เสียงลมแรงหวีดหวิวกรีดผ่านทุ่งหญ้าเหลืองกรอบ ลามไปยอดไม้แห้งฟังแล้วหนาวสะท้าน กลางทุ่งไฟอันเปล่าเปลี่ยว ‘หมู่บ้านราหู’ ซ่อนตัวอยู่เหมือนรอยเย็บเก่า ๆ ที่ไม่มีใครอยากมอง เหม่อมองผืนฟ้าสีเลือดอ่อนหลังพระอาทิตย์ตก ภิรมย์—เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดผิวเข้ม ผมยุ่งกระเซิงในเสื้อเชิร์ตเก่า—ก้าวเท้าขึ้นกระท่อมไม้ไผ่ของยายอย่างเงียบ ๆ เท้าลากทรายแห้งจนมีเสียงคล้ายไฟลุกเมื่อหน้าร้อนสุดขั้ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ยายแก้ว มองหลานชายขณะกำลังแขวนพวงดอกเข็มแห้งหน้ากระท่อม กลิ่นควันข้าวใหม่ลอยคลุ้งไปกับลม ภิรมย์ยืนก้มหน้า ก่อนเสียงแตกแห้งของหญิงชราจะดังขึ้นเบา ๆ “วันนี้ไปหลังโรงสุ่มคลังเก่าอีกรึ”
ไม่มีคำตอบ เสียงถอนหายใจของยายดังขึ้น ก่อนที่สายตาของภิรมย์จะแข็งนิ่ง ใจหนึ่งอยากพูดออกไป เปิดปากสารภาพสิ่งที่เขาเห็นกับเธอ อีกร่างในคืนก่อน… เงาสีดำที่ล้อมทุ่งและรอยเท้าขนาดคนในโคลน จางหายราวไม่มีอยู่จริง
ขณะปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อน ภิรมย์เงยขึ้นสบตายาย—ในแววตามีบางอย่างรกเรื้อ—เขากำลังหมุนวนกับความรู้สึกผิดเก่า ๆ ความลับที่บีบรัดตั้งแต่แม่หายตัวอย่างไร้ร่องรอยเมื่อปีก่อน ไม่มีใครในหมู่บ้านเอ่ยถึง เพียงแต่ทุกคืนดึก เสียงลมจะเปลี่ยนเป็นเสียงครวญแขวะร้าวลึกจนทั้งบ้านหนาวยะเยือก
โต๊ะไม้กลางครัวเย็นเฉียบ ยายชวนคุยเรื่องโรงเรียนและงานเทศกาลประจำปีที่ไม่ค่อยมีใครร่วมแล้ว ยายพูดพร่ำไป ภิรมย์ตอบคำสั้น ๆ ไม่สบตา ในใจเหมือนมีอะไรบางอย่างยืดค้าง ความกลัวแปลกประหลาดที่ไม่รู้จักคำอธิบาย ยายถามว่า”ตั้งแต่เจ้าเห็นนั่น…ยังฝันแปลกอยู่มั้ยลูก”
เขานั่งเงียบ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า ไม่เหลือคำ ปล่อยให้เสียงลมดังเหมือนคำขอโทษ
รุ่งเช้า ภิรมย์เดินตามเส้นทางดินแคบจาง ๆ สู่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน เหมือนเมืองทั้งเมืองหลับลึก ใบไม้ร่วงกองทับรอยเท้าลึกลับ ภิรมย์หยุดมองเงาไม้ ในหูได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเอง เสียงเพื่อนร่วมวัยอย่างเสือ—เด็กขี้เล่นเอะอะกับเสียงตะโกน—ทำให้ภาพในใจชัดเจนน้อยลงชั่ววูบ
“เฮ้ย ไอ้รมย์! เมิงจะไม่คุยกับคนเลยหรือวะ!” เสือวิ่งเข้ามากอดคอ ตบบ่านิ่ม ๆ ภิรมย์หลบสายตา แลไม่ตอบ เพียงยิ้มแผ่ว ๆ เพื่อนล้อเลียนหัวฟูของเขา ก่อนเสียงหัวเราะจะแผ่วลงเมื่อพวกเขาทั้งสองเดินผ่านแนวฟืนเก่า—พื้นที่ที่คนไม่กล้าเหยียบย่างในตอนกลางคืน
เสียงหัวเราะของเสือหายเป็นความเงียบแปลก ๆ “เมื่อคืนนี้…กูได้ยินเสียงขูดฝาเตี้ย ๆ อีกแล้ว มึงว่าผีแม่มึงยังวนอยู่แถวนี้มั้ย?” เสียงล้อเลียนประหลาด เสียงหัวเราะฝืดในคอ
ภิรมย์หยุดนิ่ง ดวงตาคมกริบ แฟ้มภาพอดีตแวบในหัว ก่อนจะกลั้นใจตอบ “กูไม่รู้…แต่คืนนี้อย่าเดินผ่านแถวโรงสุ่มดึก ๆ ก็แล้วกัน” น้ำเสียงติดเงาสะพรึง เสือเบิกตากว้าง สูดลมหายใจแรง… ท่ามกลางเสียงนกร้อง ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง—แพร หญิงวัยเดียวกันผู้มีแผลใหญ่กลางหน้าผาก มักโดนล้อและถูกกันให้อยู่ชายขอบ เธอเดินมาเงียบ ๆ ถือน้ำเปล่าสำหรับขายในแก้วเก่า ๆ ภิรมย์ลังเล ก่อนสบตาแพร—ทั้งคู่เหมือนเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร
เสียงหัวเราะเสือค่อย ๆ กลับมา “จะไปมั้ย ฟ้ามืดเร็ว—เปลวไฟจะมาอีกแล้ว”
ในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงจอแจ ภิรมย์นั่งแถวหลังสุด มองครูบุญส่ง—ชายวัยกลางคนที่ดิบ เคร่งขรึมกวาดตามองนักเรียนอย่างหมดแรง ท่าทางคนทุกคนในหมู่บ้านขาดงอนง้อและความหวัง ภายในห้องครู บุญส่งหยุดสอนชั่วขณะ มองไปทางภิรมย์ แววตากังวลเจือความเศร้า
พักเที่ยง ภิรมย์เดินออกไปนั่งเงียบใต้ต้นมะขามใกล้กำแพงโรงเรียน ปล่อยให้เพื่อนเล่นไกล ๆ แพรเดินถือข้าวกล่องนั่งข้าง ๆ ไร้คำพูดแรกเริ่ม มีแต่เสียงแมลงกลางวัน แพรพูดเบา ๆ “ใจกล้านะ…ที่เผชิญกับเงานั่นทุกคืน”
ภิรมย์สบตาเธอ—ดวงตาเธอเปล่งประกายบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ “ฉันไม่ได้กล้า…แค่ไม่มีอะไรจะเสีย”
แพรยิ้มบาง ๆ ก่อนเสริม “งั้นคืนนี้ไปกับฉัน ไปดูว่าสิ่งที่เธอกลัวจริง ๆ คืออะไร”
น้ำเสียงนั้นแข็งแรงผิดปกติ ภิรมย์ลังเลไปวูบหนึ่ง มือออกแรงบีบขอบกล่องข้าวแน่น “ตกลง” แพรยิ้มแล้วจ้องตา แววตานั้นเหมือนมีแรงบีบคั้นบางอย่างที่ภิรมย์เพิ่งตระหนักได้ในใจ
พลบค่ำมาเยือน ไฟลมร้อนกรีดผิวยิ่งกว่าก่อน กลุ่มควันคลุมท้องฟ้า ภิรมย์เตรียมตะเกียงเก่า ๆ ที่หาได้ เดินลัดทุ่งมากับแพร มือทั้งสองกุมกันแน่นในเงามืด เมื่อถึงโรงสุ่มร้าง กลิ่นสนิมฝังสลับกับกลิ่นเน่าอ่อน ๆ แตกต่างจากปกติ เสียงลมเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบดูถูกบางอย่าง
แพรดึงแขนภิรมย์ไว้ จ้องตรงจุดเงาเขม่าที่กระเบื้องผนัง “เราเคยมาที่นี่กับแม่…ก่อนเธอหายไป” น้ำเสียงเบาหวิว ภิรมย์มองแพร สีหน้าหวั่นไหว ก่อนลงนั่งช้า ๆ ข้าง ๆ เหล็กเก่า
เสียงสายลมถาโถม เสียงขูดกราวกับใครลากเท้าอยู่ข้างนอก ทั้งคู่จับมือกันแน่นกว่าเดิม ผ่านรอยแสงบาง ๆ ในเงามืด สิ่งที่พวกเขาสองเห็นคือเงาร่างโปร่ง รอยเท้าลึกบนพื้นดิน และเสียงหัวเราะเบา ๆ จากที่ไกลลิบ น้ำตาของแพรไหลหยดเดียว ตอนที่เธอเอ่ย “แม่ฉันก็หายไปเหมือนแม่เธอ ฉันคิดว่า…ที่นี่กลืนแม่เราไปหมด”
สายลมพัดเงาฮือหนึ่งผ่านหน้าต่างเก่า เงานั้นขยับ เข้าหาภิรมย์และแพร หยุดอยู่ตรงปลายเท้า ภิรมย์หยิบตะเกียงขึ้น ส่องไฟไปในเงามืด—แสงนั้นแตะสิ่งไม่มีรูปร่าง ภิรมย์ถามในใจ “นี่คือความกลัวของฉันหรือเปล่า…หรือสิ่งหนึ่งที่เราปล่อยให้กัดกินหัวใจ”
ในวินาทีสั้น ๆ เงานั้นกระซิบถ้อยคำใกล้หู เสียงแม่เขาเอง “อย่าทิ้งที่นี่ อย่าทอดทิ้งตัวเรา” แสงไฟดับวูบ ทั้งคู่ตกใจ สบตากัน ตัวสั่น
ภายนอกโรงสุ่ม ฝุ่นคละคลุ้ง เสียงฝีเท้าวิ่งของเพื่อนบางคนดังใกล้เข้ามา—เสือกับซิ่ว เด็กสาวอีกคน—กลิ่นควันโชยมาตามลมแรง ไฟป่าลามเข้าหมู่บ้านชนิดที่ไม่มีใครเคยเห็น พวกเขาต้องช่วยกันหาทางกลับบ้าน วิ่งฝ่าเปลวไฟกับลมร้อนที่เหมือนจะละลายกระดูก
ระหว่างทาง เสือถามเสียงสั่น “แกเห็นอะไรในนั้นวะ?” ภิรมย์มองหน้าเพื่อน อยากตอบแต่คำติดคอ “เราต่างมีผีของตัวเอง ถ้ามันยังอยู่…เราจะไม่มีวันรอด”
ใกล้บ้าน ยายรอหน้าประตูพร้อมอ้อมแขน ภิรมย์เข้าไปกอดเธอ น้ำตาไหล—ความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสตั้งแต่แม่จากไป ยายลูบหัวเบา ๆ “ต่อให้ผีตามหลอก…ถ้าใจไม่หมอง ใจจะไม่แพ้ดอกลูก”
คืนเดือนดับ หลังทุกคนในบ้านหลับ ภิรมย์ตื่นขึ้นมา สะดุ้งกับเสียงขูดเบา ๆ จากหน้าต่าง เขาเดินออกมาในความมืด ใจเต้นดัง ข้างนอกมีเงาร่างโปร่งปรากฏอีกครั้ง มองเขานิ่ง เงานั้นเคลื่อนเข้าหาอย่างช้า ๆ มือเย็นเฉียบของแม่แตะแก้ม “ถึงเธอจะผิดพลาด…แม่ก็รักเจ้า เจ้าต้องให้อภัยตัวเองนะ” สองตาสบกัน ภิรมย์น้ำตาไหลพราก เงานั้นจางไปกับลมรุ่งสาง ท้องฟ้าเริ่มเรืองแสง
หลังจากคืนนั้น เด็กหนุ่มกลับไปโรงเรียนพร้อมแพรและเพื่อน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม แม้ร่องรอยความโศกเศร้ายังอยู่แต่เขาเดินด้วยแผ่นหลังตรงขึ้น เขากล้าบอกความจริง เปิดอกพูดถึงความกลัวและอดีต ไม่ใช่เพียงกับตนเองแต่กับทั้งหมู่บ้าน ทุกคนเริ่มเปิดใจบ้าง แม้จะยังยากเย็น ท่ามกลางไฟที่ไม่มอดในทุ่ง—เปลวไฟที่ครั้งหนึ่งเป็นเครื่องหมายของอดีต เจ็บปวด ตอนนี้กลายเป็นไฟที่ปลุกความกล้าในใจเด็กหนุ่ม และแสงสว่างในตาของผู้คน
เสียงลมเย็นขึ้นทุกวัน ทุกคนที่หมู่บ้านราหูอาจยังต้องเผชิญอดีตตนเอง แต่เสียงลมเหนือผืนดินไฟ ไม่ใช่แค่ลมหวนแห่งความกลัวอีกต่อไป—มันคือเสียงแห่งความหวังของทุกหัวใจที่ไม่ยอมแพ้
