เสียงเรือสำรวจแหวกคลื่นอย่างหนักจนทุกคนต้องจับราวแน่น กวิน เพื่อนร่วมห้องที่ยืนกราดสายตารอบเรือหน้าเคร่งเครียดเหลือบสบตาน้ำหนึ่งที่นั่งข้างๆ ด้วยแววตาประหลาด จะกลัวหรืออยากไปถึงเกาะนี้กันแน่ไม่มีใครรู้ อาจารย์เดชาออกมาแจกโน้ตบุ๊กกับวิทยุสื่อสารให้แต่ละกลุ่ม พร้อมเสียงกำชับว่าต้องอยู่รวมกัน ห้ามเดินหลง กลุ่มของน้ำหนึ่งมีกวิน เพชรละออง ไม้ และมะลิ—all ต่างเงียบงันขณะเรือใกล้เข้าฝั่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อเท้าก้าวลงทราย เสียงกิ่งไม้หักในป่าดังขึ้นทันที กวินกระหยิ่มออกมาว่า “ที่นี่แม่งเหมือนเกาะในหนังสยองขวัญเลยนะ…” เพชรละอองแสยะยิ้มร้อนใจ “หยุดพูดเป็นลางได้มั้ย” เธอกระซิบบ่น แต่มือเริ่มกำไฟฉายแน่น
การแบ่งกลุ่มพักเป็นเรื่องวุ่นวาย ไม้ผู้ไม่ค่อยพูดตัดสินใจเลือกกางเต็นท์ติดชายป่า ขณะน้ำหนึ่งเลือกใกล้กลุ่มครู ทุกคนต่างเถียงกันเรื่องที่พักแต่สุดท้ายต้องฟังครู สายตาของไม้แล่นไปยังต้นไม้ใหญ่ ใบไม้ไหวเหมือนถูกลูบคลำด้วยมือที่มองไม่เห็น
กลางคืนแรก พายุเข้าอย่างกะทันหัน ท่ามกลางฟ้าแลบแปลบปลาบ น้ำหนึ่งสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกระซิบเร้นลับที่ดังใกล้ใบหู “จำฉันได้ไหม…” น้ำหนึ่งกรีดเสียงขณะขยับตัว เพชรละอองลืมตาโพลง “เป็นไร!” น้ำหนึ่งสั่น “เสียงผู้หญิง…” ทุกคนในเต็นท์เงียบ ราวกับต่างได้ยินเสียงเดียวกัน
ตอนเช้า เพื่อนชื่อฟ้าใสหายตัวไป เหลือเพียงรองเท้าที่ถูกวางไว้หน้าชายป่า กวินโอดครวญ “นี่มันบ้าอะไร!” มะลิกลั้นน้ำตา “เราจะไปหาเธอ!” อาจารย์สั่งปิดเกาะ ตำรวจท้องถิ่นถูกเรียกแต่สัญญาณไม่ได้ เพชรละอองหันมากระซิบกับกลุ่ม “พวกเราต้องหาเองใช่มั้ย” น้ำหนึ่งลังเล มองรอบเต็นท์ “แต่…มันอันตรายนะ…”
ระหว่างเดินหาฟ้าใสในป่า คำถามเริ่มถูกป้อนทีละน้อย “ถ้าเป็นนายหาย ใครจะเสียดายไหม” ไม้พูดเบาๆ ระหว่างเดินเรียงแถว “แต่ละคนมีความลับอยู่ใช่มั้ย” เสียงขำคิกเบาๆ ลอยมากับสายลม มะลิขนลุกคลื่น “หรือความลับพวกนี้…ถึงเวลาต้องถูกเปิดเผย?”
บรรยากาศป่าล้อมรอบด้วยเงาและเสียงนกแปลกประหลาด น้ำหนึ่งเดินข้างๆ เพชรละอองอย่างหวาดระแวง เพชรละอองกระซิบ “ถ้าฟ้าใสหนีไปเอง นายจะช่วยเธอมั้ย” น้ำหนึ่งกัดฟัน “ไม่รู้…ไปให้สุดละกัน” สายตาไม้แอบจ้องเพื่อนๆ อย่างสงสัยว่ามีใครโกหกหรือเปล่า
ในที่สุดทุกคนก็เจอม้านั่งเก่าใต้ต้นไม้ยักษ์พร้อมผ้าพันคอของฟ้าใส น้ำหนึ่งหยิบขึ้นมา กลิ่นหอมจางๆ ทำให้ภาพหนึ่งแล่นย้อนเข้าหัวใจน้ำหนึ่ง “ฉัน…เคยทำให้เธอร้องไห้” เขาบีบมือแน่น กวินชะงัก อยากเอ่ยคำขอโทษแต่กลืนไม่ลง “มันเคยเกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับเธอ” ไม้เขยิบเข้าใกล้ สายตาคมของเพชรละอองจดจ้อง ทั้งกลุ่มต่างรู้ว่าความลับนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นเร่งรัดใจ ทุกคนหันมองเส้นทางเดิมแต่กลับไม่มีใคร จำทางออกได้ กวินถอนหายใจ “เราหลงแล้วเหรอ…” มะลิเริ่มร้องไห้ “อย่าเถียงกันเลย…จะไม่มีใครหายไปอีกใช่มั้ย” เพชรละอองเงียบ เห็นเงาบางอย่างเลือนผ่านหลังต้นไม้ ทุกคนเกาะกลุ่มแน่น ต่างกลัวแม้แต่จะพูด
ค่ำคืนที่สอง ทุกคนยังไม่ได้ออกจากป่า แสงจันทร์ลอดใบไม้ กวินสารภาพ “ฉันกลัวที่สุด…กลัวว่าฉันเองจะเป็นคนต่อไป” น้ำหนึ่งตอบกลับช้า ๆ “ฉัน…ฉันไม่กล้าเผชิญหน้าเรื่องเก่าๆ นั่น” เสียงกระซิบลอยมา “คนที่มีอดีตต้องยอมรับมัน…” น้ำหนึ่งกำลังตัวสั่น เพชรละอองยืนกอดอก น้ำตามือริน “เราต่างก็มีอดีตทั้งนั้น”
ขณะพัก ทุกคนเริ่มขุดคุ้ยความลับแต่ละคน ไม้เอ่ยเสียงนิ่ง ๆ “ฉัน…เคยเกลียดฟ้าใส เพราะเธอดีกว่าฉันตลอด” น้ำหนึ่งพูดช้า “ฉันแอบอิจฉาเธอเหมือนกัน” เพชรละอองสบตาทุกคน “มะลิ นายล่ะ” มะลินั่งนิ่งก่อนพูดเบา “ฟ้าใสสัญญาจะไม่ทิ้งชั้น แต่เธอก็…” เสียงขาดห้วง ทุกคนตกอยู่ในความเงียบสงัด
เสียงกระซิบดังอีกครั้ง “ความลับของทุกคนจะถูกเปิดเผย…” กวินสบถ “ไปให้พ้น!” เขาขว้างไฟฉายแต่ไฟแลบฉายไปเจอนาฬิกาข้อมือของฟ้าใสตกอยู่ที่พุ่มไม้ ทุกคนกรูกันเข้าไปดูท่ามกลางความลังเล มะลิกำเสื้อแน่นจนมือซีด
เช้าวันใหม่ ทุกคนตัดสินใจบุกไปยังถ้ำที่ปลายเกาะ กลิ่นอับชื้นของหินและรอยเท้าใหม่ ๆ บนพื้นทรายยืนยันว่ามีใครเพิ่งอยู่ที่นี่ เพชรละอองมองไปยังทางเข้ามืดด้วยแววตาแข็งกร้าว “นายจะกล้าเข้าไปมั้ย น้ำหนึ่ง” น้ำหนึ่งสั่นมือแต่ฝืนเข้าไป “ฟ้าใสก็ยังมีชีวิตใช่มั้ย” เสียงสะท้อนก้อง “ใครกันแน่ที่สมควรถูกทิ้งไว้ในความมืดนี้”
ในถ้ำ แสงไฟฉายวูบไหว ทุกคนต่างหวาดระแวงทันทีที่ภาพลวงตาของฟ้าใสโผล่พรวดเข้ากลางเงา กวินร้อง สายตาเต็มไปด้วยความกลัว “อย่าเข้ามา!” สิ่งลึกลับใต้เงามืดคล้ายเป็นเงาของทุกคนเอง เงาที่มีแผลเป็นและคำพูดเจ็บปวดลอยวนรอบตัว เพชรละอองผวาล้ม น้ำหนึ่งกุมหน้าผากเหมือนถูกกรีดใจ “เราทุกคนต่างเป็นคนร้ายในเรื่องของใครสักคน”
จนกระทั่งเสียงสะอื้นของฟ้าใสจริงๆ ดังขึ้นแผ่ว มันตามมาด้วยความเงียบงัน
