เสียงลมเย็นแผ่วเบาแตะต้องผิวหน้าของเสาวรส ขณะเธอนั่งอยู่ตรงระเบียงเล็ก ๆ ของห้องพักชั้นสิบสามกลางกรุงเทพฯ ดวงตาเธอมองออกไปสุดถนนไฟจราจรสลับหยุดนิ่ง เด็กหญิงคนนั้นที่เคยเชื่อว่าครอบครัวจะอยู่ด้วยกันตลอดกาล บัดนี้เหลือเพียงเธอกับความทรงจำบนหน้าจอมือถือ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่…เราต้องคุยต่อมั้ย มันก็ดึกแล้ว” เสียงปลายสายเงียบไปครู่ อิฐ คำพูดชายหนุ่มคนรักจากเชียงใหม่ ผสมทั้งความถอดถอนใจและความคิดถึงในน้ำเสียง
“งั้น…ไว้พรุ่งนี้เหรอ” เธอตอบเสียงเบา เก็บความเครียดไว้ใต้รอยยิ้มเสแสร้ง ทั้งนักศึกษาฝึกงาน ทั้งงานพาร์ทไทม์ ขณะที่อิฐเองก็เรียนปีสุดท้าย เจอกันปีละไม่กี่ครั้ง และแต่ละครั้งก็เต็มไปด้วยลังเลและช่องว่างที่พูดไม่ออก
สองเดือนมาแล้วที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาคล้ายจะหยุดอยู่ตรงเดิม ราวกับนาฬิกาตาย แชทที่ตอบช้า โทรศัพท์ที่สั้นลง และเรื่องหนึ่งที่เสาวรสยังไม่กล้าบอกใคร—เธอยังคงกลัวการต้องรอคอยเหมือนตอนเด็กวันที่พ่อจากไปโดยไม่หันกลับมา
ช่วงสายของวันถัดมา เสาวรสเดินลุยแดดร้อนที่หน้าอาคารฝึกงาน เธอมองมือถือที่ไม่มีแจ้งเตือนใด ๆ ความเงียบระหว่างทั้งคู่กลายเป็นห้องแคบ ๆ ที่กดทับใจจนเหนื่อยอ่อนเพียงลำพัง
ระหว่างกินข้าวกับพิมเพื่อนสนิท เสาวรสถอนหายใจ “พิม นายรู้สึกมั้ยว่าช่วงนี้ฉันกับอิฐห่างกันจัง”
พิมเอียงคอ มองเงาตัวเองในแกงจืด “จริง ๆ ก็ดูนายเศร้านะ…แต่เรื่องระยะทาง มันไม่ใช่แค่ทางไกลหรอก มันเป็นใจที่ไกลด้วยหรือเปล่า”
เสาวรสเงียบ เธอชินกับการซ่อนความกลัวไว้ในมุมนิ่ง ๆ ของใจ กลัวอีกฝ่ายจะเหนื่อย กลัวจะเป็นคนเดียวที่พยายาม อิฐเองดูห่างเหินขึ้นทุกครั้งที่คุยกัน ช่วงเย็นเธอเขียนข้อความยาว ๆ ที่ลังเลจะกดส่ง
คืนวันเสาร์ อิฐนั่งอยู่หน้าวิวยามค่ำของเชียงใหม่ ความเหงาแผ่ลามเมื่อเพื่อน ๆ ทุกคนไปงานเลี้ยงจบรุ่น เขาควรจะดีใจ แต่กลับรู้สึกว่างเปล่า เขาหยิบมือถือพิมพ์หาคนที่เคยทำให้หัวใจอุ่น
“เห็นนายเงียบ ๆ เป็นอะไรเปล่า หรือเหนื่อยกับระยะห่างนี้?”
เสาวรสอ่านข้อความ รอยยิ้มจาง ๆ บนปาก “มันไม่ใช่เรื่องระยะทางหรอก เราแค่…กลัวอะไรบางอย่าง เหมือนกำลังเดินคนละทาง”
“ถ้ากลัวก็พูดสิ” อิฐกลั้นใจถาม
“กลัวว่าวันหนึ่งนายจะเลิกพยายามน่ะ”
ความเงียบหนักอึ้งกลางห้องดิจิทัล ไม่ใช่คำตอบแต่คือการเปิดใจครั้งแรกในรอบหลายเดือน
เช้าวันใหม่ เสาวรสยืนหน้าโต๊ะทำงาน เจ้าของบริษัทหญิงใหญ่อารมณ์เย็น ผลักแฟ้มงาน “เสาวรส งานมีปัญหา แต่เธอยังมีโอกาสแก้ ไม่ต้องกลัวทำพลาด ทุกคนเจอครั้งแรกเสมอ”
คำพูดนั้นกระแทกใจ เสาวรสหวนนึกถึงอดีต—วันที่เธอร้องไห้ข้างหน้าต่าง คิดว่าการจากไปของพ่อเกิดจากความผิดตัวเอง ความรู้สึกผิดฝังในใจจนไม่กล้าผูกพันใครอีก ความเจ็บนี้เธอกลบไว้เสมอเมื่อคุยกับอิฐ
อีกด้านหนึ่ง อิฐเริ่มเข้าฝึกงานกับกลุ่มวิศวกร เขาประหม่าและมักกังวลว่าเขาไม่เก่งพอ โจทย์งานซับซ้อน เสียงหัวเราะของเพื่อนดูเหมือนห่างไกล ท่ามกลางห้องประชุม เขาเปิดมือถือภาพถ่ายริมแม่น้ำปิงที่ถ่ายคู่กับเสาวรส แววตาในภาพ คือช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าเป็นคนสำคัญ
คืนหนึ่ง เสาวรสนั่งมองไฟเมืองอย่างเหม่อลอย มือถือเงียบสนิท เธอถอนหายใจและกลืนความกลัวไว้ อิฐส่งข้อความมา “เหนื่อยมั้ยวันนี้”
“เหนื่อยมาก” เธอตอบเพียงสั้น ๆ
“ขอโทษนะ เรายุ่งมากเลย…แต่ไม่เคยลืมนาย”
เสาวรสลังเลอยู่ครู่ ก่อนพิมพ์กลับ “แค่นายยังอยู่ก็พอ”
อิฐอ่านข้อความ หัวใจเต้นแผ่ว ๆ ความรู้สึกผิดไหลบ่าในใจ เขาเองกดดัน ครอบครัวหวังให้มีงานดี ๆ และมั่นคง เขาอยากพาเสาวรสมาด้วยกันที่เชียงใหม่ แต่ยังไม่กล้าบอกเพราะกลัวทำได้ไม่ดีพอ
ในวันที่ฝนตกหนัก เสาวรสนั่งกับพิม “นายเคยรู้สึกว่าคิดถึงใครแล้วไม่กล้าโทรหามั้ย”
พิมหัวเราะบาง ๆ “กับบางคน พอไกลใจก็เงียบ…แต่นายต้องกล้าทำลายน้ำแข็งก่อน”
เสาวรสกลืนน้ำลาย ฝ่าความกลัวโทรหาอิฐ “อิฐ…ช่วงนี้เราสองคนเป็นอะไรไปนะ”
ปลายสายเงียบ “ก็…คิดถึงเหมือนเดิม แต่ไม่รู้จะเริ่มคุยกันยังไงดี” เขายิ้มจาง ๆ ทั้งที่น้ำเสียงสั่น
“นายคิดถึงวันเก่า ๆ มั้ย”
“ทุกวัน”
เสียงฝนกระทบหลังคาย้ำจังหวะหัวใจ เสาวรสรวบรวมความกล้าถามลึกกว่านั้น “กลัวมั้ย สุดท้ายจะไม่เหลือใครเลย”
“กลัวมาก” อิฐสารภาพ ไม่ทันซ่อนน้ำเสียง “แต่กลัวเสียเธอมากกว่า”
บรรยากาศในความเงียบ สุ้มเสียงทั้งคู่สั่นไหวแต่แน่นแฟ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
หลายสัปดาห์ผ่านไป การเมืองในออฟฟิศของเสาวรสยุ่งเหยิง เธอพลาดงานสำคัญจนโดนตำหนิอย่างแรง เธอนั่งร้องไห้ในห้องน้ำ มือสั่นเทาขณะหยิบมือถือ ส่งแค่ข้อความเดียว “วันนี้แย่ที่สุด”
อิฐโทรกลับทันที เขานั่งข้างถนนรถติดเชียงใหม่ เสียงรถราวกับเป็นฉากที่ไม่มีตัวละครอื่น “เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม”
เสาวรสน้ำตาคลอ “บางทีฉันรู้สึกไม่มีค่า ใคร ๆ ก็มองข้าม”
อิฐเงียบ หายใจเข้าออกลึก ๆ “รู้ไหม ในสายตาฉัน นายเก่งมาก…แค่ล้มบ้างก็ยังได้ลุกอยู่นี่”
น้ำเสียงจริงใจพาให้น้ำตามาหยดอีกครั้ง “ขอบใจนะที่ฟัง”
ไม่กี่วันหลังจากนั้น อิฐเงียบผิดสังเกต เสาวรสรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายเดียวที่พยายาม
เสียงลือถึงแฟนเก่าอิฐที่กลับมาเชียงใหม่ เสาวรสเงียบกริบ แววตาแข็งกร้าวเมื่อคุยกับเพื่อน “แล้วถ้าเขากลับไปคบคนเก่าล่ะ เราก็คงเสียเวลาทั้งหมดสินะ”
พิมกอดไหล่ “บางทีนายก็ควรถามเขาตรง ๆ ไม่งั้นจะทรมานแบบนี้ตลอด”
เย็นวันหนึ่ง เสาวรสโทรหาอิฐ น้ำเสียงเธอแข็ง “เราขอถามตรง ๆ นะ เขายังรู้สึกอะไรกับแฟนเก่าอยู่หรือเปล่า”
ปลายสายเงียบงัน อิฐหายใจแรง “เธอทักมา…แต่ฉันไม่รู้สึกอะไร ถ้าจะไปก็ไปแล้ว”
เสาวรสหลับตาแน่น ใจเต้นแรง เธอลังเลจะเชื่อไหม
“นายเคยโกหกเราไหม”
อิฐหัวเราะขื่น “นายก็รู้ ฉันซื่อไม่พอจะโกหกใคร”
ช่วงเวลาถูกเปลี่ยน เขาทั้งคู่กล้าที่จะพูดถึงอดีต พูดถึงบาดแผลที่มี เผยให้เห็นคนจริง ๆ ข้างในจุดอ่อนที่ต่างหวาดกลัว
วันเวลาผ่านไป เสาวรสเริ่มกล้าปฏิเสธงานที่เกินกำลัง เธอกล้าขอความช่วยเหลือมากขึ้น อิฐเองยืนหยัดสื่อสารกับครอบครัวถึงความฝันที่จะทำในสิ่งที่รัก แม้ถูกกังขาว่าไม่มั่นคง
ทั้งคู่กลับมาคุยกันมากขึ้น สั้น ๆ แต่จริงใจ อิฐส่งคลิปหมาน้อยในสวน เสาวรสส่งภาพท้องฟ้ายามเย็น เธอกล้าบอก “วันหนึ่ง ฉันอยากไปเชียงใหม่ด้วยตัวเองบ้าง”
“แล้วเราจะรอ” อิฐตอบ ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าความฝันของแต่ละคนจะไปถึงจุดเดียวกันไหม
ฤดูฝนปีถัดมา เสาวรสขอวันลาป่วยขึ้นรถไฟสู่เชียงใหม่ ไม่ได้บอกล่วงหน้า เมื่อถึงสถานี เธอยืนกลัวอยู่หน้าประตูทางออก ลมหายใจชื้นเย็นปะทะหน้า อิฐเดินมาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร แค่ยิ้ม เหมือนเข้าใจทุกอย่าง
เสาวรสยิ้มกลับ ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันโดยไม่ได้แตะต้อง กลิ่นฝนจาง ๆ พลางซึมซับในใจ อิฐพูดเบา ๆ “ฤดูฝนที่แล้ว ฉันคิดว่าจะไม่เหลือนายแล้วนะ”
เธอกลั้นน้ำตา “ฉันก็เหมือนกัน แต่เราเลือกจะมาถึงตรงนี้กันเอง ไม่ใช่เพราะโชคช่วย”
ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ทำลายช่องว่างสุดท้ายด้วยความเข้าใจกันและกัน ไม่ต้องคำสัญญา ไม่ต้องรีบร้อน แค่เดินเคียงข้างในระยะห่างที่ค่อย ๆ หดสั้นลง ตลอดทางกลับที่พัก
ฝนลงเม็ดพรำ ๆ อิฐหยิบร่มออกมา “คราวนี้ให้นายเป็นคนถือร่มนะ”
มือของเสาวรสสั่น เธอยิ้มบาง ๆ รับร่ม นี่คือการบอกว่า เธอกล้าที่จะเดินในเส้นทางใหม่ เคียงข้างคนที่เลือกเธออีกครั้ง แม้ต้องฝ่าฝน
ในที่สุด ระยะทางพันกิโลเมตรอาจยังคงอยู่ แต่ใจสองดวงกลับอยู่ใกล้กันยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
