เสียงคลื่นกระแทกโขดหินดังกึกก้องคลอเสียงฝนโปรย ความมืดอึมครึมเหนือผืนน้ำฟุ้งไปทั้งเรือสำรวจ นักศึกษาทั้งหกนั่งเบียดกัน ท่ามกลางกลิ่นเครื่องยนต์อับเปียก เอิ้น—หนุ่มลึก ๆ ขี้อาย ปากมักแข็งเมื่อกลัว—พยายามตั้งใจไม่เหลือบมองหน้าดาว โขนหน้าดื้อ ลอบสบตาทีไรใจสั่นเฉียบ รัตน์—หัวหน้ากลุ่มสาวมั่นสมองจี๊ด—นั่งข้างหน้ามองพะเรือ ท่ามกลางหยั่งเสียงสายฟ้าสาดจากฟ้าเทใส่ผิวน้ำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อีกไกลไหมวะเอก?” ดาวตะโกนถามคนถือหางเสือ เอก หนุ่มผมหยักศก นิสัยใจร้อน สะดุ้งเหลียวมาละเมียดเสียงตอบ
“ก็ถ้าไม่ติดฟ้ามันจะผ่าขนาดนี้ ป่านนี้ถึงเกาะแล้ว!”
ฝนแรงเหมือนต่อย ดอกกระเซ็นใส่หน้า เอิ้นเบนสายตาลงเล็บเท้า พยายามซ่อนลมหายใจสั้น ๆ มือจับเป้แน่น ป่าน—ผู้หญิงหน้าตาขรึม เงียบขรึมที่สุดในหกคน—ขยับโน้ตบุ๊กในเป้ให้ไม่เปียก ฟังเอกบ่นอย่างเย็นชา
เสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง เรือโยนตัว หลายคนกรีดร้อง หางเสือสะบัดสายลอยกลางคลื่น อร่อย—สาวตัวเล็กช่างพูด—คว้าราตรีเพื่อนสนิทตัวแม่มาไว้ข้าง ๆ มือไม้สั่น “มันจะคว่ำใช่ไหม—ดาว!?”
เพียงเสี้ยววินาที เรือเคลื่อนเข้าสู่เงาร่มเงาบางอย่าง เบื้องหน้าเกาะใหญ่โผล่ขึ้นในสายฟ้า ฟ้านั้นเปล่งรัศมีสีม่วงหม่นประหลาดกลางสมุทร
“ต้องขึ้นเกาะ!” เอกตะโกน คว้าพั้งพาดท้ายเรือ ทุกคนคว้าเป้ แสงสายฟ้าฟาดลงทรายจนใต้เท้าแทบลุกวาบ
เมื่อลงเรือ ขาทุกคู่จมทรายเปียก กลุ่มนักศึกษาหอบหายใจหัวเราะประสาน เหนื่อยล้า สะใจรอดตาย ดาวตบไหล่เอิ้น “ดีนะที่ไม่หลุดน้ำ!” เอิ้นหัวเราะฝืด ๆ สายตากวาดมองต้นปาล์มสูงโปร่งกับเงาอึมครึมของซอกผาบดบังอ่าว
รัตน์ตรวจเช็กอุปกรณ์ มือเปียกปอนแต่ไม่สั่น “เป้รอดหมดใช่ไหม?”
ป่านตอบเสียงต่ำ “โน้ตบุ๊กอยู่” เอกอนุมาน “คืนนี้คงไม่มีเรือไหนผ่านมาอีก ขึ้นฝั่งนี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยหาทางออก”
ขณะทุกคนเดินตามเอก เคลื่อนเข้าสู่ป่ารก ร่างเปียกฝน เบียดกันใต้ต้นไม้ ดาวเงียบซบไหล่เอิ้นเบา ๆ “กลัวสายฟ้า…” เอิ้นพยักหน้าเงียบ ๆ พยายามกลบเสียงหัวใจเต้นตุบ
ลมทะเลหวีดเย็นสั่นกระดูก ใต้เงาไม้ รัตน์สั่ง “หาที่หลบ แล้วเช็กของ เราต้องเช็กคนด้วย คืนนี้ไม่มีใครนอนเดี่ยว เข้าใจนะ?” สายตาอร่อยวูบวาบ เหมือนจะถามมากกว่าคำสั่งที่ได้ยิน
กลุ่มตั้งแคมป์ชั่วคราวในโพรงรากไม้ ดาวเริ่มเล่าเสียงสั่นๆ “ถ้า…สมมติอะไรโผล่มา เอิ้นจะปกป้องเรารึเปล่า?”
เอิ้นกระอึก ตอบช้า “ถ้าสัญญาว่าจะไม่แหย่อีก” ดาวบึ้ง แต่ยิ้มมุมปาก สีหน้าทุกคนผ่อนคลายเพราะเสียงหัวเราะบ้าง
อร่อยชะโงกหน้ามากระซิบกับราตรี “ชั้นฝันมาตลอดว่าติดเกาะ แต่ไม่คิดว่าต้องเปียกโชกจริง ๆ แบบนี้” ราตรีเบ้ริมฝีปาก “ถ้าฝันเห็นของแปลก ๆ คืนนี้อย่ากรี๊ดก็พอ…”
เสียงกระทบไม้เบา ๆ ดังแทรก ผีเสื้อตัวใหญ่โฉบผ่าน ดาวเงยหน้าสบตาเอิ้น “เกาะนี้ชื่ออะไร?” เอกขมวดคิ้ว “จำไม่ได้ มันอยู่ในเส้นทริปชมธรรมชาติ กระแสน้ำแรง นาน ๆ มีคนแวะ”
ความเงียบโรยตัว ใครสักคนถอนหายใจ ทุกคนเหนื่อยล้า แสงสายฟ้าจางไกล หลังม่านฝนนั้น กลิ่นดินและอากาศเปียกชื้นอบอวลรอบตัว
เมื่อเสียงฟ้าผ่าจาง รัตน์เช็กตำแหน่งจากแผนที่มือถือ แม้สัญญาณอ่อน หยิบไฟฉายส่องหน้าเอก “ดูเข็มทิศ มันเพียบพร้อมไหม?” เอกส่ายหน้า-to be continued-
