เสียงจานกระแทกพื้นปัง! กังวานทั่วหอพัก F ในเวลาเกือบเที่ยงคืน เมขลาก้มดูเศษจานข้าวใบโปรดของตัวเองสีหน้าแทบซีด มือสั่น น้ำหวานเพื่อนร่วมห้องยืนเอามือเท้าเอว พูดเสียงเรียบแบบไม่อินกับสถานการณ์ “โอ้ย แค่จานแตกอย่าไปเครียดได้ปะ ยังดีไม่ใช่แก้วน้ำฉัน” เมขลาชะงัก พยายามกลืนก้อนในลำคอ “แต่…น้ำหวาน! จานนี่หน้าตามันเหมือนจานเจ้าปัญหาที่แม่บ้านด่าไว้วันก่อนไม่ใช่เหรอ ถ้าเป็นของส่วนกลาง เราซวยละ!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!น้ำหวานกลอกตา “นั่นมันจานลายวัว นี่ของแก ลายหมูใส่หมวก” เมขลาฟังแล้วยิ่งกังวล “แต่แม่บ้านพูดไว้ว่า ถ้าเห็นจานลายการ์ตูนตกพื้นเมื่อไหร่ จะไม่ไว้ชีวิตใคร! จะปิดบัญชีห้อง!” น้ำหวานหัวเราะ “แกดูหนังสืบสวนมากไปปะ เนื้อเรื่องมันวุ่นเพราะคิดมาก”
แต่พอทั้งคู่เปิดประตูออกไปทิ้งเศษจาน เจอแม่บ้านที่เดินผ่านมาแบบเงียบกริบ เมขลาใจหายวาบ น้ำหวานรีบผลักเมขลาลงหลังประตูทันที “อย่าออก แล้วอย่าให้ทิ้งจานหน้าแม่บ้านล่ะ เดี๋ยวโดนซัก” เสียงแม่บ้านดังขึ้น “คืนนี้ใครแอบเดินนอกรอบ แก๊ง ‘จานแตก’ รึเปล่า?” เมขลากับน้ำหวานสบตากัน หน้าซีดเหมือนถูกจับได้
น้ำหวานกระซิบเบาหวิว “นั่นไง พูดเรื่องจานอีกละ…” เมขลาหัวใจเต้นแรงเหมือนโดนฟ้องเจ้าที่ “เรา…เราต้องเก็บเศษจานให้พ้น ดึกงี้หออื่นล็อกหมด เหลือแต่…กำแพงหลังหอตอนตีหนึ่ง” น้ำหวานฉีกยิ้มกว้าง เปรยแบบไม่คิดอะไร “ก็ปีนเลยดิ เอาจะได้จบ ๆ”
ขณะที่น้ำหวานนั่งหาว เมขลาก็กัดเล็บ วิ่งวนในห้องอย่างคนจิตตก “ปีนกำแพงจะดูน่าสงสัยเกินไป แถมกล้องวงจรปิดก็ส่องตรงนั้น! แต่ถ้าเก็บเศษจานไว้ในห้อง กลิ่นกาวซ่อมแตกจะฉุนจนเพื่อนรู้หมด!” น้ำหวานยักไหล่ “กาวยังไม่ร้ายเท่าแกนี่แหละ”
เพื่อนร่วมหอคนอื่น ๆ เริ่มได้ยินเสียงซุบซิบ คาดเดาว่าห้องเมขลามีปัญหาอะไรสักอย่าง หนึ่งในนั้นคือบุ้งกี๋ สาวเนิร์ดรีวิวของใช้หอ แอบกระซิบกับมะไฟเพื่อนสายปั่น “เมื่อวานแม่บ้านสั่งซื้อจานใหม่ เดี๋ยวไปถามซะหน่อย” แต่ทั้งสองบังเอิญได้ยินเมขลากับน้ำหวานวางแผนลับ แทนที่จะช่วย กลับเข้าใจผิดว่า เป็นแผนขโมยของจากห้องอาหาร!
รุ่งเช้า เมขลากับน้ำหวานเดินแบบเก๊กหน้าเรียบเข้าโรงอาหารในหอ ละสายตาไปทางแม่บ้านที่วางจานชุดใหม่อย่างภูมิใจ น้ำหวานแว่วเสียงบุ้งกี๋กับมะไฟซุบซิบหน้าดำหน้าเขียวว่า “สงสัยสองคนนั้นจะขโมยจริง ๆ” เมขลาประหม่าเหงื่อตก รีบหาข้อมูลจากค่ายแม่บ้านจอมเฮี้ยบแบบลับ ๆ
“น้ำหวาน คืนนี้เราต้องคืนจานปลอมแทนแล้ว! ถ้าแม่บ้านจับได้ เราโดนไล่ออกจากหอแน่!” น้ำหวานถอนใจ “แค่เอาจานธรรมดาใส่แทนก็จบ ทำไมต้องระทึกขนาดนี้?” เมขลาพึมพำ “ชีวิตมันไม่มีคำว่าแค่หรอก…” ระหว่างเดินผ่านโต๊ะอาหาร เมขลาเหลือบเห็นจานลายการ์ตูนใบใหม่กองแยกบนโต๊ะ แววตาเต็มไปด้วยความหวัง
น้ำหวานเสนอแผนดราม่า “คืนนี้ ฉันจะปลอมตัวเป็นแม่บ้านเข้าไปสลับจานให้” เมขลาสะดุ้ง “แกจะปลอมตัวไปทำไมเล่า เดี๋ยวงานเข้าอีก!” น้ำหวานไม่ได้สนใจ ยังก้มหน้าซ้อมเสียง “จานแตก ๆ ๆ” ระหว่างนั้น บุ้งกี๋บังเอิญเดินมาเห็นน้ำหวานซ้อมบทพูด เอาไปฟ้องมะไฟว่า สองเพื่อนซี้จ้องจะลอบทำลายหอ!”
พอตกดึก เมขลากับน้ำหวานสะกดรอยไปห้องเก็บของใต้หอ ขณะพยายามสลับจาน น้ำหวานเข้าไปในมุมอับ เมขลาแง้มประตูรอ ระหว่างนั้นบุ้งกี๋กับมะไฟบุกมาแอบถ่ายคลิป คิดว่าเจอปฏิบัติการปล้นจริง พอแฟลชกล้องวิบวับ น้ำหวานสะดุ้งลั่น วิ่งชนลัง ข้าวของร่วงระเนระนาด!
เสียงแม่บ้านดังก้อง “ทำอะไรกัน!?” เมขลากับน้ำหวานหน้าซีด บุ้งกี๋กับมะไฟขยับหลบ แม่บ้านเห็นจานแตกกองกับพื้น ถามทันที “ใครทิ้งจานแบบนี้? นี่ของใคร?” เมขลายกมือสั่น ๆ “ของ…หนูค่ะ หนูทำแตกเอง ขอรับผิดชอบ”
แม่บ้านกลับหัวเราะ “จานนี่มันของใครก็ไม่รู้ เค้าให้ทิ้งตั้งแต่เมื่อวาน เธอเก็บไว้ทำไม” น้ำหวานทำหน้าตาย “คิดมากจนกลายเป็นนักสืบลำไย” เมขลาหน้างอ แต่อยากหาคำตอบต่อ “เอ้า …แล้วที่แม่บ้านพูดเรื่องปิดบัญชีล่ะ?” แม่บ้านขมวดคิ้ว “ก็นั่นล้อเล่น เห็นเด็ก ๆ ซีเรียสดี” น้ำหวานหลุดหัวเราะ “เห็นมั้ย เมขลา แกคิดไปเองหมด!”
แต่เรื่องยังไม่จบ บุ้งกี๋กับมะไฟโพสต์คลิปเหตุการณ์เมื่อคืนลงกลุ่มหอ ทุกคนมาแซวสองเพื่อนซี้เมาขำ เสียงตอบกลับมีทั้ง “นักสืบจานแตก 2024” “เก่งแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง” เมขลาแทบจะมุดดินหนี แต่น้ำหวานบอก “แกก็เล่าเองดิว่ากลัวอะไร จะได้ขำด้วย”
ค่ำวันนั้น เมขลากับน้ำหวานเดินเล่นหัวเราะกันเองใต้ตึก น้ำหวานกอดคอเพื่อน “แกนี่ยิ่งใหญ่ ทำจานแตกใบเดียว ให้ทั้งหอป่วนได้ขนาดนี้” เมขลายิ้มอาย ๆ “อย่างน้อย ฉันก็ไม่ได้โดนไล่ออก” น้ำหวานหัวเราะเบา ๆ “แต่อาจโดนเขาเชิญไปจัดโชว์สืบสวนอีกก็ได้”
เสียงแม่บ้านดังมาแต่ไกล “ถ้าจะแตกรอบหน้าบอกด้วย จะถ่ายคลิปเอง!” ทั้งสองหยุด หัวเราะออกมาอย่างจริงใจ มองเศษจานในมือแล้วโยนทิ้งถังขยะ “รอบหน้าคงไม่ต้องสืบแล้ว มั้ง” เสียงหัวเราะเบา ๆ คลอไปในอากาศ หอ F วุ่นวายจบด้วยรอยยิ้ม
