เสียงฝนตกลงกระทบหลังคากระเบื้องสีซีดหน้าห้องสมุดกลาง เสียงรองเท้ายางกระทบพื้นหินสลับกับเสียงถอนหายใจของนิสิตปีสามชื่อ “ขวัญ” ที่นั่งจ้องปกสมุดจดโน้ตลวดลายบางเบา ขวัญนั่งเงียบอยู่มุมโต๊ะริมหน้าต่าง กดตัวหนังสือลงกระดาษช้าๆ แววตาเหนื่อยล้าแต่ซ่อนความคาดหวังไว้ข้างใต้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงประตูโครมดังเบาๆ ชายหนุ่มผิวคล้ำ รูปร่างสูงผอมเดินเข้ามาวางกระเป๋าข้างโต๊ะฝั่งตรงข้าม ท่าทางเก้ๆ กังๆ เสียงถอนหายใจสั้นๆ แบบคนเพิ่งวิ่งฝ่าสายฝนมานั่งพัก เขาคือ “ต้น” นิสิตปีสี่จากคณะที่ขึ้นชื่อว่าต้องจริงจังกับชีวิต แต่บนหน้าตาและสายตานั้นซ่อนรอยแผลเอาไว้อย่างระวัง
ขวัญจ้องออกไปนอกหน้าต่าง ยกถ้วยกาแฟเทียมของมหาวิทยาลัยขึ้นจิบช้าๆ สายตาสะท้อนแสงฟ้าหลังฝนพลางเอื้อมมือจัดระเบียบกองหนังสือกลบความอึดอัด ต้นมองโต๊ะที่มีแต่ความเงียบ เคาะนิ้วมือกับสมาร์ตโฟนบนโต๊ะเบาๆ เหมือนอยากหาเรื่องคุยแต่ไม่กล้า
นิ้วมือของขวัญแตะสมุดจดตรงกลางโต๊ะอย่างลืมตัว สมุดเล่มนี้ไม่ใช่ของเธอ หรือสุดท้ายเป็นของเธอจริงๆ ก็ไม่รู้ เธอเหลือบตามองต้น พยายามตั้งสติแต่ก็ลอบถอนหายใจอีกครั้ง ต้นแกล้งเหลือบตาอ่านชื่อที่มุมสมุดก่อนจะพูดเสียงอ่อย ๆ
“สมุดเล่มนั้น…ของคุณเหรอครับ”
ขวัญชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบเงียบ ๆ แล้วเลื่อนสมุดกลับมาใกล้ตัวเอง นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะแลกเปลี่ยนรอยยิ้มเปราะบางพร้อมเสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่หลุดมาจากข้างใน “ขอบคุณค่ะ…จะว่าไป นั่งตรงนี้ประจำเหรอ”
ต้นยิ้มเขิน ขยับตัวบนเก้าอี้อย่างพยายามดูไม่ลุกลี้ลุกลน “วันนี้แค่เข้ามาหลบฝน…ปกติอาจอยู่มุมโน้นมากกว่า” เขาชี้ไปอีกฝั่ง ห้องสมุดทั้งห้องเหลือเพียงเสียงฝนคละเคล้ากับเสียงพลิกหน้ากระดาษ ขวัญปิดเปลือกตาลงช้า ๆ ก่อนเปิดอีกครั้ง “ฝนตกตอนสอบใหญ่ก็แย่เหมือนกันนะ…”
ต้นหัวเราะ แววตาสะท้อนความเหนื่อยที่ดูคล้ายกัน “ใช่ครับ ผมว่าช่วงนี้ ทุกอย่างเหมือนจะหนักขึ้น” เขามองหน้าต่างที่น้ำฝนไหลเป็นเส้นสีเงินยาว
ขวัญหันไปจดโน้ต ท่ามกลางความเงียบ ต้นมองมือเธอที่ขยับไปมาเหนือกระดาษอย่างตั้งใจ และในวินาทีนั้น พวกเขารอคอยคำพูดต่อไปจากอีกฝ่าย แต่ก็เงียบกันต่อไป ประหนึ่งเสียงฝนกลบทุกความกล้า
ผ่านไปสามสี่วัน ห้องสมุดเงียบกริบเหมือนเดิม ต้นเดินเข้ามาในห้องเดียวกัน ขวัญยังนั่งมุมเก่า เธอเหลือบตาไปเห็นเขาก็พยักหน้าอ่อน ๆ ต้นตอบด้วยการยิ้มบางเบาแล้วเลือกนั่งโต๊ะฝั่งเดียวกัน ตระเตรียมหนังสือเรียนวางเรียงเป็นระเบียบ
แต่น้ำเสียงต้นถูกเติมด้วยอะไรบางอย่าง “อ่านอะไรอยู่น่ะครับ” เขาเอียงคอมองสมุดเล็ก ๆ
“จดบันทึกเรื่องที่อยากทำ…ไว้ดูก่อนหมดเทอม” เสียงเธอเบาเต็มไปด้วยความลังเล “คุณล่ะ มีอะไรในหัวตอนนี้”
ต้นหัวเราะกึ่งขลาด “ผมกำลังคิดว่าจะตัดสินใจเรื่องฝึกงานยังไง ครอบครัวอยากให้กลับบ้านไปช่วยงาน แต่ผม…ไม่อยาก” เขากัดริมฝีปากเหมือนกลัวเผยอะไรเกินควร
ขวัญพยักหน้าเฉย ๆ มือยังจดวาดวงกลมเบา ๆ “ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าทุกอย่างจะออกมาไม่เหมือนที่คิด”
ความเงียบห่อหุ้มบรรยากาศไว้อีกครั้ง ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ต้นจะดังขึ้น เขาลุกออกไปรับสาย เหลือขวัญนั่งจมกับแผ่นกระดาษ สายตาครุ่นคิดถึงอนาคตที่ซ่อนอยู่หลังหน้าต่างกระจกใส
ต่อมาในคาบเรียนร่วม วิชาสังคีตในห้องเล็ก ต้นนั่งแถวหลัง ขวัญนั่งหน้าเขาสองแถว มีเสียงกีตาร์ฝึกหัดดังมาจากข้างห้อง อาจารย์สอนให้จับจังหวะแต่ขวัญกดโน้ตผิดบ่อยจนมือสั่นเล็กน้อย ต้นสังเกตเห็นขวัญพยายามตั้งใจแก้ไขอยู่เงียบ ๆ จนระฆังเลิกชั่วโมงดังขึ้น
ขวัญเก็บสมุดและเดินออกช้า ๆ สองเท้าต้นเดินเร็วไปขนาบข้าง “ถ้าขวัญสนใจ ผมช่วยสอนดีดกีตาร์ได้นะครับ” เขาใช้ชื่อเธอครั้งแรก ชื่อที่อยู่บนปกสมุดจด แต่กลับพูดแล้วรีบก้มหน้ามองรองเท้าของตัวเองมากกว่ามองเธอ
ขวัญหัวเราะเบา ๆ “ตกลง…แต่สัญญาก่อนว่าห้ามหัวเราะนะ”
อีกวันหนึ่งในคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างมหาวิทยาลัย โต๊ะไม้เก่าตรงมุมหน้าต่างริมฟุตบาท ขวัญนั่งฟังต้นเล่นคอร์ดง่าย ๆ บนกีตาร์ที่เพี้ยนไปบ้าง เสียงหัวเราะเล็ก ๆ สลับสายตาข้องใจ ไฟในแววตาทั้งสองคนเริ่มก่อตัวขึ้นราวกับเทียนแผ่วเบา วันนั้นพวกเขาพูดกันน้อย แต่ทุกคำพูดเหมือนเติมอะไรข้างในทีละหยดช้า ๆ
“ขวัญชอบเพลงช้าเหรอ” ต้นถาม ขวัญพยักหน้า “ชอบ…มันไม่เร่งเราให้ไปเร็ว”
“บางทีผมก็อยากหยุดเวลาไว้แค่ตอนนี้…” ต้นพูดเบา ๆ แล้วรีบเงียบเหมือนไม่อยากให้เธอได้ยิน
ขวัญนิ่ง เสียงแก้วกาแฟกระทบโต๊ะเบา ๆ เป็นสัญญาณปิดบทสนทนา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ต้นเคยตัดสินใจพลาดเรื่องใหญ่ไหม”
ต้นสะอึกไปนิด กำกีตาร์แน่นขึ้น “เคย…ผมเคยคิดว่าหนีอดีตได้ แต่สุดท้ายมันย้อนมาทุกที”
ขวัญคลี่ยิ้มบางเบา ทอดสายตามองนอกหน้าต่าง “ฉันเองก็ยังหนีตัวเองไม่พ้นเลย”
ความเงียบแทรกตัวเข้ากลางกาแฟสองแก้วและเสียงฝนปรอยเบา ๆ ทั้งสองนั่งอยู่แบบนั้นนานกว่าชั่วโมง เวลาผ่านไปช้า ๆ แต่หัวใจเหมือนเคลื่อนเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อน
เย็นนั้น ขวัญเดินกลับหอคนเดียว มือกำสมุดจดแน่น ในสมุดมีหน้างานวาดฝันว่าอยากเป็นนักเขียน แต่ช่องว่างมากมายถูกขีดฆ่าทับเหมือนกลัวว่าจะเป็นไปไม่ได้ เธอกลับถึงห้อง เปิดไลน์ มีข้อความจากแม่ว่า “รีบเรียนจบ ทำงานมั่นคง อย่าสนใจเรื่องแต่งอะไรไร้สาระ” ขวัญจ้องจอเงียบๆ น้ำตาซึมแต่ไม่ยอมร้องออกมา
วันรุ่งขึ้น ต้นเข้าเรียนสาย ใบหน้ามีรอยช้ำจาง ๆ เพื่อนซี้ของต้นถามเพราะเห็นผิดสังเกต ต้นแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน “แค่ซ้อมบาสฯ ลื่นล้มเอง ไม่มีอะไร” แต่ในตาคล้ายมีบางอย่างที่เขาไม่พูดออกมา
หลังเลิกเรียน ขวัญรอขึ้นรถเมล์ที่ป้าย ต้นเดินมาด้วยกันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรสักพัก ก่อนขวัญจะถามเสียงแผ่ว “บ้านต้น…โอเคไหม”
ต้นหลบสายตา ยิ้มแห้ง “ไม่ค่อยเท่าไร…พ่อผมดุมาก เอาแต่คาดหวังว่าจะทำให้ครอบครัวภูมิใจ” ปมในอกทั้งคู่เริ่มปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก ขวัญพยักหน้ารับรู้แต่ไม่ซักถามต่อ สองคนเดินเคียงกันท่ามกลางความเงียบที่เชื่อมโยงความกลัวบางอย่างเข้าด้วยกัน
เมื่อสายฝนและปัญหาต่าง ๆ ประสานกัน ขวัญกับต้นนัดเจอกันบ่อยขึ้น ทั้งสองเริ่มเปิดใจทีละเล็กทีละน้อย ขวัญเล่าว่าเคยอยากเรียนออกแบบแต่ที่บ้านไม่ยอมต้นเล่าถึงอดีตเคยมีปัญหาชกต่อยจนเกือบโดนให้พักการเรียน ความผิดพลาดพวกนั้นยังตามหลอกเป็นเงา
ต้นมักย้ำถึงความกลัวว่าต้องทำให้พ่อแม่ผิดหวัง ขวัญพูดถึงความหวาดระแวงต่ออนาคต คนหนึ่งฝันกลายเป็นนักออกแบบหนังสือ อีกคนอยากลองฝึกงานกับวงดนตรีในเมือง ทั้งหมดนี้ขัดกับความหวังของครอบครัว
ค่ำคืนหนึ่งที่ฝนตก หน้ากระจกคาเฟ่เป็นละอองน้ำ ขวัญเองเริ่มเล่าเรื่องวัยเด็ก ต้นฟังเงียบ ๆ แล้วพูดเหมือนปลอบว่า “เราอาจหนีไม่ได้ แต่เลือกเดินใหม่ได้” ขวัญนิ่งไป น้ำเสียงสั่น แต่พยักหน้ารับแรง ๆ
ระหว่างสอบปลายภาค ขวัญกับต้นห่างกันไป ต่างคนต่างโฟกัสกับปัญหาจนไม่มีโอกาสเจอหน้า ขวัญเจอกับเพื่อนสนิท “มีอะไรกันหรือเปล่า เธอดูไม่เหมือนเดิม” ขวัญหัวเราะแห้ง “ก็…บางทีมิตรภาพมันเปราะบาง ถ้าก้าวข้ามไปไม่ได้ทุกอย่างก็เปลี่ยน”
ต้นเองก็โดนพ่อกับแม่กดดันหนักขึ้น เขารู้สึกผิดกับตัวเอง อยู่ ๆ ก็ทักข้อความไปหาขวัญ หากแต่ส่งไปแล้วกดลบก่อนที่เธอจะได้อ่าน ทิ้งแต่ช่องว่างคล้ายความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถก้าวข้ามเส้นบาง ๆ ได้
จนวันหนึ่ง หลังซ้อมบาสฯ ต้นเกิดทะเลาะกับพ่อเรื่องฝึกงานหนักมาก เขาวิ่งฝ่าสายฝนกลับมหาวิทยาลัย นั่งอยู่หน้าอาคารเงียบ ๆ โทรศัพท์ไปหาขวัญ “เรามาคุยกันได้ไหม” น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้แต่พยายามคุมไว้
ในห้องอ่านหนังสือ ขวัญมาถึงก่อน เธอถือสมุดจดมาด้วย ต้นนั่งเงียบ ๆ ไม่สบตาอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ขวัญ…ผมกลัวที่จะทำสิ่งที่ใจอยาก ผมกลัวทำให้ทุกคนผิดหวัง”
ขวัญวางสมุดลงบนโต๊ะ “ฉันเองก็เหมือนกัน แต่อยากเชื่อว่าสุดท้ายมันจะคุ้ม…อย่างน้อยก็อยากลอง”
ต้นมองตาเธอ น้ำตาคลอเล็กน้อย เขาสะอึกก่อนจะเอื้อมมือมาทับมือขวัญไว้เบา ๆ “ถ้าเธอจะลอง…ขอให้ผมลองด้วยคน”
วินาทีนั้น ไม่มีใครพูดอะไรกันต่อ ต่างฝ่ายต่างนิ่งฟังเสียงหัวใจของตัวเองในความเงียบงันของห้องสมุด ท่ามกลางฝนและแสงไฟสลัว ความกลัวในหัวใจค่อยๆ ถูกแบ่งเบา ระหว่างสองคนที่เหนื่อยและกลัวเหมือนกัน
หลังวันนั้นต้นบอกกับครอบครัวว่าจะขอเลือกทางเดินเอง แม้ต้องทะเลาะและเจอเสียงคัดค้าน แต่เขาแน่วแน่ขึ้น ขวัญก็กล้าส่งต้นฉบับงานเขียนไปร่วมประกวดเป็นครั้งแรก แม้จะยังไม่กล้าให้ใครรู้
ช่วงเวลาหนึ่งที่ต้นกับขวัญห่างกัน ต่างคนต่างทบทวนใจและถามกันในสายโทรศัพท์กลางดึก “ขวัญ…ถ้าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม เราจะยังเป็นเพื่อนกันได้มั้ย” ขวัญนิ่งนาน เสียงขาดหายไปพักใหญ่ “ฉันไม่รู้…แต่ตอนนี้ยังอยากรู้จักกันต่อมากกว่า”
เวลาผ่านไปถึงวันประกาศผลงานประกวด ขวัญได้รางวัลชมเชย เธอยิ้มทั้งน้ำตา ส่งภาพถ่ายใบประกาศไปให้ต้น ต้นอ่านข้อความแล้วยิ้ม “ดีใจด้วย…นี่คือสิ่งที่ใช่สำหรับขวัญจริงๆ”
หลังจบภาคเรียน ต้นกลับบ้านแต่ยังติดต่อกันทางไลน์ ช่วงเวลานั้นมีปัญหาหลายอย่าง ครอบครัวย้ายไปต่างจังหวัด ต้นต้องรับผิดชอบน้อง ๆ ขวัญเองก็ได้ฝึกงานกับกองบรรณาธิการเล็กๆ ในเมือง
ระยะห่างกลายเป็นบททดสอบของทั้งคู่ ขวัญเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์กำลังเลือนหายเพราะต่างยุ่ง ต่างคนเหมือนจะปล่อยมือจากกันโดยไม่ตั้งใจ ต้นส่งข้อความมาหยิบยื่นเพลงที่เขาแต่ง “ถ้ามีโอกาส ครั้งหน้าจะร้องให้ฟัง”
คืนหนึ่ง ขวัญฝันถึงโต๊ะในห้องสมุด หน้าต่างฝนพรำ ต้นนั่งตรงข้าม ใบหน้าเคร่งเครียดแต่แววตาใจดี เธอตื่นขึ้น น้ำตาคลอ
วันเปิดภาคเรียนใหม่ ขวัญนั่งตรงที่เดิมในห้องสมุด ต้นเดินเข้ามาช้าๆ แต่ครั้งนี้ เขาเดินตรงมานั่งฝั่งเดียวกับเธอ วางกีตาร์บนโต๊ะ ต้นยิ้มอ่อนโยน “พร้อมฟังหรือยัง”
ขวัญพยักหน้า มือแทบสั่น
เสียงเพลงกีตาร์เบา ๆ ดังขึ้น ต้นร้องเสียงแผ่ว “เราอาจกลัวที่จะเป็นตัวของตัวเอง แต่สุดท้าย…เราก็หาคำตอบในใจอยู่ดี”
ขวัญหลับตาฟัง น้ำตาไหล เธอไม่พูดอะไรหลังจบเพลง แค่เอื้อมมือจับมือเขาไว้นาน ๆ
ต้นพูดด้วยเสียงอบอุ่น “ถ้าเธอจะเดินด้วยกัน ผมจะกล้ากลับไปสู้กับทุกอย่างใหม่อีกครั้งได้มั้ย”
ขวัญตอบเบาๆ “ก็เราไม่ได้ฝันอยู่คนเดียวแล้วนี่…”
ในกรอบหน้าต่างห้องสมุด ฝนพรำเบาบางลง แสงแดดยามสายสาดเข้ามาทาบโต๊ะ ทั้งคู่ต่างหันมายิ้มให้กัน มองหน้าอย่างเข้าใจ รอยแผลเก่าค่อย ๆ จางหาย ขณะที่สองหัวใจเลือกจะเติบโตไปพร้อมกันอย่างกล้าหาญและเปราะบางในเวลาเดียวกัน
