เสียงเครื่องกรองอากาศในห้องโถงของหอพักสถานีดาวเคราะห์ไซรัสกระหึ่มต่ำ ๆ ฟองน้ำแข็งในแก้วน้ำบนโต๊ะละลายช้า ๆ รามิตรจ้องมองมันโดยไม่กระพริบตา ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างสู่ภายนอก มีเพียงโคมไฟจันทร์เทียมเหนือศีรษะและผนังโลหะสะท้อนเงาเงียบ ๆ ของเขาเอง มือของเขากำลังลูบห่อกระดาษจดหมายเก่า กลิ่นฝุ่นจับปนกลิ่นโลหะทำให้เขานึกถึงบ้าน บนโลกที่ห่างออกไปหลายปีแสง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!คัตยาเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ สะพายกล้องสำรวจดาวบนไหล่ เธอถอดรองเท้าบู้ตขึ้นมาช้า ๆ นั่งลงฝั่งตรงข้าม มองรามิตรผ่านแว่นไม้เนื้อแข็ง “คืนนี้นอนไม่หลับเหรอ” เธอถาม เบาและระวัง
รามิตรส่งเสียงในลำคอ ไม่ตอบทันที สายตาหลุบต่ำที่หนังสือบันทึกหน้าว่าง “มีแต่เสียงเครื่องสูบลม… กับความคิดของตัวเอง” เขาพยายามจะยิ้มแต่เห็นได้ในแสงจาง ๆ ว่ามุมปากเขาสั่น
จู่ ๆ เสียงประตูห้องข้าง ๆ ก็ปิดตึง ถวิล เพื่อนร่วมห้องอีกคนผลักบานประตูเดินออกมาพร้อมเสื้อแจ็กเกตหนา ใบหน้าเคร่งเครียดตอนที่เดินผ่านสองคน ไม่เอ่ยคำทักและไม่สบตา ทิ้งไว้แต่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ กับสัมผัสของความกังวล
รามิตรเงียบไปอีกช่วงหนึ่ง ก่อนจะหันมา “เนวินกลับมายัง” เขาถาม
คัตยาขมวดคิ้ว ก้มสำรวจนาฬิกาข้อมือ “ยัง เห็นว่าจะไปห้องแลบกับอาจารย์เคทิ วันนี่กลับช้ากว่าปกติ…น่าแปลกนะ อากัปกิริยาเหมือนไม่ได้อยากอยู่ห้องนี้ด้วยซ้ำ”
เสียงเครื่องกรองอากาศเริ่มดังขึ้นกว่าเดิม รามิตรจึงลุกไปปิดเสียง มองผ่านประตูกระจกสีไฟฟ้าที่ยังไม่มีใครเดินมา คัตยามองตาม พลางกัดริมฝีปากตัวเองเหมือนมีบางอย่างที่ไม่ได้บอก
เสียงอ่านข่าวจากลำโพงอ่อน ๆ ว่า “พรุ่งนี้จะมีฝนโซเดียมตกในเขตรายงานฟากเหนือ ใครมีภารกิจนอกอาคารกรุณาเตรียมอุปกรณ์ให้ครบถ้วน” เสียงข่าวดังจนแทรกความคิดรามิตรไม่ได้ เขายังคงนั่งนิ่ง จมอยู่ในกระแสความกังวลของตัวเอง
ขณะที่ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างควานหาคำพูด เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น เคธี่ ผู้ช่วยดูแลหอพักเอาหนังสือมาให้คัตยา ก่อนจะกล่าวเสียงแผ่วว่า “คืนนี้ช่วยล็อกประตูให้แน่นหนาด้วยนะ พวกเรา…อาจจะอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่ปลอดภัยนัก” เธอเหมือนจะพูดอะไรต่อแต่หยุดและเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงสายตาสงสัยของรามิตรและคัตยา
เสียงขู่กรรโชกกันเบา ๆ จากห้องข้าง ๆ ดังลอดออกมา รามิตรชำเลืองข้ามกำแพงบาง ๆ ไปยังถวิลและชิน ผู้ซึ่งทะเลาะกันแทบทุกคืน ชินเสียงแข็ง “เราทุกคนก็เหนื่อยทั้งนั้น อย่ามาโทษฉันนะ! ถ้าวันนั้นนาย…” ก่อนที่เสียงเขาจะขาดหายไป
คัตยาพูดด้วยเสียงสั่นน้อย ๆ “ทำไมเขาต้องทะเลาะกันแทบทุกคืน…เหมือนทุกคนในห้องนี้เก็บอะไรไว้ไม่พูดทั้งนั้น”
รามิตรเหลือบมองเธอแล้วกล่าวเบา ๆ “บางที…เพราะเรากลัวว่าถ้าความจริงมันออกมา มันจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล”
คืนนั้นผ่านไปอย่างอึดอัด จนเสียงไซเรนตามโถงทางเดินดังขึ้นกะทันหัน รามิตร คัตยา และคนทั้งชั้นพากันรีบออกจากห้อง พบว่าอาจารย์เคทิและกลุ่มเจ้าหน้าที่กำลังตะโกนเร่งสำรวจตามแต่ละห้อง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ประตูห้องเนวินซึ่งยังคงปิดแน่นและไม่มีวี่แววว่าเจ้าของจะเปิดออก
เคธี่ถือแฟ้มรายชื่อเดินตรงเข้ามา สายตาหนักแน่นแต่แวววิตก “ขออนุญาตตรวจสอบทุกห้อง ค่ะ จุดเช็กชื่อรออยู่ชั้นล่าง ใครไม่พบเนวินบ้าง?”
ถวิลกับชินยืนคุยกันกระซิบ ชินจับแขนถวิลแน่น เหงื่อซึมจากขมับทั้งคู่ รามิตรเงยหน้าตอบ “เราไม่เห็นเขาทั้งคืน”
เจ้าหน้าที่พยายามติดต่อด้วยเครื่องสื่อสารไร้สาย กลับไม่มีสัญญาณตอบกลับ ภายในห้องเนวินเมื่อถูกเปิดบังคับ มีเพียงกลิ่นโลหะกับอากาศเย็นว่างเปล่าตีใส่ เครื่องใช้ส่วนตัวหลายชิ้นยังอยู่ แต่ไม่มีร่องรอยขัดขืน มีแค่บันทึกเสียงที่ถูกทิ้งไว้ ด้วยข้อความสั้น ๆ
“เราไม่เหลือทางเลือกแล้ว ขอโทษทุกคน ถ้าวันหนึ่งมีใครค้นพบความจริงนี้ ได้โปรดให้อภัยเราด้วย…”
เสียงขาด เงียบกริบ ทุกคนในห้องขนลุกเกรียว สายตากระวนกระวาย ถวิลหันไปกระซิบกับชิน “หมายความว่าไงวะ? มันจะหนีไปไหนได้ในสถานีลอยฟ้าแบบนี้?”
รามิตรหน้าเครียด เขามองสายตาคัตยา เหมือนส่องกระจกเจอความหวาดกลัวเดียวกัน มือเธอสั่นจนหนังสือตกลงกับพื้น คัตยาก้มเก็บและเห็นเศษกระดาษแปลก ๆ หล่นออกมาจากกระเป๋าเนวิน ข้อความถูกเขียนลวก ๆ ว่า “อย่าไว้ใจโลกที่มองไม่เห็น”
ถวิลพุ่งมายืนกลางห้อง เคธี่จับมือเขาห้าม “หาเจอมันแน่ คนเราไม่หายไปเฉย ๆ ในสถานีแบบนี้ อย่าพึ่งตื่นตระหนก”
เจ้าหน้าที่คนอื่นเริ่มระดมกำลังค้นหาตามโถง ใช้อุปกรณ์เซนเซอร์ตรวจจับชีพจร ตามห้องพัก ห้องน้ำ โถงออกกำลังกาย ไม่พบวี่แววเนวิน ทุกคนระส่ำระสาย อึดอัดแบบหาคำอธิบายไม่ได้ ในห้องพักกลางดึก รามิตรแอบได้ยินเสียงคัตยาหลับตาน้ำตาไหล เธอบ่นออกมาเบา ๆ “ฉันน่าจะบอกเขาก่อน…น่าจะกล้า…”
รามิตรเอื้อมมือออกไปแล้วหยุด เหมือนจะปลอบ แต่ซุกไว้ใต้นวมแทน ความเงียบระหว่างพวกเขาหนักเสียยิ่งกว่าอวกาศที่อยู่รอบสถานี
เช้าวันใหม่ เจ้าหน้าที่ประชุมรวมทุกคนในหอพัก อาจารย์เคทิกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น “เราจะไม่ยอมแพ้ พวกเราจะค้นหาความจริงนี้จนสุดทาง…นี่อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ในสถานีไซรัส”
ทุกคนเงียบกริบ มองหน้ากันอย่างหวาดระแวง คัตยากลับพูดแทรกขึ้น “ถ้าอย่างนั้น…ก็ต้องมีอะไรที่เราไม่เคยรู้มาก่อนใช่ไหมคะ?”
สายตาอาจารย์เคทิแข็งกร้าว “ความจริงบางอย่าง…อาจจะอันตรายมากเกินไปที่จะถูกเปิดเผย”
รามิตรสังเกตได้ถึงมือที่กำกระเป๋ากล้องแน่นของคัตยา เธอมองอาจารย์อย่างมีแววท้าทายมากกว่ากลัว ขณะเดียวกันชินกับถวิลเหมือนจะเริ่มโทษกันเอง รามิตรลุกขึ้นพูดเสียงแหบ “ถ้าเราไม่ร่วมมือ สถานีนี้จะแตกสลายเพราะความหวาดกลัวเอง”
ถวิลสบตาชินด้วยสายตาครุ่นคิด ทั่วห้องโถงเหมือนหมุนวนด้วยข้อสงสัย ผนังคอนกรีตเย็นยะเยือก รับเสียงลมหายใจที่หนักอึ้งของแต่ละคนเอาไว้
วันถัดมา คัตยาชวนรามิตรออกสำรวจกาดสถานี เธอยื่นกล้องให้เขา “ถ้าเราเห็นอะไรแปลก…ถ่ายไว้เลย เอามาเช็กโค้ดลับที่เนวินฝากไว้”
ทั้งคู่เดินผ่านแผงไฟพลังงานซึ่งมีรอยขีดเขียนเหมือนรหัสลับ รามิตรหยิบกล้อง กำลังจะกดถ่าย แต่ชินเดินผ่านมาอย่างเฉียดฉิว ถามเสียงแข็ง “คิดว่าตัวเองเป็นนักสืบเหรอ? อย่าไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่หน้าที่ดีกว่า”
คัตยาไม่ตอบแต่เงียบไป สายตาตึงเครียดต่อเนื่อง ถวิลตอบแทนแทนเสียงห้วนเช่นกัน “ถ้าพวกเราต่างคนต่างระแวง แล้วจะเหลือใครเป็นเพื่อนกันในสถานีนี้”
เสียงไซเรนดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนรีบวิ่งไปรวมที่โถงกลาง พบว่าสัญญาณชีพของเนวินกลับปรากฏขึ้นบนหน้าจอฮโลแกรมกลางห้อง ค่าฐานข้อมูลระบุว่าอยู่บริเวณใต้ท้องเรือ ชั้นเก็บอุปกรณ์ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปตั้งแต่วันแรก พบเสียงบันทึกใหม่ดังออกจากลำโพงข้างผนัง
“ทุกอย่างที่คุณรู้…มันไม่ใช่ความจริง มันเป็นกับดัก พวกคุณต้องเลือกว่าจะเชื่อในสิ่งที่มองเห็น หรือจะเปิดใจหาความจริง…” เสียงเนวินอ่อนแรงและเศร้า
เคธี่รีบสั่งปิดประตูทุกทาง สายตาทุกคนสะท้อนแววแตกตื่น รามิตรและคัตยาสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย รามิตรพูดเสียงเว้าวอน “เราต้องไปหาคำตอบเอง…หรือจะปล่อยให้ความกลัวกัดกินจนไม่เหลือใครเลย”
ความเงียบแทรกกลางกลุ่ม สายตาแต่ละคนมีทั้งความลังเล ขัดแย้งและความหวาด
ค่ำคืนที่หอพัก เหลือแต่เสียงดังของเครื่องกรองอากาศ ท้องฟ้าเทียมเลยหน้าต่างแสดงแสงหมอกจาง ๆ ที่ไม่มีใครกล้าออกไป รามิตรเขียนข้อความถึงเนวินในบันทึก “ถ้าวันหนึ่งเราหายไป…ใครบางคนจะตามหาความหมายของมันไหม”
รุ่งเช้า ความรู้สึกสุญญากาศในสถานีอึดอัดขึ้นอีกเท่าตัว อาจารย์เคทิฝ่าความสงสัยเรียกประชุม สายตาเข้ม “ความลับที่เก็บไว้ในนี้จะฆ่าพวกเราทุกคน ถ้าไม่เผชิญหน้ากับมัน”
ถวิลเงยหน้าขึ้น เสียงสั่น “งั้นขอถามตรง ๆ เถอะ อาจารย์ คุณมีส่วนรู้เห็นกับการหายตัวของเนวินรึเปล่า ทำไมคืนก่อนคุณถึงเดินออกจากห้องปฏิบัติการทั้งที่…”
อาจารย์นิ่ง วางม้วนแผนผังสถานีบนโต๊ะ “ทุกคนมีอดีต ใครก็ปิดบังความจริงบางอย่างกันทั้งนั้น…แต่ถ้ากลัวความจริงมากกว่านี้ สุดท้ายจะไม่มีใครรอด”
ชินพูดขึ้นเบา ๆ แต่ฝืนใจ “ถึงเรากลัว…แต่ต้องกล้าที่จะมองเห็นและยอมรับมัน”
เมื่อกลุ่มนักศึกษาและเจ้าหน้าที่เริ่มกล้าตั้งคำถามต่อกัน ความกลัวในใจแต่ละคนเหมือนได้รับการแบ่งเบา รามิตรยอมรับกับคัตยา “เราเคยบอกความลับเกี่ยวกับบ้านที่โลกให้เนวินฟัง เขาเอาคำนั้นมาเตือนเราเอง…ว่าอย่าหลอกตัวเอง เพียงเพราะกลัวการเปลี่ยนแปลง”
คัตยาพยักหน้ารับ เบาและเศร้า “ทุกคนในนี้คงมีบางอย่างที่อยากลืม…แต่ยิ่งหนี มันยิ่งไล่ตาม”
เสียงบันทึกจากเนวินถูกเปิดอีกครั้ง กล่าวลาทุกคนด้วยน้ำเสียงสุดท้าย “ถ้าความจริงเจ็บปวด…แต่ไม่สามารถรอดได้หากไม่เผชิญหน้า ขอบคุณที่เคยเห็นเราเป็นเพื่อน”
ในที่สุดกลุ่มนักศึกษาตัดสินใจลงไปยังห้องใต้ท้องเรือสถานีด้วยกัน เสียงโลหะดังสะท้อนทุกย่างก้าว นักวิทยาศาสตร์ เจ้าหน้าที่และนักศึกษาต่างแตะบัตรเข้าไปด้วยหัวใจเต้นแรง ประตูเก่าถูกผลักออก พบว่าเนวินทิ้งเบาะแสไว้ นักศึกษาทุกคนมองกันด้วยสายตาใหม่ พวกเขาเริ่มวางความกลัว ลงมือร่วมมือค้นหาคำตอบที่แท้จริง โดยไม่ยึดติดเพียงภาพลวงตาที่สถานีนี้สร้างไว้
แสงจากโลกที่ไกลโพ้นกระทบกระจกใสขนาดใหญ่อีกครา รามิตร คัตยา ชิน ถวิล เคธี่ และทุกคนในสถานี เหลือกันเพียงรอยแผลในใจและบทเรียนเรื่องความกล้าที่จะเปิดใจยอมรับ ทั้งความเจ็บปวด และความจริงที่เปลี่ยนแปลงทุกชีวิต…
