เสียงระฆังเลิกเรียนยังไม่ทันจบดี ‘มี้’ — เด็กสาวผมฟูสุดมั่นใจ ทะยานเข้าสู่ลานอเนกประสงค์ของโรงเรียน เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นจากแก๊งเพื่อน ในมือของมี้มีแผ่นกระดาษขาวสะอาดเขียนป้าย ‘รับทุกกิจกรรม ชมรมชายขอบ ใครก็ได้มาเข้าที!’
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แน่ใจเหรอมี้ แบบนี้เดี๋ยวก็ได้แต่คนประหลาดมาหมดหรอก” ทอป—หนุ่มเงียบขรึม ผู้ไม่เคยพูดตรงประเด็น พูดขณะลูบแก้วน้ำปั่นแบบไม่สนใจใคร
“เฮ้ย! ทุกชมรมต้องดูเท่ห์ปะวะ! แต่ของเราต้องเหนือแบบไม่มีใครกล้าเลียนแบบ!” มี้ยิ้มด้วยความภูมิใจ แววตาสู้สุดชีวิต แม้เพื่อนอีกสองคน ‘เพลง’ สาวคิดมากจอมวิตก และ ‘ดิว’ จอมโม้แห่งห้อง จะมองแรงใส่
“จริง ๆ เราก็ไม่ได้มีความสามารถอะไรนะมี้…” เพลงกล่าวเบา ๆ แต่ดิวสวนทันที “ถ้าอย่างงั้นเรามาโชว์ความไม่มีความสามารถกันสิ! ใครจะทำอะไร—ก็มั่วกันไปเลย” เหมือนไม่ช่วยแก้ แต่ดูเหมือนแผนเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ
ทันที! นักเรียนแปลกหน้าเดินเข้ามาหนึ่งคน เสียงเงียบกริบ เด็กหนุ่มชื่อ ‘เติ้ล’ —คนที่ไม่มีใครสนใจ เขากระซิบถามประโยคนึง “รับสมัครอยู่ไหม ขอร่วมด้วย” เพื่อนทั้งแก๊งมองหน้ากัน ไม่แน่ใจว่าเติ้ลเข้าใจชื่อชมรมหรือประเมินสถานการณ์ผิดเพี้ยน
“เติ้ล นายแน่ใจนะว่าชมรมเราจะช่วยให้นายเป็นดาวโรงเรียน?” มี้ถามเสียงดัง
“แค่มีคนให้ผมอยู่ด้วย ผมโอเค…” เติ้ลพูดนิ่ง แต่น้ำเสียงดูเหงา ๆ ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนดิวจะปรบมือขึ้นดัง “โอเค! ทีนี้ถึงเวลาพิชิตกิจกรรมแรก!”
กิจกรรมแรกมาแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่ออาจารย์แนะแนวมาตรงหน้า “ใครพอช่วยจัดโต๊ะงานวิชาการให้ครูบ้างคะ?” มี้รีบโบกมือ “ชมรมชายขอบรับอาสาค่ะ!” เพื่อนๆ อึ้ง
เพลงกระซิบเบา “จะดีเหรอมี้ เราไม่เคยจัดอะไรแบบนี้” มี้ตอบทันควัน “ซ้อมใหญ่ก่อน งานจริงค่อยลนไง!”
แต่แค่การขนโต๊ะ เริ่มตั้งแต่โต๊ะหาย ที่นั่งหัก สายไฟพันกัน แถมน้ำส้มที่เพลงซื้อไว้หกเลอะจนแฉะ พวกเขาส่งเสียงโหวกเหวก ทอปจ้องโต๊ะแล้วบ่นงึม ๆ “หมดกัน โต๊ะรุ่นนี้ระดับปรมาจารย์ทำ…”
ในความวุ่นวาย มี ‘แป้ง’ —ประธานนักเรียนสุดเป๊ะ— เดินเข้ามาตรวจงาน เธอถามเสียงจริงจัง “ชมรมใหม่อะไรกัน ทำไมงานถึงยังไม่เสร็จ”
มี้รีบโชว์แผนผังบนป้ายไวท์บอร์ด “เรามีการวางระบบ! โต๊ะเรียงนี้ คือแบบใหม่แห่งวงการ!” แป้งยืนงงขณะดิวทำหน้าตาสาระสำคัญ “แต่ระบบเราคือสับสน ดูไม่มีทิศ”
“เจ๋งสุด! เรียงแบบนี้เวลาเดินจะสะดุดทุกโต๊ะแบบไม่ต้องคิด”—เติ้ลพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง ทุกคนอึ้ง เพลงถอนใจ “อย่างงี้เรียกว่าตั้งใจพัง?” ไม่มีใครตอบได้ แต่งานก็เสร็จ… (หรือเปล่า)
เช้าวันต่อมา เมื่อครูแนะแนวเชิญให้พูดเปิดงาน มี้ประกาศบนเวที “ขอต้อนรับสู่ทางเดินสายขนานแห่งอนาคต!” คนดูทั้งงานถามกันเองว่าทางเดินไหน แขกหลงทาง เด็กนักเรียนกาแฟหก โต๊ะแอบโยก เพลงหน้าซีด
“ทำเหมือนง่าย แต่งานจริงเละเหมือนหมูตกปลัก” ดิวโอดครวญ
“แต่ความตั้งใจเราเต็มร้อย!” มี้ยังฮึกเหิม ทุกคนยืนเรียงข้าง ๆ อย่างเคว้ง
แป้งเข้ามาใกล้ “ขอโทษนะคะ รบกวนช่วยย้ายโต๊ะเข้าที่เดิมด้วยค่ะ…” กลายเป็นจุดเริ่มสงครามขนโต๊ะรอบสอง
“นี่มันกิจกรรมย้ายโต๊ะโลกาวินาศ” ทอปพึมพำ เพลงถอนหายใจ “ฉันอยากกลับบ้าน…”
จบงานแรก แป้งถามเย้ย ๆ “ต่อไปอะไรอีกว่างั้น?” มี้ไม่รอ “รับภารกิจเย็บธงแข่งวันกีฬาโรงเรียน!” เพื่อนๆ กลืนน้ำลาย—ไม่มีใครเย็บกระทู้ติดเลยสักคน
วันถัดมา ทุกคนนั่งหอบด้ายคนละกอง เพลงกังวล “ใช้ไหมนี้ติดกันมั้ย?” ดิวพยายามเท่ “เอาเชือกฟางมาต่อแทนไหม!” ทุกคนต่อเชือกไปมาอย่างสับสน ผลลัพธ์คือธงลายประหลาดยาวเฟื้อย แถมมีตรารวมวิชาโผล่มาผิดที่
“นายเย็บชื่อโรงเรียนเป็นตัวกลับหัว!” มี้แหวใส่เติ้ล เติ้ลหน้าเจื่อน “ผมคิดว่ามันจะมีลายเซ็นต์” ดิวหัวเราะ “ปีหน้าเราต้องสร้างแฟชั่นธงกลับหัวแน่”
“คุณแป้งคะ แฟชั่นธงอาร์ตสุด ๆ ไปเลยค่ะ!” มี้เสนอความคิดกับแป้งที่ยืนงง
“ขอถามว่าปีหน้าชมรมนี้ยังอยู่มั้ยคะ…” แป้งถามเรียบ ๆ มี้ตอบด้วยความมั่นใจ “เราจะเป็นตำนาน!”
เสียงซุบซิบลอยมา “ชมรมอะไรทำอะไรก็พัง” มี้แอบได้ยิน ยิ้มแหย ๆ
“แค่ให้โอกาสเราสักครั้ง…” มี้กระซิบบอกเพลง เพลงพยักหน้าช้า ๆ เช่นเดียวกับทอปที่ส่งน้ำให้เงียบ ๆ เติ้ลถือธงกลับหัวเดินนำขบวน…
แป้งปรากฏตัวอีกครั้งกลางศึกแข่งกีฬาสี “ธงพวกเธอไม่ต้องใช้แล้ว เอามาให้ครูเถอะ” มี้ลอบถอนใจ
ระหว่างพัก ไลน์กรุ๊ป ‘ชมรมชายขอบ’ เต็มด้วยสติกเกอร์ตลก—มีใครบางคนแชร์รูปธงกลับหัว คนแซว ทั้งสนุกทั้งขำกับข้อผิดพลาด เพื่อนในชั้นเรียนเริ่มเข้ามาหัวเราะด้วย บางคนถูกใจไอเดียป่วนๆ
แต่เรื่องยังไม่จบ โรงเรียนประกาศภารกิจใหม่ : แข่งประกวดจัดบอร์ดวันวิทยาศาสตร์
ทุกคนนั่งล้อมโจทย์ มี้เสนอ “เราทำบอร์ดรูปแผนที่จักรวาล!” เพลงค้านเบา ๆ “ทำไมไม่เป็นเรื่องวิทย์ง่าย ๆ …” ทอปว่า “อะไรที่ง่ายเราคงทำไม่ได้อะนะ” ดิวเสนอ “เลยซับซ้อนแล้วผิดทางดีกว่า!” ทุกคนชูมือสนับสนุนแบบมึน ๆ
การจัดบอร์ดกลายเป็นสนามรบ ความคิดแต่ละคนสุดโต่ง ตัดกระดาษเป็นดวงดาวปะทะฝั่งบุกลูกโลก ดาวฉีกกระจาย บรรยายใต้ภาพผิดหัวข้อ เพลงร้องไห้ ทอปเผลอเขียนสูตรคณิตเข้าไปในเรื่องฟิสิกส์ ดิวแก้ “เดี๋ยว ๆ วิทย์มันรวมกันหมด!”
“แบบนี้เรียกว่าวิทย์บูรณาการ…” เติ้ลพูดนิ่ง ๆ ขณะบอร์ดยับเยิน
ถึงวันตัดสิน คณะกรรมการเดินผ่านหน้าบอร์ดของชมรมชายขอบ ทุกคนยืนเรียงหน้าเครียด สายตานักเรียนทั่วโรงเรียนจับจ้อง พี่ม.หกหันซุบซิบ “ใครวะขบวนธงกลับหัว”
ครูใหญ่หยุดมองบอร์ดเหมือนงง เขาถามเสียงกลั้วหัวเราะ “ใครคิดหัวข้อ ‘จักรวาลของมนุษย์งง?’” มี้ยิ้มแห้ง “หนูคิดค่ะ…” ครูใหญ่ยิ้ม “กล้าดี…ดีที่กล้า” เพลงเงียบ ทอปก้มหน้า ดิวพยายามฝืนยิ้ม เติ้ลเอามือปิดหน้าบอร์ดเหมือนจะช่วยปิดบังความผิดพลาด
จบงาน ทุกคนเดินเหม่อ ๆ ทอปบ่น “ชมรมเราต้องรอดมั้ยเนี่ย” มี้เชิดหน้า “เราเรียนรู้จากทุกความผิดพลาดไง!”
จู่ ๆ นักเรียนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาหามี้ “ขอเข้าชมรมด้วย!” มี้ตะลึง เพลงตาโต ทอปแสร้งไอ ดิวตะโกน “ยินดีต้อนรับการรวมพลังงง!”
เติ้ลยิ้มบาง ๆ “จะพังอีกมั้ยเนี่ย…” ทุกคนหัวเราะ รวมถึงแป้งที่เดินผ่าน “ขอให้ชมรมพวกเธอโตงอกงามนะคะ…” ฟังดูเหมือนกัดแต่จริงใจ
วันสุดท้ายของงาน ทุกคนช่วยกันเก็บบอร์ดเก่า มี้บอก “ขอบคุณที่อยู่กันมาตลอดนะ” เพลงยิ้ม “ซวยก็ดีใจนะที่มีพวกนาย” ทอปพยักหน้า “คนพัง ๆ แบบพวกเรานี่แหละจริงใจสุด” ดิวเสริม “ชมรมนี้อาจไม่เก่ง แต่ขำที่สุดในโรงเรียนแล้ว!” เติ้ลปิดท้าย “ปีหน้าเราแก้ตัวใหม่ให้ดีกว่าพัง”
เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจาง ๆ ส่งท้ายบนใบหน้า กลายเป็นตำนานชมรมเพี้ยนซวย ๆ ที่อบอุ่นที่สุดในโรงเรียน
