เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องแข่งกับเสียงกริ่งประตูห้อง 301 ขึ้นพร้อมกัน เติ้ลสะดุ้งตื่นด้วยหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พลางรีบคว้านาฬิกาโยนไปใต้หมอนโดยลืมใส่แว่น ข้างนอก ภู่เคาะประตูเสียงดังลั่น มือข้างหนึ่งถือชามบะหมี่ อีกข้างเตรียมจะบิดลูกบิดเข้าไปในห้องอยู่แล้ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เติ้ล! ตื่นสิวะ วันนี้วันเกิดจันฝั่งตรงข้ามแล้วนะ!” ภู่ตะโกนลั่น เติ้ลควานหาแว่นสัมผัสสิ่งที่คิดว่าเป็นขาแว่นแต่กลายเป็นหูฟังของกอล์ฟ เพื่อนร่วมห้องผู้ซุกหัวฟังเพลงใต้โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว
กอล์ฟถอดหูฟัง “มีอะไรกันแต่เช้านัก” น้ำเสียงเรียบ ๆ จ้องเติ้ลแบบเพิ่งรอดตายจากโรคขี้เกียจลุก วินาทีนั้น ภู่โยนบะหมี่ลงโต๊ะ “ถ้าเรายังไม่ได้ของขวัญให้จันนะ โดนล้อแน่!”
อากาศห้อง 301 ตึงเครียดชั่วขณะ เติ้ลขยี้หัวตัวเอง “แต่ยังไม่คิดอะไรออกเลย กลัวเค้าจะไม่ชอบ” ภู่เดินวนโวยวาย “มึงจะคิดมากทำไมวะ ของขวัญอะไรก็ได้ที่แปลก!”
กอล์ฟยกคอมพ์ขึ้นมา “ผมว่าเราสร้างแอปเตือนวันเกิดเองเลยดีมั้ย? นี่ ผมมีไอเดียฟีเจอร์แจ้งเตือนเสียงเป็ด” ภู่หรี่ตา “เป็ดตรงไหนวะ?!”
ความโกลาหลขยายตัวเมื่อเติ้ลเสนอ “หรือจะรวมเงินซื้อของที่พอไหว?” กอล์ฟปฏิเสธ “ของซื้อมันธรรมดาเกินไป ต้องมีอะไรให้จำ!” ภู่ฉุกคิดพลันควานหาบัตรประชาชน “อ้าวของใครตกอยู่?” เติ้ลตกใจ ค้นทุกกระเป๋าด้วยความเครียด
เสียงรองเท้าแตะดังแปะ ๆ จากข้างนอก หญิงสาวหน้าตาเปื้อนยิ้มเดินมาโผล่ที่หน้าห้อง “ใครลืมบัตรประชาชนไว้ตรงลานจอดรถ?” เป็นจันนั่นเอง! เติ้ลหน้าเสีย “ของเราเอง ขอบใจนะ” ทุกคนเงียบกริบ ภู่หันไปกระซิบ “วันเกิดเขาสมัยนี้แค่ได้บัตรประชาชนคืนก็ถือว่าดีแล้วแหละ”
จันหัวเราะ “ไม่ต้องลำบาก ของขวัญอะไรเราไม่ซีเรียส” เธอเดินกลับ เติ้ลถอนหายใจโล่งอก แต่ภู่ไม่ยอม “แต่เราต้องให้! แผน A ไป ไหนโพสต์อวยพรตลก ๆ หน้าเฟซ?”
เติ้ลพิมพ์ไม่ทันจบจันก็เมนต์ใต้โพสต์ “ฮือออ เพื่อนรักอย่าแกล้ง!” ภู่เบิกตากว้าง “เอ้า! แกชอบ…” กอล์ฟเสนอ “เดี๋ยวผมทำวิดีโอรีวิวหอให้เป็นของขวัญ!”
บ่ายวันนั้นทั้งสามเริ่มโปรเจกต์ ‘รีวิวหอในคืนเดียว’ กอล์ฟจัดกล้อง เติ้ลเตรียมสคริปต์ ภู่สวมบท MC อารมณ์ดีกวนบาทาทันที
“สวัสดีครับ! ขอเชิญพบกับหอ 301 แห่งความประหลาด! พร้อมพิธีกรผู้มีแฟนแค่ในความฝันสองคน…” เติ้ลสวน “พูดไรเนี่ย!” ภู่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “Real talk ดีกว่า fake talk”
ขณะถ่ายคลิปสั้นแนะนำห้อง เพื่อนข้างห้องชื่อมะเหมี่ยวเดินเข้ามาเห็นกล้องรีบถอย “อุ๊ย จะถ่ายอะไรก็บอกก่อนสิ” กอล์ฟมั่นใจ “แค่นี้ viral แน่นอน”
ภู่วนถาม “จันชอบอะไรแปลก ๆ มั้ย?” มะเหมี่ยวตอบเสียงสูง “เธอเคยบอกชอบตุ๊กตาหมา แต่ไม่เอาขนนะ แพ้ฝุ่น” เติ้ลไปจดทันที ภู่ยุ “งั้นเราซื้อตุ๊กตาเปลือยมาเพ้นท์กัน!” เติ้ลพยักหน้าแบบไม่แน่ใจ กอล์ฟเริ่มไลฟ์สดโดยไม่บอกใคร
ฉากเปลี่ยนเป็นห้อง 301 กึ่งเวิร์คชอปศิลปะ กาว กระดาษสีเต็มโต๊ะ กอล์ฟถกแขนเสื้อ ภู่เพ้นท์ตุ๊กตาหมาแบบศิลป์ล้ำยุค เติ้ลนั่งจ้องตุ๊กตาเครียดเหมือนรอสัมภาษณ์งาน
กอล์ฟอธิบาย “เราทำให้มัน interactive ได้ไหม ผมมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อยู่” เติ้ลรีบบอกกลัวจะพัง ภู่หัวเราะ “ไม่กลัว มันคือของขวัญสุดยอด!”
ลูกตุ๊กตาหมาเริ่มกลายร่างประหลาด แขนขาข้างละสี ภู่แปะกระดุมเป็นตา กอล์ฟใส่วงจรสั่น เติ้ลเขียนการ์ดความยาวสามบรรทัดแต่ลบแล้วลบอีก
ทันใดนั้น กอล์ฟเผลอสับสวิตช์ผิด ตุ๊กตาสั่นชักกระตุก ทุกคนหันควับ ภู่หวีด “เฮ้ย! หรือมันจะระเบิด?!” เติ้ลคว้าถุงใส่ตุ๊กตาวิ่งจะไปโยนถังขยะทันที
มะเหมี่ยวโผล่มาเจอ “ทำไรกันน่ะ” เติ้ลรีบตอบ “สั่งของเล่น แล้วของมันป่วย” ภู่เสริม “ไม่เอาน่าเดี๋ยวของขวัญมันมีสาป”
ความวุ่นวายยังไม่จบเมื่อจันเคาะประตูขอแวะกินเค้ก มีแก๊งเพื่อนผู้หญิงมาด้วย เติ้ลตกใจแอ๊บเนียนซ่อนกล่องขวัญใต้เตียง กอล์ฟโยนรีโมทที่ใช้สั่งตุ๊กตาไปไว้ในกล่องเค้ก
มาถึงฉากที่ทุกคนในห้อง 301 นั่งล้อมวงกินเค้ก ทันใดเติ้ลเหงื่อซึม กลัวจันจะเจอเซอร์ไพรส์ขวัญกำมะลอ หลังจบเค้กจันถาม “มีอะไรแปลก ๆ ในกล่องเค้กเราเหรอ?” กอล์ฟหน้าเหลืองลุกโบกมือ “แค่เล่น ๆ นะ แอปใหม่!”
เสียงตุ๊กตาหมาในถุงใต้เตียงสั่นพรึ่บพรั่บ มะเหมี่ยวผวา “อะไรสั่น?” เติ้ลแทบร้องไห้ ภู่รีบตัดบท “ของขวัญจากใจ เดี๋ยวเปิด!”
ความมึนงงเกาะกินทั้งห้อง ทุกสายตาไปที่ถุงใต้เตียง กอล์ฟกดรีโมทหวังจะออฟแต่กลับสั่งเสียงเป็ดจากมือถือแทรกเข้าช่วงเงียบ ห้องแตกฮา คนโทรศัพท์หลายเครื่องร้องเป็ดขึ้นมาพร้อมกัน กอล์ฟอึ้ง “นี่คือฟีเจอร์ใหม่ไง!”
จันหัวเราะน้ำตาเล็ด มะเหมี่ยวขำกลิ้ง “นี่เซอร์ไพรส์สุดแล้ว!” เติ้ลยิ้มแป้นหลังจากเครียดมาทั้งคืน ภู่ลุกยืนเป่าขลุ่ยวันเกิดจากหลอดกาแฟ ทันใดพี่ยามใต้หอเดินมาเคาะประตู “ขอเตือน เรื่องห้ามใช้เสียงเป็ดข้ามคืน!”
ห้อง 301 พากันหัวเราะใส่พี่ยาม กอล์ฟขอโทษยกมือไหว้ “เดี๋ยวอัปเดตเป็นเสียงพี่ยามแทนได้มั้ย” พี่ยามนิ่ง “ลองดูสิ พรุ่งนี้จะได้ไปนอนห้องน้ำแทน”
ไฟหัวเราะยังไม่หมด เมื่อจันเปิดถุงดูตุ๊กตาหมาไฮเทค เธอหัวเราะ “ของขวัญชิ้นนี้ จะวางไว้หัวเตียงเวลานอยด์…” ภู่ยิ้ม “ถ้าสั่นอีกก็แปลว่าเรานอยด์แทน!” เติ้ลถอนหายใจอย่างโล่งกว่าทุกครั้งในชีวิต
คืนนั้นทุกคนออกมายืนที่ระเบียง กินลมชมวิว กอล์ฟลอบสั่งให้ตุ๊กตาสั่นอีกรอบ เป็นการปิดท้ายป่วน ๆ “ปีหน้ามีของขวัญอีกนะเว้ย!” ภู่สวน “เอาเป็นหูยามเป็ดมีสปีคเกอร์!” เติ้ลหัวเราะ “เอาง่าย ๆ แค่ไม่ขาดสติแบบวันนี้ก็พอแล้ว”
คืนนั้นห้อง 301 รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบวิ่งวนไปรอบความวุ่นวาย แต่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความรู้สึกว่านี่แหละ… นี่แหละชีวิตหอที่ ‘ดีเกินคาด’ จริง ๆ
