู่ ก่อนหญิงสาวผิวเข้ม ผมตัดสั้นเอ่ยขึ้น “ชื่อกานดาใช่ไหม พวกเราชั้นสองเหมือนกัน เรียกเราว่าแตงนะ นี่แหม่มกับออย”
กานดายิ้มให้เพื่อนใหม่ รับข้าวต้มแล้วนั่งลง ออย ผู้มีลักษณะพูดเสียงเบา มองเธอด้วยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย “เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ไหม” กานดานิ่งคิด ส่ายหัว แหม่มจึงหัวเราะเบา ๆ “อย่าตกใจไป คนใหม่มักจะได้ยินเสียงคนเดินข้างห้อง ทั้งที่ห้องข้าง ๆ ไม่มีคนอยู่”
แตงทำเสียงจิ๊จ๊ะ “เลิกแกล้งกันเถอะน่า เดี๋ยวเพื่อนใหม่กลัวหมด” ออยหัวเราะแห้ง ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องกานดา “ถ้ามีอะไรแปลก ๆ อย่าไปสนใจนะ ช่วงนี้พี่ ๆ ปีสี่ฝึกงานกันเกือบหมด หอเลยเงียบ ๆ”
กานดาพยักหน้า แต่คำพูดของออยยังวนเวียนอยู่ในหัว ขณะเดินกลับห้อง เธอหยุดฟังเสียงรอบตัว หอไม้เก่านี้เงียบจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงฝีเท้าของตนเอง ไฟในทางเดินกระพริบแผ่ว ๆ ตามแรงลมข้างนอก
คืนนั้น กานดานั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะ เสียงฝนยังคงตกโปรยปราย ในความเงียบ เธอได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านหน้าต่าง ปะปนมากับเสียงสายฝน ราวกับมีใครเรียกชื่อเธอ เธอหยุดขยับ หันไปมองหน้าต่างที่ปิดแน่นแล้ว ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น
ความกลัวจับขั้วหัวใจ เธอปิดหนังสือ เดินไปเช็คประตูหน้าห้องและหน้าต่างอีกครั้ง ทุกอย่างล็อกแน่นหนา เธอพยายามกล่อมตัวเองว่าเป็นเพียงเสียงลม
รุ่งเช้า ใต้ตาของกานดาคล้ำลง เธอพบแตงที่โรงอาหาร แตงแซว “นอนไม่หลับใช่ไหม เห็นเดินไปเดินมาเมื่อคืน” กานดาทำหน้างง “เมื่อคืนนอนทั้งคืน” แตงนิ่งไปครู่หนึ่ง “แปลกจัง เราเห็นเงาเดินหน้าห้องแกตั้งนานน่ะ”
ระหว่างวัน กานดาเดินไปดูห้องน้ำรวมที่ท้ายทางเดิน ก๊อกน้ำเก่า ๆ ส่งเสียงหยดแผ่ว ๆ เธอสังเกตเงาของตัวเองในกระจก แต่ไม่กล้าสบตาตัวเองนานนัก ภาพเงาสะท้อนนั้นเหมือนจะเคลื่อนไหวช้ากว่าเธอชั่วขณะ
คืนนั้น ขณะเธอจะหลับ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นนอกห้องทางเดิน เอี๊ยด…เอี๊ยด… กานดาลุกขึ้นไปแนบหูฟังที่ประตู ได้ยินเสียงกระซิบเป็นถ้อยคำไม่ชัดเจน เธอกลั้นหายใจ สองมือสั่น เงียบลงชั่วครู่ ก่อนเสียงฝีเท้าจะห่างออกไป
กลางดึก กานดาตื่นเพราะเสียงเคาะหน้าต่างสามครั้ง เธอจ้องไปในความมืด แต่ไม่มีอะไรในเงามืดนอกหน้าต่าง หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง
เธอถามออยในวันถัดมา ออยหลบตา ก่อนพูดว่า “ห้อง 2/5 นั่น… เมื่อก่อนมีคนอยู่มากกว่านี้ แต่ว่า…” แหม่มขัดบท “อย่าเล่าเลยน่า คนใหม่จะกลัวเปล่า ๆ” ออยหน้าซีดลงทันที กานดารับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ถูกปิดบัง
เย็นวันหนึ่ง กานดาเห็นลุงยามนั่งเหม่อมองไปยังตัวหอ ลุงพูดกับเธอแบบไม่สบตา “หอไม้นี้มันเก็บเสียงดีเกินไปนะ บางทีเสียงที่ได้ยิน…อาจไม่ได้มาจากที่เราเห็น”
วันต่อมา กานดากลับห้องเร็วกว่าปกติ พบประตูห้องแง้มอยู่ เมื่อเปิดเข้าไป เห็นผ้าห่มบนเตียงขยับไหวแผ่ว ๆ เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปแต่ข้างใต้กลับว่างเปล่า เธอหายใจถี่รัว รีบถอยออกมา ล็อกประตูแน่น
คืนนั้น เสียงกระซิบดังชัดขึ้น “อยู่…” “กับ…” “เรา…” เสียงเหล่านั้นแผ่วเบาแต่ก้องอยู่ในความคิด เธอเริ่มฝันถึงเงามืดในทางเดิน ฝันว่าตัวเองเดินในหอไม้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เช้าวันถัดมา กานดาตัดสินใจถามแหม่มตรง ๆ “ฉันรู้ว่ามีบางอย่างในหอ ฉันอยากรู้ความจริง” แหม่มลังเล สายตาวูบไหว ก่อนตอบเบา ๆ “เมื่อสองปีก่อน มีเด็กฝึกงานเหมือนเธอ… หายไปจากห้องนี้ ไม่มีใครเจอศพ ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน”
แตงเสริม “ทุกปีเวลาได้คนใหม่มาห้องนี้ มักจะมีเรื่องแปลก ๆ… ออยเคยเห็นเงาคนในห้องแกตอนกลางคืนด้วย” กานดานิ่งไป สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เธอเริ่มสงสัยเพื่อนร่วมหอทุกคน
กลางดึกวันหนึ่ง ขณะฝนกระหน่ำ กานดาได้ยินเสียงรองเท้าขูดกับพื้นทางเดินอย่างต่อเนื่อง เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูช้า ๆ ทางเดินมืดสนิท สายฝนข้างนอกซัดเข้ากระจก เธอเห็นเงาคนหนึ่งเดินหายเข้าไปในห้องน้ำปลายทางเดิน เธอตัดสินใจตามไป
ห้องน้ำเย็นเยือกและเงียบผิดปกติ กระจกเต็มไปด้วยไอน้ำ เธอเห็นเงาคนยืนอยู่หน้ากระจก แต่พอเข้าใกล้กลับพบเป็นเพียงเงาของตัวเอง เสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัวเหมือนล้อมเธอไว้ “กลับมา… อยู่กับเรา…” เธอยืนตัวแข็ง หัวใจเต้นถี่
ขณะจะเดินกลับ เธอสังเกตเห็นรอยขีดข่วนตามผนังห้องน้ำ เป็นอักษรที่อ่านไม่ออก เธอสัมผัสปลายนิ้วอย่างช้า ๆ ความเย็นของกำแพงซึมเข้าสู่ผิวหนัง
วันถัดมา กานดาพบออยนั่งซึมอยู่ข้างบันได “ออยเห็นอะไรเมื่อคืน?” ออยไม่ตอบ นิ่งเงียบ น้ำตาคลอเบ้า ก่อนพูดเบา ๆ “ฝันว่าใครบางคนเรียกชื่อกานดา… แต่เสียงนั้นเหมือนออกมาจากในห้องนี้”
กานดาเริ่มระแวงว่าเสียงกระซิบเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับเธอโดยตรง บางทีอาจเป็นความทรงจำอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป เธอรื้อกล่องของใช้ของเดิมในห้อง พบสมุดบันทึกเก่า ๆ ซ่อนไว้ใต้พื้นกระดานหน้าตู้เสื้อผ้า
เธอเปิดดู พบข้อความเขียนด้วยลายมือผู้หญิง “คืนฝนตก… ฉันกลัวเหลือเกิน” “ทำไมเขาไม่ช่วยฉัน…” “เสียงกระซิบในความมืด…พวกเขาไม่หันมองฉันเลย”
แต่ละหน้าค่อย ๆ กลายเป็นประโยคสั้น ๆ วนซ้ำ “กลับมา… อยู่กับเรา…” กานดาหนาวสั่น มือสั่นจนสมุดเกือบหล่น เธอแน่ใจแล้วว่าเสียงที่ได้ยินไม่ใช่เพียงเสียงในหัว
คืนต่อมา ขณะที่เธอกำลังหลับ เสียงกระซิบเริ่มกลายเป็นเสียงร้องไห้ เธอลืมตา พบเงาดำรูปร่างผู้หญิงยืนอยู่ปลายเตียง เสียงแหบแห้ง “ทำไมถึงปล่อยให้เราหายไป…”
กานดาตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อเย็น เธอลงจากเตียง เดินไปยังกระจกหน้าห้อง ในกระจก เธอเห็นตัวเองยืนอยู่ แต่ด้านหลังเหมือนมีเงาอีกคนหนึ่งซ้อนทับอยู่ชั่วแวบ เธอหันขวับไป ไม่มีอะไร
กานดาตัดสินใจเผชิญหน้ากับความกลัว เธอไปหาลุงยาม ถามตรง ๆ เกี่ยวกับเด็กฝึกงานที่หายไป ลุงยามเหลือบตามอง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “บางเรื่องอยู่ในหอไม้นี้นานเกินไปก็จะกลายเป็นของมัน… ยิ่งหนูอยากรู้ หนูก็จะอยู่กับมันนานขึ้นเรื่อย ๆ”
ความอึดอัดในใจสะสมมากขึ้น กานดากลับไปห้อง เปิดหน้าต่างรับลมฝน สูดหายใจลึก เธอจ้องมองเข้าไปในความมืดข้างนอก ราวกับจะคาดหวังให้เงาดำปรากฏขึ้นจริง ๆ
คืนนั้น เสียงกระซิบแปรเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนโหยหวน เธอเดินวนในห้อง พยายามติดต่อลมหายใจของตัวเอง เงาดำปรากฏที่มุมห้อง ขยับเข้าใกล้ช้า ๆ
กานดาถอยหลังจนติดผนัง เสียงร้องไห้ผสมเสียงกระซิบดังสนั่น “ทำไม… ไม่ช่วยเรา…” เธอกรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา “ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้ว่าต้องช่วยยังไง!”
ทันใดนั้น เสียงทุกอย่างหายไป เธอสะดุ้งตื่น พบตัวเองนั่งกอดเข่าอยู่กลางห้อง เงียบงัน มีเพียงเสียงฝนและลมหายใจตัวเอง เธอร้องไห้จนหลับไป
รุ่งเช้า กานดามองหน้าตัวเองในกระจก รอยคล้ำใต้ตาเด่นชัด เธอไม่แน่ใจว่าคืนที่ผ่านมาเป็นความจริงหรือฝัน แต่เธอรู้สึกเบาสบายขึ้นเล็กน้อย
ออยและแตงมากระซิบถามว่าเธอโอเคไหม เธอยิ้มอ่อน “ฉันคิดว่าฉันต้องอยู่กับมันให้ได้”
หลายวันผ่านไป หอไม้ยังคงเงียบงัน เสียงกระซิบลดลง แต่ไม่เคยหายไป กานดาเริ่มชินกับการมี “บางสิ่ง” อยู่ด้วยในความเงียบ เธอเรียนรู้ที่จะไม่หนี แต่ก็ไม่ยอมรับมันเต็มที่
คืนสุดท้ายของฝึกงาน ฝนตกหนักกว่าทุกคืน กานดาเตรียมเก็บของ เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “กลับมา… อยู่กับเรา…” เธอยืนมองห้องเปล่า ๆ ก่อนยิ้มเศร้า ๆ ให้กับเงาของตัวเองในกระจก
เมื่อปิดประตูเดินจากไป เงาของหญิงสาวอีกคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในห้อง 2/5 เสียงกระซิบยังคงอยู่ในความมืด รอใครสักคนจะเข้ามาอยู่ด้วยอีกครั้ง
