เสียงลมหายใจของหิมะยามเช้าส่งแรงสั่นไหวเข้าสู่บานหน้าต่างไม้เก่าจนกระจกบางกรอบเกิดเสียงสั่น อลินกำลังนั่งเกร็งอยู่ข้างเตาไฟกลางบ้าน ปลายนิ้วกุมถ้วยชาร้อนแน่น แต่ความร้อนไม่อาจกลบความเย็นชาที่กรุ่นกรายออกมาจากดวงตายาย หญิงชรารูปร่างเล็กแต่ดวงตามีบางอย่างที่แข็งกระด้างเย็นชา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"กินให้หมด อย่าให้เสียของ" น้ำเสียงแหบพร่าของยายคั่นกลางความเงียบ อลินพยักหน้าช้า ๆ ก่อนค่อย ๆ ตักซุปข้นเข้าปาก ความเค็มปนรสฝาดราวกับมีเศษความทรงจำซ่อนอยู่ในรสนั้น เธอกลืนมันลงโดยไม่ปริปาก คนแถวนี้พูดกันเสมอว่าความเงียบมีเสียง แต่อลินไม่เคยเชื่อ—จนกระทั่งเช้าวันนี้
นอกหน้าต่าง หิมะยังคงตกไม่หยุดเป็นวันที่สามสิบหก พื้นขาวโพลนไม่มีใครเหยียบย่างช่วงฤดูเหมันต์นอกจากหมู่บ้านแห่งนี้ แต่นั่นเองที่อลินเห็นรอยเท้าเล็ก ๆ ซ้อนทับแผ่วบาง คล้ายของเด็กบนหิมะใกล้แนวป่า
"ยายดูสิ ตรงนั้นมัน…" เธอกระซิบเบา ๆ ยายเหลือบตาดูแต่ไม่พูดอะไร แบบเดียวกับทุกครั้งที่อลินถามถึงแม่
อลินลุกขึ้นดึงผ้าคลุมไหล่ เดินออกจากเตาไฟ รอยเท้าบนหิมะเย็นกัดผิวปลายเท้า เธอก้มลงสำรวจ แต่กลับไม่เหลือร่องรอยใด นอกจากลมหายใจขาวจางที่ลอยในอากาศ
กลางลมหมอก เงาร่างของหลานสาวยังเดินวนบริเวณริมผาอย่างไม่ลดละ เธอพบเศษผ้าขาดพันติดกับกิ่งไม้ หิมะละลายรอบปลายนิ้วที่หยิบขึ้นมา อลินรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ ราวกับได้รับคำเชิญลึกลับจากเจ้าของรอยเท้า
เมื่อเดินกลับเข้าบ้าน ยายเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้า "อย่ายุ่งกับรอยเท้า อลิน เด็กดีไม่ควรซุกซนตอนหิมะหนา" ความกังวลในน้ำเสียงยายแฝงอะไรบางอย่างมากกว่าคำเตือน
อลินแสร้งพยักหน้า แต่เธอรู้—เรื่องรอยเท้าจะไม่จบเพียงเท่านั้น
คืนนั้นขณะเตียงไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อลินตื่นเพราะฝันประหลาด ในฝัน เธอกำลังวิ่งตามรอยเท้าเดิมเข้าไปในป่า เสียงหัวเราะของเด็กที่ไม่รู้จักแทรกเข้ามาในสายลมจนใจสั่น
รุ่งเช้า อลินซ่อนเศษผ้าที่เก็บได้ไว้ใต้หมอนแล้วแอบออกนอกบ้าน เธอลอบเดินข้ามลานหิมะ มุ่งหน้าไปที่ขอบผาข้างหมู่บ้าน เสียงหิมะบดอัดใต้ฝ่าเท้า ฟากฟ้าฉาบสีเงินและหมอกหนาทำให้ทุกอย่างดูเหมือนนิทานที่ยังไม่สมบูรณ์
บริเวณชายป่า ท่ามกลางต้นสนดำ เธอพบรอยเท้าเล็ก ๆ อีกครั้ง คราวนี้จางลงเรื่อย ๆ เหมือนเจ้าของไม่อยากให้ใครตาม พวกมันพาไปสู่กระท่อมร้างที่ดีดตัวอยู่กลางป่า เสียงบางอย่างแว่วคล้ายเสียงกลั้นร้องไห้จากในเงามืดบนชั้นสอง
อลินลังเลก่อนผลักประตูเข้าไป กลิ่นไม้เปียกปะทะจมูก ในห้องเงียบกริบมีเศษตุ๊กตาเชือกและขี้เถ้ากระจายอยู่ เธอนั่งยอง ๆ ดูของเล่นเก่า ๆ พลันรู้สึกว่าสายตาเล็ก ๆ หลายคู่จ้องมองจากเงาตรงมุมห้อง แต่เมื่อหันไปก็ไม่พบอะไร
เสียงบานประตูปิดดังปัง อลินสะดุ้งใจเต้นแรง เธอกระชากผ้าคลุมไหล่แน่นขณะที่เสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินวนรอบตัว ไม่มีร่าง ไม่มีเงา มีเพียงไอความเย็นจัดแทงเข้าอก เธอควานหาเศษผ้า กำมันไว้แน่น
ข้างนอก กระท่อม รอยเท้าค่อย ๆ หายไปตรงพุ่มหิมะปกคลุมสน อลินรีบวิ่งกลับบ้านขณะหัวใจเต้นรัว ทันทีที่เข้าบ้าน สีหน้าของยายเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอเลือกไม่พูดอะไร
"เอามานี่" ยายยื่นมือ อลินลังเลก่อนจะส่งเศษผ้าให้ ยายคลำมันนิ่ง ๆ แล้วกอดอกแน่นดวงตาสั่นไหว
"ของเล่นเก่าแม่เจ้าใช่ไหม" อลินเอ่ยแผ่ว ยายเป่าลมหายใจเบา ๆ เงียบปรากฏในห้อง ราวกับแม้แต่คำตอบก็หนักหนาเกินจะพูด
"บางอย่างห้ามรื้อฟื้น อลิน จำไว้นะ" น้ำเสียงที่ค่อย ๆ แผ่วแล้วดับลง
อลินเดินขึ้นห้องด้วยใจถ่วง เธอถือเศษผ้ากลับขึ้นไปวางใต้หมอน หญิงสาวนั่งเหม่อมองหิมะตกข้างหน้าต่าง เสียงจักจั่นฤดูหนาวดังแผ่วผ่านซอกขอบไม้ คำถามเกี่ยวกับแม่และเสียงร้องไห้ในฝันยิ่งหนักอึ้งในใจเธอขึ้นทุกที
ตกเย็น อลินแอบได้ยินสองแม่บ้านในหมู่บ้านคุยกันหน้าร้าน "ทิ้งกระท่อมร้างไว้อย่างนั้นไม่กลัวเห็นผีรึ ดีที่เด็กบ้านนั้นเข้มแข็งนะ" อีกคนตอบเบา ๆ "ฉันว่ารอยเท้านั่น…มันน่ากลัวมากกว่าอะไรในป่าอีกนะ"
เสียงหัวเราะแห้งแล้งดังตามหลัง จู่ ๆ สายตาของอลินก็สบตากับเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่มองมาจากริมป่าแล้วหายวับไปทันใด
ในคืนถัดมา อลินฝันอีกครั้ง คราวนี้เสียงเด็กร้องขอให้ช่วย พ่อแม่หายไปในวันที่หิมะตกหนักและถูกทิ้งไว้ในป่า เสียงนั้นกลายเป็นเสียงกรีดร้องปะปนเสียงหัวเราะคลุ้งเข้าหู จนเธอต้องสะดุ้งตื่น ขาเปียกเหงื่อทั้งที่ลมหนาวพัดแรง
อลินไม่อยากรบกวนยายแต่คืนที่สามเธอตื่นมาเห็นยายร้องไห้อยู่ข้างเตียง หญิงชราพึมพำชื่อใครบางคนเบา ๆ ในภาษาที่อลินไม่เคยได้ยิน
วันต่อมา อลินตัดสินใจถาม "ยาย แม่ไปไหน ทำไมเราถึงอยู่ที่นี่กันแค่สองคน" ยายกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยเบา ๆ "แม่เจ้า…ไม่เคยออกจากที่นี่หรอก" ดวงตายายหม่นลง เธอทรุดลงนั่งข้างอลิน หยิบมือลูบผมนุ่ม ๆ แต่สั่นเทา
อลินยื่นเศษผ้าให้ "ถ้าอย่างนั้นใครเป็นเด็กคนนั้นในกระท่อมร้าง ยายบอกหนูที" ยายปล่อยน้ำตาเปียกผ้าในมือ ก่อนกระซิบ "บางอย่าง เราต้องปล่อยให้คนหายไปกับหิมะ"
ช่วงบ่ายวันนั้น อลินเดินไปหาป้าสร้อย ผู้หญิงแกร่งเจ้าของร้านขนม เธอจ้องเจ้าของร้านนิ่ง ๆ "ป้าสร้อย หนูขอถามเรื่องแม่ได้ไหม แม่หนูเกี่ยวกับเด็กที่หายไปในหมู่บ้านหรือเปล่า" ป้าสร้อยนิ่งคิด นัยน์ตาเลื่อนลอยราวกับกำลังชั่งใจ
