เสียงฟ้าร้องคำรามในบ่ายวันศุกร์ปลายเทอม ฝนเริ่มโปรยปรายเหนือลานคณะศิลปศาสตร์ นักศึกษาบางส่วนทยอยเก็บข้าวของ ส่วนอีกบางคนหยุดสัมภาระในมือวางร่มสีสดบนโต๊ะไม้ ธีร์เดินค้อมหัวลัดเลาะท่ามกลางสายฝนสั้นๆ เผยให้เห็นความกลัวจากเมื่อวานผ่านดวงตากระวนกระวายขณะเข้าสู่ตึกเรียน เขารู้อยู่เสมอว่าฝนตกลงมาทีไร ใจเขาจะหวนคิดเรื่องผิดพลาดในอดีต—ความฝันที่เคยตั้งใจแต่ไม่ได้ลงมือ ความกล้าที่เคยมีแต่ทิ้งมันไว้ตรงไหนสักแห่งในความทรงจำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อีกฟากของห้องสมุด ขวัญเดินหอบแฟ้มหนังสือสามเล่ม เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า รู้สึกว่าเม็ดฝนกับความลับในใจเธอคล้ายกัน—ทั้งหนักและโปรยปรายพร้อมกันเกินจะทนไหว สองปีที่เป็นเพื่อนสนิทกับธีร์ เธอไม่เคยพูดสิ่งที่คิด ไม่เคยกล้าบอกอะไรเกินคำว่า ‘เพื่อน’ เธอแค่ยิ้ม ยอมปล่อยให้เขาระบายเรื่องโลก เรื่องอนาคตที่กำลังกลืนกินความหวังในดวงตาเขาไปทีละนิด
ภายในห้องอ่านหนังสือ เสียงฝนข้างนอกทำให้บรรยากาศชุ่มฉ่ำแต่เหงา ธีร์วางกระเป๋า หยิบโน้ตเปื้อนยางลบ ความคิดยุ่งเหยิงในหัว ใจหนึ่งอยากวิ่งหนีทุกความผิดหวัง แต่อีกใจก็อยากเริ่มต้นใหม่ อนาคตหลังจบชั้นปีที่สี่ดูไกลแต่กลับใกล้จนรู้สึกเหมือนเกือบสัมผัสได้—ทั้งที่ไม่มีเป้าหมายแน่นอนในชีวิต ขวัญเดินเข้ามาเงียบๆ นั่งข้างๆ เขา รอยยิ้มอ่อนโยนเก็บความเศร้าไว้เบื้องหลัง
“ธีร์…จะอ่านต่อยังไงถ้าโปสเตอร์รับสมัครงานติดเต็มหัวแบบนี้” ขวัญเอียงคอมองไปยังบอร์ดหน้าห้อง เสียงเธอเบาแผ่วเหมือนจะปลุกให้ธีร์หลุดจากความคิด ธีร์หัวเราะในลำคอ พยายามปกปิดความลังเลไว้ในแววตา
“มันแค่สั้นๆ เอง…” ธีร์ตอบแล้วหยุด เหมือนพยายามจะหาคำพูดใหม่ “ขวัญเคยกลัวบ้างไหม ตอนที่ต้องเลือก…ว่าจะไปทางไหน”
ขวัญระบายลมหายใจยาว สายตาส่องผ่านบานกระจกร้าวหน้าห้อง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “คืนนี้แกว่างไหม ฝนตกแบบนี้ไปกินราเม็งไหม ฉันเลี้ยง”
พวกเขาหัวเราะกับความชวนเฉยๆ ของขวัญ แม้อีกฝ่ายรู้ดีว่าในหัวใจอีกคนมีฝนตกอยู่ตลอดเวลา
ค่ำวันเดียวกัน ราเม็งในร้านเล็กๆ มีไอร้อนลอยกรุ่น เสียงฝนหน้าห้างยังคงซ่าอยู่ ธีร์กับขวัญนั่งด้วยกันที่ริมหน้าต่างที่เต็มไปด้วยหยดน้ำใสสะท้อนแสงไฟถนน ขวัญหยิบไม้จิ้มฟันเขี่ยซุปในถ้วย เล่นไปพลางๆ ด้วยสีหน้าที่ยากจะอ่านออก เธอมองมือของธีร์ที่กำหลอดน้ำแน่น
“ธีร์…แกจะรู้หรือเปล่าว่าอนาคตน่ะ มันไม่มีวันแน่นอนสำหรับใครทั้งนั้น” ขวัญพูดช้าๆ หยุดมองหน้าเพื่อน “ไม่ต้องรีบโตมากไปกว่านี้ก็ได้นะ”
ธีร์เงียบ หัวเราะออกมาแผ่วเบา “ขวัญ ฉันรู้ว่าฉันกลัว…กลัวว่าถ้าอยู่ไปเรื่อยๆ แบบนี้ ฉันจะไม่ได้อะไรเลย”
ขวัญทำเป็นไม่มองตา เขาเหลือบไปเห็นรอยช้ำจางๆ ตรงข้อมือของขวัญที่ปิดไว้ด้วยนาฬิกา เงียบที่สุดในรอบค่ำคืน แล้วเธอก็ลุกขึ้น
เส้นทางกลับหอเดินลัดผ่านสวนเปียกฝน พวกเขาเดินเงียบข้างกัน ฝนซาแล้วแต่ฟ้าเย็นเยือก ขวัญหยุดยืน มองไปบนถนนเปียก
“ถ้าคืนนี้ฉันหายไป…
