สายลมพัดเบาๆ ผ่านต้นไม้ที่สั่นไหวอย่างช้าๆ เย็นยะเยือกในคืนที่แสงจันทร์เผยให้เห็นเงาของบ้านเรือนในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ต้นมะขามริมถนนทอดขยายกิ่งก้านสาขา ความเงียบสงบในยามเช้ามืดตัดกับเสียงหัวเราะของเด็กหญิงสองคนที่วิ่งเล่นกันอยู่ในสนามเด็กเล่น ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในบ้านหลังหนึ่งในค่ำคืนนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!จบไม่อยู่ในห้อง ปิติ เด็กสาววัยรุ่นที่สวมหมวกไหมพรมลายการ์ตูน ตื่นมาเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือตดดังขึ้น เป็นเสียงข้อความจากวราวุฒิ เพื่อนสนิทที่เธอเคยหลงรักและเคยเป็นเพื่อนเล่นเมื่อสมัยเด็ก “คืนนี้มีงานปีใหม่ที่โรงเรียน มาหรือเปล่า?” ปิติตอบกลับว่า “ไปสิ!”
พอถึงโรงเรียน ใจเธอเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นวราวุติยิ้มและหัวเราะพบเพื่อนคนอื่นๆ เหมือนว่าการเข้าร่วมงานนี้จะเป็นโอกาสที่ดีในการส่งผ่านความรู้สึกในใจ แต่บรรยากาศจมอยู่ในความคาดหวัง ทั้งยังมีเสียงหัวเราะของเพื่อนที่ก้องกังวานและบทเพลงที่ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น
เมื่อถึงเวลาที่ทุกคนจะเริ่มเต้น ปิติไม่อาจดึงตัวเองออกจากความกังวลได้ เธอมองเห็นวราวุฒิที่กำลังอยู่กับอรชร เด็กสาวที่ชมเชยกันเป็นพิเศษ และรู้สึกว่าความรักของเธอเป็นเพียงฝันลมๆ แล้งๆ
แต่คืนที่ชอุ่มไปด้วยเงาของความไม่แน่นอน วราวุฒิกลับส่งข้อความถึงปิติอีกครั้ง เขาเพียงละสายตาจากอรชรที่นั่งอยู่ข้างตัวและพูดว่า “เราไปนั่งก๊อกๆ ที่มุมห้องกันไหม” ด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นแต่มีความลังเลในอากาศ
เมื่อเดินไปที่มุมห้อง ปิติรู้สึกถึงความตึงเครียดและความรู้สึกขัดแย้งของตัวเอง แต่การจ้องมองเข้าที่ดวงตาของวราวุฒิได้ช่วยปลดปล่อยเธอออกจากความกลัวนั้นได้ เขาพูดเรื่องความฝันในอนาคตแต่กลับทำให้เธอรู้ว่าลึกลงไปแล้วเขายังคงมีบาดแผลจากครอบครัวของเขาเอง ปิติที่เคยคิดว่าตนเองมีเรื่องหนักหนาสาหัสจะต้องอดทนอยู่ในความคิดนั้น แต่ที่จริงแล้วเขายังมีก้อนตรงอกที่ไม่สามารถเปิดเผยได้
คืนคืนนั้นไม่เพียงแต่จะเกี่ยวกับความรู้สึกแห่งความรักที่เกิดขึ้นในใจ แต่ยังเป็นการสร้างสะพานที่พวกเขาต้องข้ามเพื่อรับมือกับความลึกลับและปัญหาภายในครอบครัวของทั้งสองคน
หลังจากกลับบ้าน ปิติ้มืดมิดในห้อง ได้ยินเสียงแม่กับพ่อเถียงกันเรื่องการเงิน จารึกคำว่าวันพรุ่งนี้ ความยากลำบากของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกว่าเธออาจถูกกดทับเหมือนกันกับวราวุฒิ แต่เธอเก็บความกลัวในใจมิให้ใครต้องรู้
ในสองสามวันถัดมา ความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่แน่นแฟ้นและเต็มไปด้วยแผลด้านใน ยิงผลออกไปตั้งแต่ที่วราวุฒิรู้สึกว่าเขาต้องซ่อนการกลับบ้านที่ไม่เหมือนกับที่เคยอยู่ เขาต้องเผชิญหน้ากับบางอย่างที่เขาเลือกไม่ทำลงไป ทำให้ปิติรู้สึกว่าเพื่อนที่ตระหนักถึงความรู้สึกของเธอกลับไม่มีโอกาสทำให้มันเป็นจริง
ในวันปีใหม่ได้มาถึง ตรงนั้น พ่อของวราวุฒิท่ีเคยด่าผู้หญิงอย่างด้อยค่าได้ออกมาอย่างเมามายแล้วสวมกำไลให้เกี่ยวข้องกับเขา ในการพบพฤติกรรมเชิงลบจากคนที่เธอรักเหนือการข่มขู่ ทำให้จิตใจของปิติผสมปนเปกัน
วันอาทิตย์ตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงครึกครื้นในบ้านหลังเก่า สิ่งรอบตัวใบตองหนาแน่นไปด้วยการทะเลาะกันระหว่างพ่อแม่ที่ทำให้ตัวเธอรู้สึกเหมือนกำลังว่ายน้ำอยู่ในทะเลไว้ความคิด เพื่อนออกไปเฉลิมฉลองในคืนปีใหม่ใครๆ อยากหาเพื่อน อยากพูดคุย สนุกสนานกัน ปิติรู้ว่าแม้เธอจะมีเพื่อนแต่ความสัมพันธ์กลับกลายเป็นแค่ความหลงแต่ในคืนนี้ เมื่อเธอไปที่สวนหย่อมและเชิญชวนวราวุฒิให้จากไปรอบๆ
ไฟกระพริบในงานก่อให้เกิดความตึงเครียดที่สร้างทัศนคติที่ไม่ดำเนินอยู่ในความเป็นจริง ปิติรับรู้ถึงเสียงของวราวุฒิกำลังอยู่ใกล้เข้ามาและที่ปลายทางของบ้าน นั่นคือชีวิตแห่งความฝันของเขาเอง ความรักครั้งนี้วนเวียนเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน
หลังก่อนนักปิดดีใจในวัฒนธรรมและเสียงดังที่ฟังเหมือนจะเป็นงานเลี้ยงในคืนที่มืด แต่ไม่สามารถบอกสิ่งใดให้ล่วงรู้ หากความรักที่ถูกกดทับจะสามารถถูกปลดปล่อยออกมาในที่สุด ในวันหนึ่งความลับที่ถูกเก็บไว้ในความมืดมิดอาจเปลี่ยนให้ทุกสิ่งเป็นจริง สัญญาของวราวุฒิและปิติอาจจะนำไปสู่ความรักที่แท้จริงและความรับผิดชอบในชีวิตของพวกเขาเอง จนนำไปสู่การเติบโตที่ทั้งสองต้องเผชิญพร้อมกันในวันข้างหน้า
