เสียงล้อรถลากผ่านสายตาของชลธิชา ดังกึกก้องบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เธอกระชับกระเป๋าสะพายแน่น เหงื่อซึมบนขมับแม้จะเดินเข้าสู่เดือนพฤศจิกายน ลมอ่อนเฉียดผ่านต้นไม้หน้าเขตหอพักหญิงสีเทาหลังใหญ่ เรียบแต่เรียกว่าเก่าอย่างมีเสน่ห์ ป้ายชื่อหอเป็นตัวอักษรไม้คล้ำสีเทา มีคราบตะไคร่น้ำจับตามซอก ฝ่ามือเย็นเฉียบของชลธิชาหยิบกุญแจห้อง พยายามไม่เหลียวซ้ายขวาเพราะสายตาคนแปลกหน้าที่มองเกาะกลุ่มตรงโถงกลาง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เพิ่งย้ายมาเหรอ?” เสียงแหบห้าวดังจากหลังเสา หญิงสาวผมหยิกสั้นยืนกอดอก ท่ามกลางกลุ่มเด็กสาวหลากคาแรกเตอร์ที่หยุดดูเธอเป็นตากล้อง “เตเต้” แนะนำตัวเองด้วยริมฝีปากเบ้ เธอเหลียวหลังไปมองอุษา หญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่มุมห้อง เธอไม่สบตาใคร เหมือนการมาของชลธิชาไม่สำคัญ
“เรา…ชล” เธอลังเลในเสียง “ห้อง 17 ค่ะ” เสียงรอบห้องเงียบกริบ จะมีเพียงข้าวของที่ถูกขนเข้ามาใหม่ ๆ กับกลิ่นตู้ไม้เก่าลอยแทรกในอากาศ
ห้อง 17 อยู่สุดทางเดิน ชลธิชาส่งยิ้มฝืด ๆ ให้เพื่อนใหม่ทุกคน เธอเหลือบ ไปเห็นหญิงสาวรูปร่างเล็กนาม “บิน” ดันกล่องขนมมาตั้งหน้าประตูห้อง 19 “มียาข้าวต้มไว้กินตอนดึก” บินพูดเบา ๆ น้ำเสียงไม่มั่นใจนัก
ในห้องหมายเลข 17 ผนังเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ชลธิชาวางกระเป๋า ก่อนทรุดตัวนั่งข้างหน้าต่าง เข็มนาฬิกาเดินช้า ๆ คืนแรกผ่านไปอย่างอึดอัด เงามืดนอกฟ้าจ้องมองเข้ามา อากาศในห้องล็อกกลิ่นวูบหนึ่ง ทำให้เธอขนลุกชันโดยไม่มีสาเหตุ
เสียงฝีเท้าผ่านหน้าห้องราวกับมีใครเดินวนไปวนมาในคืนดึก เสียงกรีดร้องเบา ๆ ดังออกมาจากห้องข้างเคียง ชลธิชาลังเล เธอกำประตูแน่น แสร้งว่าไม่ได้ยิน
เช้าวันต่อมา เตเต้เคาะประตูห้องพร้อมถุงขนมปัง “คืนแรกกลัวไหม?” เธอยักคิ้ว แล้วยื่นถุงให้ “ได้ข่าวว่าห้อง 17…มีอะไร”
“อะไรน่ะ?” ชลธิชาจับเสียงสั่นเล็ก ๆ ไปในคำถาม
“ก็…มีคนเคยอยู่แล้วหายไป” เตเต้พูดในลำคอ อุษายังคงเดินผ่านเงาเสียง ไม่พูดไม่จากับใคร เงาหนักลากผ่านปลายเท้าเธอ
แม้ความกลัวแผ่วเบาแต่ก็ไม่เคยจากไป ราวกับผนังตรงหน้ามีรอยเลือดเก่าเป็นรอยด่างจาง ๆ ที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง
เวลาผ่านไปในหอพัก ชลธิชาพยายามหาเพื่อนกับกลุ่มสาว ๆ แต่ความเงียบของอุษา กลายเป็นกำแพงสูงลิบ เตเต้เองชอบแหย่บินเล่น ดึงความขี้กลัวร้อนรนออกมา ส่วนบินมักอยู่แต่ในโลกของตัวเอง วาดภาพระบายสีลงสมุดแน่นแฟ้นแล้วพับปิดหลายชั้น
“อย่าเปิดอ่านนะ” บินพูดกับชลธิชาวันหนึ่ง เมื่อเห็นสายตาของเธอจ้องอยากรู้ “ในนี้…มีความลับ”
“เราก็มีความลับ” ชลธิชาแหย่กลับ ก่อนที่เสียงตกกลางคืนจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกรีดร้องจากห้องน้ำรวม เหล่าสาว ๆ วิ่งกรูออกไปทุกคน
ราวกับคืนฝันร้าย ยามดึกวันนั้น อุษาถูกพบกรีดแขนตัวเองอยู่ในอ่างล้างหน้า สีหน้าของเธอเหมือนอยากออกไปจากโลกนี้ เตเต้ทำเสียงไม่พอใจ “แค่ความลับเขาก็รับไม่ไหวจริงเหรอ?”
จากวันนั้น แต่ละคนเริ่มเปิดใจ กำแพงบางอย่างยอมอ่อนลง ชลธิชาจึงชวนบินกับอุษามานั่งคุยกันใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์หน้าหอพัก
“เมื่อคืน…เราฝัน” บินเอ่ยเบา ๆ ใบหน้าซีดขาดสีเลือด “ในฝันเหมือนหอพักมืด เราได้ยินเสียงใครบางคนร้องขอให้ช่วย”
“อย่าเอาความฝันมาปนกับความจริง” เตเต้ว่าเสียงแข็ง ทว่าแววกลัวในดวงตาฉายชัด “คืนนี้มาพักในห้องเราไหม?”
ชลธิชามองหน้าแต่ละคน เธอดูออกว่าทุกคนในหอนี้มีบาดแผลซ่อนอยู่ใต้เปลือกแข็งแรง
ตกค่ำ พวกเธอนั่งล้อมเทียนบนพื้นห้องหมายเลข 17 เตเต้เสนอบอกต่อเรื่องเล่าของหอพักนี้ “เค้าว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน มีนักศึกษาชื่อ ‘ศรีตรัง’ โดนกลั่นแกล้งจนหายไปในห้องน้ำหอพัก ไม่มีใครเจอศพเธอ ช่วงนั้นมีข่าวต่อว่าเห็นผู้หญิงเดินเข้าออกห้อง 17 ทุกคืน”
“บางที…เธอยังอยู่” เสียงบินสั่นเครือ ทุกคนเงียบงัน
หน้าต่างพลันถูกลมกระแทก เสียงหวีดร้องตามมาแต่ไร้คน
คืนนั้นทุกคนฝันประหลาด ตื่นขึ้นมาเหงื่อโชก รอยขีดบนผนังห้อง 17 เห็นเด่นขึ้นกว่าเดิม กลุ่มเพื่อนตัดสินใจช่วยกันสืบหาอุปกรณ์เก่า ๆ ในห้องเก็บของชั้นล่าง พบรอยเลือดแห้งกรังกับไดอารี่เล่มเก่าสีเทา
“ของศรีตรัง?” ชลธิชาถามเสียงหวาด ๆ เตเต้กลืนน้ำลาย “เธอคงอยากจะบอกอะไรเรา”
พวกเธอเปิดอ่านทีละหน้า พบข้อความลึกลับ ต้องไขปริศนาเกี่ยวกับคำสาปในหอ ทุกคนต่างหวาดผวา ทว่าความร่วมมือก็เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก บินแปลรหัสข้อความ ส่วนอุษาค่อย ๆ เปิดใจเล่าอดีตที่เธอเคยถูกใส่ร้าย โดนกลั่นแกล้งอย่างหนัก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนเตเต้
“ทุกคนเจ็บ แต่ไม่มีใครบอกใครออกมาสักที” ชลธิชาพึมพำ เงาสะท้อนในตาที่สั่นระริก
คืนถัดมารอยเลือดขยายวง ภาพในกระจกของแต่ละคนบิดเบี้ยว ราวกับมีใครส่องตาอยู่ในเงาเงียบ ๆ เสียงกรีดร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคืน ความกลัวกลายเป็นตัวเร่งให้ทุกคนเริ่มไว้ใจกัน
วันหนึ่ง เตเต้หลุดปากสารภาพว่าเคยเป็นหนึ่งในคนที่ล้ออุษาในอดีต เธอหลบหน้าทุกคนอยู่หลายชั่วโมง ก่อนจะเดินโซเซกลับเข้ามาในวงสนทนา ท่าทางสำนึกผิด
“ฉันขอโทษ” เตเต้พูดแล้วน้ำตารื้น อุษาพยักหน้าช้าช้า “เราทุกคนติดอยู่ที่นี่…ในอดีตของตัวเอง”
เมื่อทั้งสี่เริ่มผูกพันกันมากขึ้น คืนนั้นทั้งหอพักเกิดไฟดับ เงาดำหนาทึบเคลื่อนตัวผ่านประตู เสียงค่อย ๆ ดังขึ้นว่า “อย่าโกหกตัวเองอีก” กระจกในห้องทุกห้องขุ่นมัวไปด้วยหมอก คำสาปในหอเผยตัวชัดเจนที่สุด พวกเธอแต่ละคนได้รับภาพหลอน เห็นความผิดในอดีตของตัวเองซ้ำ ๆ จนกลัวจนแทบบ้า
ในคืนที่ทุกอย่างใกล้พัง ชลธิชาทนไม่ไหว ตะโกนลั่นว่า “พอ! เราไม่อยากหนีอีกแล้ว!” เธอรวบรวมความกล้าใช้กุญแจห้อง 17 เปิดประตูออกลากทุกคนเข้าไปข้างใน ทั้งเงียบทั้งเย็นวูบภายในห้องนั้น
บนเตียงมีสมุดอีกเล่มวางไว้ รูปถ่ายหมู่โบราณและภาพหญิงสาวหน้าตาคุ้นตา ศรีตรัง เธอจ้องมองภาพนั้น น้ำตาไหลอาบแก้ม
อุษาเดินเข้ามา มองดูเงาตนเองในกระจก “หนูอโหสิให้ทุกคนแล้ว” เธอพูดกับเงาที่ปรากฏเป็นศรีตรัง ฝุ่นค่อย ๆ กระจายจากขอบหน้าต่าง ลมโหมแรง เงาทุกอย่างหายวับไป
จากวันนั้น ทุกคนเปลี่ยนไป เตเต้กับอุษาเรียนรู้ให้อภัย บินกล้าเปิดสมุดภาพให้ใครต่อใครดู ชลธิชาไม่กลัวเงามืดอีก เธอสมัครเป็นหัวหน้าหอพัก คอยดูแลใครที่เพิ่งย้ายมาใหม่
คืนสุดท้ายก่อนปิดเทอม แสงไฟสีส้มในโถงทอดยาวเหมือนคืนแรก แต่ครั้งนี้ ชลธิชายืนจ้องประตูห้อง 17 ด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ เงาอดีตที่เคยไล่ล่ากลับเป็นเพียงความทรงจำ เธอหมุนลูกบิดประตู เปิดประตูออก ต้อนรับแสงอรุณที่เพิ่งเริ่มต้นใหม่
