ลมเย็นพัดวูบผ่านสนามหญ้าที่มีแต่ต้นไม้เก่าแก่ใบหนาทึบ เสียงใบไม้กระทบกันในความเงียบงันของช่วงเย็น หอพักหญิงหลังเก่านั่งนิ่งอยู่ใจกลางมหาวิทยาลัยชนบทแห่งหนึ่ง ผนังสีขาวหม่นแตกลายตามกาลเวลา เหมือนกำลังจ้องมองทุกคนที่ผ่านไปมาอย่างเงียบงัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมต้องเลือกที่นี่กันนะ?” น้ำเสียงของขวัญถามเบา ๆ พลางวางกระเป๋าเป้ลงบนพื้นห้องที่มีฝุ่นเกาะเป็นชั้น
“ก็หอใหม่เต็มหมดแล้ว จะให้ทำไงล่ะ” ปริมตอบพลางถอนหายใจ ดวงตาเธอไล่สำรวจรอบห้อง สายตาไปหยุดที่หน้าต่างบานเก่าซึ่งมีรอยขีดเขียนจาง ๆ
ใบหันไปมองประตูที่ยังเปิดทิ้งไว้ “ปิดประตูหน่อยสิ รู้สึกเหมือนมีใครแอบดูอยู่”
เสียงประตูไม้เก่าเอี๊ยดอ๊าดเมื่อขวัญเดินไปปิด ทุกคนเงียบลงชั่วขณะ เหมือนกำลังรอฟังอะไรบางอย่าง
“อย่าคิดมากน่า เราอยู่กันหลายคน” เอิร์นพูดเหมือนพยายามทำลายความเงียบ แต่เสียงของเธอกลับเบาลงเมื่อเธอเห็นฝุ่นที่จับตัวกันเป็นรูปรอยมือเล็ก ๆ บนโต๊ะเขียนหนังสือ
ตกดึก เสียงขูดขีดเบา ๆ ดังขึ้นจากเพดาน ปริมพลิกตัวในเตียงเก่า “เงียบ ๆ หน่อย ขวัญ จะดิ้นอะไรนักหนา”
“เปล่า เราไม่ได้ขยับเลย” ขวัญตอบ น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ
เอิร์นลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปกดสวิตช์ไฟ หลอดไฟแสงส้มกะพริบสองสามครั้งก่อนค่อย ๆ สว่างขึ้น มุมห้องเงียบงัน ไม่มีใครขยับ
เสียงกระซิบแผ่วเบาเหมือนลอยวนอยู่ในอากาศ “…กลับมา… กลับมา…” เงาในกระจกแตะต้องไม่ได้ แต่มันเหมือนกำลังเคลื่อนไหวช้า ๆ
น้ำลุกขึ้นมาอย่างประหม่า “เมื่อกี้ใครพูด?”
ไม่มีใครตอบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กระจก
รุ่งเช้า กลิ่นอับในห้องไม่จางไป ขวัญเดินไปที่ห้องน้ำรวม กลับพบก๊อกน้ำไหลเองเสียงดัง กลีบดอกไม้สีซีด ๆ ตกกระจายอยู่เต็มพื้น
“เมื่อคืนใครเอาดอกไม้มาวางตรงนี้” ขวัญถามขณะยืนมองก๊อกน้ำ
“ไม่ใช่ฉันแน่นอน ฉันแพ้กลิ่นดอกไม้นี่” ปริมพูดขณะเดินมาตรวจดู แต่ไม่มีใครยอมรับ
เอิร์นเอื้อมมือไปหยิบกลีบดอกขึ้นมา แต่ทันทีที่สัมผัส เธอเหมือนเห็นภาพสั้น ๆ วาบขึ้นในหัว เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่มุมห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เอิร์นปล่อยกลีบดอกไม้ตกพื้น “เรา…เราเห็นเด็กผู้หญิง” เธอพูดเสียงแผ่ว ขวัญและปริมมองหน้ากันอย่างไม่มั่นใจ
“เธอเหนื่อยไปเองหรือเปล่า?” ปริมถามเบา ๆ แต่สายตาเริ่มเต็มไปด้วยความระแวง
คืนนั้น ฝนตกหนัก สายฟ้าแลบสว่างวาบ เงาดำผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ขวัญลุกขึ้นยืนตรงเตียง เสียงกระซิบกลับมาอีกครั้ง “…อย่าทิ้งฉัน…”
เอิร์นจับมือขวัญแน่น ปริมเดินไปเปิดหน้าต่างแต่ไม่มีอะไร ฝนสาดเข้ามาเปียกพื้น เธอมองออกไปในความมืด เห็นเงาตะคุ่ม ๆ อยู่ใต้ต้นไม้
“ขวัญ เธอมีอะไรจะบอกเราหรือเปล่า?” ปริมถามแบบกดดัน รู้สึกว่าขวัญปิดบังบางอย่าง
ขวัญหลบตา น้ำเสียงสั่น “ฉัน…ฉันเคยมาอยู่ที่นี่ตอนเด็ก ๆ…”
น้ำเอามือตบขา “ทำไมเพิ่งบอก!”
ขวัญกลืนน้ำลาย “เพราะฉันจำอะไรไม่ค่อยได้…แต่ฉันจำได้ว่ามีเพื่อนคนหนึ่งหายไปที่นี่…”
เอิร์นหายใจแรง เงียบไปนานก่อนพูด “แล้วเราจะทำยังไงต่อ?”
ปริมเดินวนไปมาในห้อง “ต้องหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่คืนนี้…อย่าแยกกันเด็ดขาด”
ขวัญนั่งนิ่ง มีน้ำตาคลอ เธอหยิบสมุดบันทึกเก่า ๆ ออกมาจากลิ้นชัก “ฉันเจอสมุดเล่มนี้ในตู้ ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเขียน แต่ตอนนี้จำไม่ได้ว่าข้างในมีอะไร”
ทุกคนล้อมวง ขวัญเปิดสมุด หน้าที่สองเขียนว่า “อย่าบอกใคร…พวกเขาจะโกรธ…” ตัวหนังสือสั่นไหวเหมือนมือเด็ก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างช้า ๆ ทุกคนหยุดนิ่ง เอิร์นค่อย ๆ เดินไปเปิดประตู แต่ข้างนอกไม่มีใคร นอกจากกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยมา
กลางดึกคืนถัดมา เสียงก่นร้องแปลก ๆ ดังมาจากห้องน้ำ ปริมตื่นขึ้นมาเห็นเอิร์นเดินออกไปโดยไร้สติ ขวัญกับน้ำรีบตามไป
เอิร์นยืนหน้าอ่างล้างหน้า สายตาเหม่อลอย มือเย็นเฉียบ “เธอรอฉันอยู่…” เธอกระซิบ
น้ำสาดน้ำใส่เอิร์นให้รู้สึกตัว เอิร์นหอบหายใจแรง “ฉัน…เห็นเธอ เธอใส่ชุดนักเรียนผูกโบว์สีแดง ร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้”
ขวัญก้มหน้าร้องไห้ “เพื่อนฉัน…น้องพลอย เธอหายไปวันนั้น ไม่มีใครหาเจอ”
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้งใกล้ขึ้น “…กลับมาหาฉัน…” หน้าต่างเปิดเอง ลมเย็นกระแทกเข้ามา ภาพในกระจกสั่นไหว
ปริมเดินไปหยิบสมุด ข้างในมีหน้าหนึ่งเขียนว่า “คืนฝนตก พวกเขาซ่อนเธอไว้ใต้ต้นไม้”
ทุกคนหันไปมองต้นไม้ใหญ่หลังหอพัก ลมหอบดอกไม้ปลิวเข้ามาอีกครั้ง
ขวัญพูดเสียงแผ่ว “เรา…เราต้องไปดูที่ต้นไม้”
ทุกคนเดินออกกลางฝน ลุยโคลนไปใต้ต้นไม้ เสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัว “…ช่วยฉันด้วย…”
น้ำขุดดินใต้ต้นไม้ด้วยมือเปล่า พบกล่องไม้เล็ก ๆ ภายในมีกระดาษเก่า ๆ เขียนว่า “ขอโทษด้วย ฉันกลัว”
ขวัญทรุดตัวลงร้องไห้ “ฉันเป็นคนสุดท้ายที่เห็นพลอยวันนั้น…แต่ฉันกลัว…ฉันไม่ได้ช่วย…”
เงาเด็กหญิงปรากฏช้า ๆ ใต้ต้นไม้ ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า “ทำไมไม่ช่วยฉัน…”
เสียงฟ้าร้องดังลั่น ทุกคนล้มลงกับพื้น ขวัญพยายามยื่นมือไปหาเงานั้น แต่มือผ่านไปโดยไม่มีอะไร
เอิร์นสวมกอดขวัญแน่น ปริมมองไปที่กล่องไม้ รู้ว่าความลับที่ถูกซ่อนไว้ได้ถูกเปิดเผยแล้ว
เสียงกระซิบหายไป กลิ่นดอกไม้จางลง ทุกคนหอบหายใจในความเงียบ
รุ่งเช้า หอพักเงียบกว่าที่เคย ขวัญนั่งเฉย ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง รู้ว่าความทรงจำได้กลับคืนมา แต่ความรู้สึกผิดยังคงเกาะแน่น
“เราจะอยู่ที่นี่ต่อไหม?” เอิร์นถามเสียงเบา
ปริมตอบด้วยน้ำเสียงสั่น “อยู่…เราต้องเผชิญหน้ากับมัน”
ขวัญยิ้มจาง ๆ ขณะน้ำตาไหล เธอยังคงได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาในสายลม “…ขอบใจ…”
ความรู้สึกหลอนยังคงค้างคาอยู่ในหอพักเก่า พวกเธอไม่อาจหนีอดีตได้ แต่เลือกที่จะอยู่กับมัน ยอมรับมัน และเดินหน้าต่อไป
