เสียงฝนตกโปรยลงมาราวกับปล่อยอารมณ์ทั้งฟ้า ท้องน้ำเปียกชื้นเย็นเฉียบ เจิ่งนองอยู่ทั่วสนามหญ้ารกร้างของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ขณะที่แสงไฟในโรงรถเก่า ๆ ดวงเดียวส่องสว่างผ่านม่านละอองฝน ‘ต้นกล้า’ นักศึกษาชั้นปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยืนก้มหน้าอยู่ใต้หลังคาเก่า ๆ ทั้งรองเท้าและขากางเกงยีนส์เปียกไปหมด หน้าตาเคร่งขรึมของเขาไม่ได้สะท้อนอารมณ์อะไร นอกจากความว่างเปล่าและอ่อนล้า ทว่าริมฝีปากเม้มแน่นอย่างคนที่มีบางสิ่งหนักอึ้งอยู่ในใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แรงฝนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เสียงสายฝนโหมเข้าใกล้เหมือนวงล้อมจนกลบคำพูดใด ๆ ได้หมด ต้นกล้ากำลังสูดลมหายใจลึกเพื่อข่มความคิดฟุ้งซ่าน จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งตัดฝนเข้ามาร่ม ๆ อย่างรวดเร็ว
“ขอโทษค่ะ…ขอหลบฝนด้วยคนได้ไหมคะ?”
เสียงผู้หญิงดังขึ้นแผ่วเบา โม…หรือ ‘โมยา’ นักศึกษาสาวปีสองคณะนิเทศศาสตร์ กระเป๋าผ้าลายสกรีนสีสดสะพายอยู่ข้างตัว ผมเปียกหยาดฝนปรกไหล่ เสื้อคลุมหนังสีดำขาดนิด ๆ แบบที่คนชอบศิลปะนิยมนุ่ง เธอหอบเล็กน้อย ยิ้มอย่างประหม่าขณะหันไปสบตาต้นกล้าที่ดูเหมือนไม่อยากคุยกับใคร
“ไม่มีเจ้าของหรอกครับ โรงรถเก่า” ต้นกล้าพูดเสียงขรึม หลีกสายตาไปทางสายฝน
โมเซไปนั่งชิดเสาไม้ ห่างเขาหลายเมตร ความเงียบงันปกคลุมระหว่างคนแปลกหน้า มีเพียงเสียงฝนคอยตอกย้ำระยะห่าง ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรอีก ต่างคนต่างหลบมุมเล็ก ๆ ของตัวเองในโรงรถหลังเก่า
ห้านาทีผ่านไป…โมชำเลืองมองชายหนุ่มแล้วใจเต้น กระเป๋าของเธอเลอะโคลน ต้นกล้ารู้สึกได้แต่ก็ยังไม่พูดอะไร
“ฟ้ายังไม่หยุดเลยเนอะ…” โมเปรยเสียงเบา ๆ ยิ้มแห้ง ๆ พลางขยับตัวเบา ๆ เหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่ลังเล
ต้นกล้าแค่ตอบ “อือ” เบา ๆ หันไปอีกทาง โมกัดริมฝีปากตัวเอง คงรำคาญความเงียบแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ฝนยังคงตกหนัก
ในที่สุดต้นกล้าก็ขยับกระเป๋าเป้ของเขาดึงมาไว้ข้างตัว แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีซีดมาส่งให้โม “เช็ดกระเป๋าก็ได้ เดี๋ยวจะเปื้อน”
โมรับไว้ ชะงักเล็กน้อย พยักหน้า “ขอบคุณค่ะ”
ความเงียบอีกครั้ง
“พี่เรียนวิศวะเหรอคะ? เห็นเข็มคอเสื้อ”
ต้นกล้าขมวดคิ้วน้อย ๆ “อืม…ปีสาม”
“หนู…ปีสองนิเทศฯ ไม่ได้อยากเรียนนี้เท่าไรหรอกค่ะ”
เสียงอ่อย ๆ ของโมแฝงความอ่อนล้า ต้นกล้ามองสังเกต ตอนแรกคิดว่าเด็กคนนี้กระฉับกระเฉง แต่กลับมีอะไรบางอย่างในแววตาที่เศร้าเหมือนเขาเอง
“แล้วอยากเรียนอะไรล่ะ?”
โมลังเล สบตาฝนแทนที่จะสบตาคู่สนทนา “อยากเรียนศิลปะ แต่ที่บ้านไม่ให้ เลยต้องเลือกนิเทศฯ”
ต้นกล้านิ่ง “คล้ายกันดีนะ…พี่ก็ไม่ได้อยากเรียนวิศวะเท่าไหร่”
เสียงฝนเริ่มซา โมหัวเราะเบา ๆ กับโชคชะตาแปลก ๆ ของคนสองคนในโรงรถร้าง
ไฟจากศูนย์รถดับวูบไปดวงหนึ่ง ทำให้โรงรถมืดขึ้น ต้นกล้ามองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยเสียงเบา ๆ “เดี๋ยวฟ้าคงหยุด เดินกลับพร้อมกันไหม?”
“ตกลงค่ะ…”
เมื่อฝนหยุด ทั้งสองจึงเดินออกจากโรงรถด้วยกัน ในความเปียกของรองเท้าและเสื้อผ้า มีความแปลกใหม่บางอย่างแทรกอยู่ในใจ กว่าจะถึงทางแยกที่แต่ละคนต้องแยกกันเดิน ไม่มีใครพูดลาคำไหน นอกจากท่าทางก้มหน้าเงียบ ๆ เหมือนคนไม่อยากให้จบเพียงเท่านั้น
เวลาเช้าวันถัดมา โมกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปยังคณะ หัวใจยังวนเวียนอยู่กับคืนฝนพรำ เธอแวะร้านกาแฟเดิมหลังคณะ พลันเหลือบเห็นผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เขากำลังอ่านโน้ตจดไว้อย่างตั้งใจ โมลังเลว่าจะทักดีไหมพอควร นั่งลงโต๊ะข้าง ๆ ที่ว่าง ต้นกล้าเห็นแต่ไม่พูดอะไร คิ้วขมวดจนเห็นได้ชัด
โมหยิบสมุดร่างภาพออกมาวาดเล่น เธอลังเล—สุดท้ายตัดสินใจวางสมุดร่างไว้บนโต๊ะต้นกล้าตอนเขายกกาแฟไปทิ้ง ต้นกล้านั่งกลับมาเจอภาพวาดมุมกลมสเก็ตโรงรถเมื่อคืน วาดโดยฝีมือหยาบ ๆ ที่โดนละอองฝนเสียรูป กล้ามเนื้อหน้าเขาคลายออกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
โมลอบเห็นจากมุมกระจก รีบลุกไปเข้าห้องน้ำเพียงเพื่อหลบความรู้สึกประหม่า ต้นกล้าวางสมุดร่างกลับที่เดิม แล้วยกกาแฟใหม่แก้วที่สองเดินไปต่อแถวข้างโม
มีความเงียบแปลก ๆ เขาเพียงสบตาเธอ มุมปากยิ้มกระตุก “รูปสวยดีนะ…ถึงจะเปียกฝนก็เถอะ”
โมหันมายิ้มกว้างออกนิดหนึ่ง น้ำเสียงยังติดเขิน “ก็…แค่ไม่อยากลืม”
ต้นกล้าพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ เงียบแต่ไม่อึดอัดเหมือนเมื่อวาน มันเริ่มมีความคุ้นชินบางอย่างระหว่างคนแปลกหน้าสองคน
เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ความสัมพันธ์ของโมกับต้นกล้ามีเพียงแค่การเดินสวน การทักทายอย่างสั้น ๆ ตามคาเฟ่หรือมุมห้องสมุด ความรู้สึกบางอย่างเริ่มท่วมท้น แต่ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามระยะห่างนั้นเสียที
จนค่ำวันหนึ่งช่วงสอบ โมมานั่งจองโต๊ะอ่านหนังสือที่ห้องสมุดใหญ่ เธอเห็นต้นกล้าเดินเข้ามาเงียบ ๆ ถือโน้ตชีทวิชาไฟฟ้ามินิ คิ้วขมวดเหมือนเครียด โมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา
“พี่กล้า…หนูขอถามอะไรหน่อยสิ” โมพูดเสียงเบา ต้นกล้าชะงัก มองหน้าเธอคล้ายสงสัย
“หนูว่าวิชานี้มัน…ยากไหม ถ้าอ่านคนเดียว”
ต้นกล้านั่งลงข้าง ๆ ก้มหน้าอ่านหนังสือ โมแกล้งเขียนอะไรบางอย่างลงสมุด ต้นกล้าตอบเสียงเรียบ “ยาก…แต่ถ้ามีคนช่วยคงง่ายขึ้น”
โมยิ้มบาง ๆ “หนูเรียนไม่เก่ง แต่ชอบคิดว่าตัวเองเก่ง เรื่องบางเรื่องน่ะ ถ้ามีเพื่อนคงดีนะคะ”
ต้นกล้าชะงัก หันมองโมครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเงียบ ๆ “เสาร์นี้…ว่างไหม? มาช่วยกันอ่านมั้ย?”
โมเหมือนจะยิ้มแต่จับความลังเลในแววตา “ลองดูก็ได้ค่ะ”
เสาร์นั้น สองคนมานั่งใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์กลางสวนสาธารณะ เล่มชีทวางเกลื่อนขาโม แต่อีกคนกลับเอาแต่ฟังเพลงจากสมาร์ทโฟน ต้นกล้าพูดน้อย เงียบขรึม โมเริ่มกระวนกระวายที่คุยน้อยจนกลัวจะเป็นคนเดียวที่พูด
จนกระทั่งโมระบายความในใจผ่านรอยขีดในสมุดภาพ วาดรูปคนเรียงกัน นั่งข้าง ๆ ใต้ต้นสีชมพู แต่ไม่ได้สบตากัน ต้นกล้าแอบเห็น เลยหัวเราะออกมาเบา ๆ ใจเธอเต้นแรง โมรีบคว้าสมุดกลับ คนข้าง ๆ พูดเสียงเบา
“ชอบวาดรูปเหรอ?” เขาถามเสียงนิ่งแฝงอบอุ่น
“มากค่ะ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ถูกคนอื่นบังคับ”
ต้นกล้าหยิบปากกาขึ้น ขีดเพิ่มในรูปวิวเขาแบบตลก ๆ “วิศวะเขาก็วาดรูปได้เหมือนกันนะ ซื้อตัวนี้มาเพราะมันถูก…” โมหัวเราะ หัวใจเบาหวิวขึ้น
ช่วงนั้น ต้นกล้าเริ่มเปิดใจมากขึ้น ส่วนโมเองก็ผ่อนคลายขึ้น ความผูกพันเกิดจากบทสนทนาเล็ก ๆ และความสนิทสนมที่ค่อย ๆ สร้างจากการแบ่งปันเรื่องเล็กน้อย เช่น การช่วยทำรายงาน แชร์เพลงโปรด หรือการให้กำลังใจเมื่อเจออาจารย์ดุ ทั้งคู่ได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวในอดีตที่ไม่สมบูรณ์ของตัวเอง
คืนวันหนึ่ง โมเจอต้นกล้าในงานกิจกรรมชมรมศิลปะ กลุ่มคณะศิลป์มาโชว์ภาพถ่าย โมถูกรุ่นพี่ขอช่วยวาดร่างเวที ต้นกล้านั่งชมมุมหนึ่ง เขาเห็นโมดูมีความสุขมากกว่าตอนอื่น ต้นกล้ารู้สึกแปลกใจที่โมกล้าหัวเราะเสียงดัง แตกต่างจากวันที่ได้พบเจอในโรงรถนั้น
“รู้ไหม คืนนี้นายหัวเราะดังที่สุดในห้องเลย” ต้นกล้าเดินมากระซิบหลังงานจบ โมเขินหนัก แก้มแดงจนสังเกตได้
“ก็…มันเป็นที่เดียวที่เราไม่ต้องใส่หน้ากากไง” โมพูดเบา ๆ “แล้วพี่ล่ะ เคยมีแบบนี้มั้ย?”
ต้นกล้าชะงักไป ก้มมองพื้น สายตาเศร้าเจือจางจนโมหยุดพูดต่อ
“มี…แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว” พูดติดขัด ริมฝีปากเม้มแน่น ต้นกล้าตัดบทด้วยรอยยิ้มใบหน้าเจื่อน ๆ ก่อนบอกลาแบบรีบ ๆ ทิ้งโมให้ลังเลใจ แม้หัวใจซ้อนเร้นไปด้วยความอยากรู้
หลังจากวันนั้น ทั้งสองคนมีช่องว่างแปลก ๆ โมสังเกตว่าต้นกล้าเริ่มห่างเหิน ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบแชท บางวันในมหาวิทยาลัยเธอเดินผ่านเขาที่นั่งข้างหน้าต่างแต่เขากลับไม่เงยหน้ามอง
โมวิตกจริต กังวลว่าตัวเองเผลอพูดอะไรผิด เธอเริ่มเก็บตัว ไม่เข้าสังคม เสาร์อาทิตย์ถัดมานั่งวาดรูปเงียบ ๆ ในหอพัก พยายามทบทวนตัวเอง หลายครั้งมือเธอกดชื่อ ‘ต้นกล้า’ ในแชทแต่ไม่กล้าทักไป
วันหนึ่ง มีข้อความจากต้นกล้าส่งมาว่า
“เป็นไงบ้าง”
แค่นั้น โมก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด เธอตอบสั้น ๆ ว่า “เครียดนิดหน่อย พี่ล่ะ?”
แต่แชทก็จบลงสั้น ๆ เหมือนต่างคนต่างมีบาดแผลบางอย่างที่ไม่เคยพูดออกมา
เทอมถัดมากิจกรรมของมหาวิทยาลัยโถมเข้าใส่ ทุกคนต่างวุ่น โมไม่ได้เจอต้นกล้ามาหลายอาทิตย์ จนคืนหนึ่งเธอถูกโทรตามให้ไปช่วยวาดรูปเวทีโครงการ ‘คืนแห่งดาว’ ก่อนงานจะเริ่ม ขณะที่กำลังเก็บขวดสีน้ำใส่กล่อง โมได้ยินเสียงฝีเท้าและเงาผู้ชายสูงโปร่งเดินมาใกล้ เธอรู้ทันทีว่านั่นคือต้นกล้า
“เห็นแม่งานบอกว่าต้องการมือวาดเก็บงานนะ” ต้นกล้าหัวเราะแบบเก้อ ๆ โมยิ้มรับ ปากยังติดจะประชดเบา ๆ “ก็ไม่ใช่มือโปรหรอก…แค่ช่วยได้น่ะ”
ต้นกล้ามองนัยน์ตาเธอครู่ใหญ่ สายตาว่างเปล่าในวันแรกดูอ่อนลง เงียบอยู่นานก่อนพูดว่า “พี่…ขอโทษนะ ที่บางทียังทำใจให้คุยได้ไม่หมด”
โมวางแปรงสีในถาด ลังเลจะถามต่อดีไหม แต่เลือกที่จะฟัง
ต้นกล้านั่งลงข้าง ๆ ทั้งคู่จึงได้คุยกันต่อหน้าจริง ๆ ครั้งแรกในรอบหลายเดือน
“เรื่องตอนนั้น…บ้านพี่เลิกกัน พี่อยู่กับยายคนเดียว ยายก็ป่วย เมื่อปีก่อนได้ข่าวพ่อเสียที่ต่างประเทศ พี่เลย…เอาแต่เก็บตัว ไม่อยากสนิทกับใคร กลัวต้องเสียอีก”
โมเงียบไปชั่วขณะ สายฝนซัดเข้ามาเสียงดังคละเคล้ากับเสียงงานด้านนอก สองคนเงียบ ๆ ฟังเม็ดฝน
“พี่กล้าทำดีที่สุดแล้วนะ สำหรับสิ่งที่พี่ผ่านมา…แต่โลกมันไม่ได้อยากให้เราอยู่คนเดียวหรอก” โมพยายามไม่พูดเยอะ แต่ท่าทางอ่อนโยนช่วยปลอบใจต้นกล้า
ต้นกล้ายิ้มเศร้า ขอบคุณที่เธอไม่ตั้งคำถามซ้ำซากเหมือนคนอื่น
ค่ำคืนนั้น ทั้งสองช่วยกันวาดรูปจนเสร็จ ฝนยังตกไม่หยุด ต้นกล้าชวนโมเดินกลับไปที่โรงรถเก่าเหมือนวันแรก ทั้งสองนั่งเงียบ ๆ ฟังเสียงน้ำฝนและดูดาวในซอกเมฆ
โมพูดเบา ๆ เหมือนรำพึงกับตัวเองว่า “บางที…ชีวิตมันก็เหมือนคืนฝนตกนี่แหละ เราเลือกไม่ได้หรอกว่าฝนจะหนักหรือเบา จะเมื่อไรจะหยุดได้บ้าง…
แต่เราก็ยังเลือกได้ ว่าจะอยู่รอจนกว่าฝนจะหยุดหรือจะรีบวิ่งไปให้ลื่นล้มอีก”
ต้นกล้าอมยิ้ม ซึ้งกับถ้อยคำนั้นโดยไม่พูดอะไร
วันรุ่งขึ้น หลังงานคืนแห่งดาวจบ โมไปดูประกาศคะแนนวิชากลางภาค ปรากฏว่าไม่ผ่านรายวิชาหนึ่ง เธอตกใจมาก รู้สึกหมดกำลังใจ โทรหาแม่แต่ไม่ได้พูดความจริง ได้แต่โกหกว่าทุกอย่างปกติดี
คืนนั้น เธอเจอต้นกล้าที่ห้องเรียนเก่า ต้นกล้าดูอ่อนล้ากำลังนอนหลับคากองหนังสือ โมลังเลจะปลุกอยู่พักใหญ่ จึงเขย่าแขนเบา ๆ
“พี่กล้า ตื่นยังคะ…ขอคุยด้วยหน่อย”
ต้นกล้าตื่นขึ้น เห็นใบหน้าโมซีด เธอนั่งกอดเข่ามุมห้องน้ำตาคลอ
“เป็นไรหรือเปล่า โม”
โมส่ายหน้าแต่ก็ปล่อยน้ำตาไหลออกมา “ไม่อยากผิดหวังแม่อีกแล้ว ไม่อยากโกหกเลย แต่ก็ไม่อยากให้แม่ผิดหวัง”
ต้นกล้านั่งเงียบ พลิกมือวางบนบ่า “ถ้าโมยังมีฝัน ก็ต้องลุกขึ้นใหม่ได้…พี่ก็ล้มบ่อยเหมือนกัน”
ทั้งคู่เงียบอยู่นาน ขิ้นค่อย ๆ ขยับใกล้กันกว่าเดิม โมซบหัวกับไหล่ต้นกล้า ทั้งสองไม่พูดอะไรท่ามกลางความเงียบ มีแค่สัมผัสที่ปลอบใจซึ่งกันและกัน
ผ่านไปอีกระยะหนึ่ง โมขอถอนตัวจากงานชมรมเพื่อคลายภาระ ส่วนต้นกล้าตัดสินใจพายายไปอยู่บ้านพักคนชรา เพราะยายป่วยหนักขึ้น ต้องให้แพทย์ดูแล เขาเคยรู้สึกผิดที่ต้องปล่อยให้ยายไปอยู่ที่นั่น แต่โมให้กำลังใจเขาเสมอ
ต้นกล้าโทรหาโมในคืนที่ฝนตกหนักอีกครั้ง
“คืนนี้…ไปนั่งที่โรงรถด้วยกันได้ไหม”
โมลังเล แต่ก็ยอมรับคำ เช็ดน้ำตาฟังเสียงสายฝนตีกระทบหลังคาเหล็กเหมือนคืนนั้น
“ขอบคุณนะ ที่อยู่ข้าง ๆ…” ต้นกล้าสบตาโม เสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน
คำพูดมีเพียงเท่านั้น แต่ในสายตาทั้งสอง มีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป เหมือนจะเข้าใจกันมากขึ้น
จบปีการศึกษา ต้นกล้ากำลังตัดสินใจจะเรียนต่อหรือออกไปทำงานเพื่อดูแลยาย เขาถามโมว่า “แล้วถ้าพี่ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกล่ะ โม…จะโอเคมั้ย”
โมนิ่งไปนาน อกสั่นหวั่นไหว ฝืนยิ้ม “มันก็ต้องอยู่ได้สิ…เราโตกันแล้ว”
ต้นกล้าลังเล สีหน้าเศร้า โอบไหล่โมเบา ๆ เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยพันธะในใจ
พักใหญ่โมจึงยื่นสมุดวาดรูปของคืนแรกให้ “คืนนี้…อยากวาดอะไรหน่อยมั้ย พี่ไม่ต้องวาดเก่งก็ร่วมวาดได้นะ”
ต้นกล้าเผลอยิ้ม มองกระดาษข้างหน้าแล้วขีดเส้นกลม ๆ เพิ่มในภาพโรงรถคืนนั้น พร้อมพูดเสียงเบา ๆ ว่า “ถึงเราจะไม่ได้ไปทางเดียวกันตลอด แต่…เราเคยมีคืนนี้อยู่ด้วยกันนะ”
โมหัวเราะน้ำตาซึม “ขอบคุณที่ทำให้หนึ่งค่ำคืนในโลกกลายเป็นความหมายขึ้นมา”
ต้นกล้านั่งข้าง ๆ อยู่กับโมในความเงียบ ต่อให้ไม่ใช้คำว่ารัก แต่ความรู้สึกที่มี ไม่ต้องมีถ้อยคำก็ซื่อตรงพอ
เสียงฝนซา ดาวส่องแสงลอดกลุ่มเมฆ ทั้งสองคนต่างเลือกเดินเส้นทางของตัวเองต่อไป…โดยไม่ต้องตามใครหรือหันหลังให้ตัวเองอีก
และไม่ใช่ทุกคืนที่ดาวจะตกใต้สายฝน…แต่คืนนั้นจะเป็นความทรงจำที่ทั้งสองไม่มีวันลืมชั่วชีวิต
