เสียงฝนกำลังตกกระทบหลังคาเหล็กเก่าของอาคารเรียนมหาวิทยาลัย เสียงดังแตะหูอยู่ตลอด เสียงหยดน้ำบนกระจกหน้าต่าง เศษใบไม้ปลิวตามกระแสลม ท้องฟ้าสีเทาปกคลุมทั่วทั้งแคมปัส เด็กหญิงผมหยักสั้นหน้าตาคม กำลังเดินกางร่มสีฟ้าน้ำทะเลผ่านสนามหญ้าเปียกแฉะ หยุดยืนอยู่ใต้ชายคาเล็กหน้าตึกเรียน เธอชื่อ “ปริม” นักศึกษาชั้นปีที่ 3 ภาควิชาสถาปัตย์ที่ดูเหมือนแข็งนอกแต่เปราะใน มือซ้ายของเธอกำบีบกล่องขนมปังพลาสติกที่ตั้งใจจะให้ใครซักคนแน่น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ณ ห้องเรียนร้างริมสุดตึก เด็กชายร่างสูง นัยน์ตาตื่น อารมณ์ดีเสมอ เขียนแบบสเกตช์ลงในสมุด ปากกาจรดหน้ากระดาษ เงยหน้าขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินฝน เขาคือ “อาทิตย์” เพื่อนสนิทของปริม สองคนนี้รู้จักกันตั้งแต่เข้าคณะใหม่ๆ ถึงจะเรียนกลุ่มเดียวกัน แต่นิสัยต่างกันราวฟ้ากับดิน ปริมถนัดอยู่ในมุมเงียบๆ ส่วนอาทิตย์คือศูนย์กลางของกลุ่มเสมอ
ประตูเปิด ปริมปรากฏตัว อาทิตย์หันมาพร้อมรอยยิ้ม “ตกใจเลย นึกว่าอาจารย์จะมาตรวจงาน” ปริมค่อยๆ วางกล่องขนมบนโต๊ะ “เมื่อวานเห็นแกบ่นหิว เลยลองทำดู” ถนนเกิดความเงียบเล็กน้อย อาทิตย์เลิกคิ้ว “จริงดิ? ขอบใจนะ แต่จะดีเหรอ แกก็ต้องอยู่บ้านถึงเย็นเหมือนกันใช่เปล่า” ปริมหลบสายตา “ก็อยากลองทำเฉยๆ ไม่ได้มีอะไร…” มุมปากเธอแอบยิ้มเบาๆ
เสียงฝนขับไล่ความเงียบ อาทิตย์ดึงกล่องขนมเปิดดู หอมกลิ่นขนมปังทูน่า “กินด้วยกันไหม” ปริมส่ายหน้า “แกกินไปเหอะ” เธอเดินไปริมหน้าต่างสองบาน มองฝนพรำที่จับตัวเองกับอาทิตย์ไว้ในห้องสี่เหลี่ยมเดิม
เสียงโทรศัพท์ของปริมสั่น เธอมองชื่อที่ปรากฏ—แม่ โทรกลับมาเฉพาะช่วงเย็นของวันฝนตกเสมอ นัยน์ตาหดลงเล็กน้อย “แม่แกโทรมาเหรอ” อาทิตย์ถาม “เออ…เดี๋ยวก็คงวางละ” ปริมพูดเบาๆ ก่อนปิดเสียงสายเรียกเข้า
“แกไม่คุยกับแม่เหรอ ห่วงบ้านบ้างมั้ยช่วงนี้ เขาว่าจะมีน้ำท่วมแถวบ้าน” อาทิตย์ถามด้วยน้ำเสียงกึ่งห่วงกึ่งแหย่ “บ้านไม่ใช่ที่สบายสำหรับทุกคนหรอก” ปริมตอบทันที ดวงตาแข็งกร้าวขึ้น อาทิตย์ชะงักเหมือนนึกได้ “ขอโทษนะ เราแค่…” ปริมโบกมือ “ไม่เป็นไร รู้ว่าหมายถึงอะไร” ท้องฟ้าเทาแผ่ซ่านราวกับกลบความอึดอัดไว้ใต้เสียงฝน
บ่ายวันต่อมา อาทิตย์ลากกีตาร์ออกมานั่งใต้ต้นปีบ เสียงหยาดฝนพรมเบาๆ ใบหน้าเขาชุ่มน้ำเล็กน้อย ปริมเดินมานั่งข้างกันโดยไม่ได้เอ่ยอะไร สองคนมองดูผลปีบตกหล่นบนพื้น อาทิตย์เล่นเพลง“โลกใบเก่า” ท่อนที่พูดถึงการเริ่มต้นใหม่ แม้เนื้อเสียงสั่นเครือ ปริมเหลือบมองเขาสลับกับอากาศรอบกาย “เราชอบฝนมั้ย” ปริมถามเบาๆ
“มั้ง… เวลาอยู่กับใครบางคน ฝนมันอุ่นขึ้นกว่าปกติ” อาทิตย์ตีหน้าตาย แต่ดวงตาแอบมองริมฝีปากของปริม ปริมกัดปากเบาๆ สะกดความรู้สึกที่ยังไม่กล้าแสดงออก
กลุ่มเพื่อนเดินผ่านมา มิน เพื่อนสาวสุดซี้ ระเบิดเสียงหัวเราะ “เฮ้ย อยู่กันสองคนอีกละนะ มีอะไรปะเนี่ย?” อาทิตย์ขมวดคิ้ว “ก็วาดแบบ โอ๊ย จะพูดยังไงดี” ปริมโยนผลปีบใส่มิน “ไม่ได้มีอะไร!” มินแกล้งทำหน้าผิดหวัง “เชื่อก็บ้าแล้วล่ะ” เธอปลีกตัวไปพร้อมกลุ่ม ทิ้งความเงียบอึดอัดระหว่างอาทิตย์กับปริมไว้
คืนวันศุกร์ในหอพัก ปริมเปิดคอมฯ นั่งทำงาน สายตาหลุดไปที่จอแชทของอาทิตย์ซึ่งขึ้นว่า “ออนไลน์” นิ้วเลื่อนไปค้างบนช่องพิมพ์ข้อความ แต่เธอกลับเปลี่ยนใจปิดหน้าต่างไป ใจกำลังสั่น ไม่กล้าบอกความในใจ
เสียงเคาะประตูห้อง ปริมรีลุกไปเปิด เห็นอาทิตย์ถือสมุดแบบร่าง “ขอใช้เครื่องสแกนหน่อย” เธอพยักหน้า รับงานมาอย่างขวยเขิน อาทิตย์เดินเข้ามาช้าๆ มือสั่นเล็กน้อย แม้จะดูมั่นใจสำหรับคนอื่น แต่เวลาอยู่กับปริมกลับอีกแบบหนึ่ง
“งานนี้…เอ่อ…จะส่งอาจารย์ใหญ่แล้ว แกว่าเป็นไง” อาทิตย์เปิดสมุดให้ปริมดู ปริมจ้องภาพร่างอาคารทรงโค้งซับซ้อนในสายตา “เหมือนแกจะเน้นแสงเงาเยอะกว่าปกติ” ปริมค่อยๆ หโยกหัว “ทำไม? หรือกลัวว่าคนจะไม่เข้าใจคอนเซปต์?” อาทิตย์ถอนหายใจ “กลัว…ว่ามันจะมีแค่เราเท่านั้นที่เข้าใจ” คำพูดเหมือนทิ้งอะไรบางอย่างในอากาศ
ในคืนฝนหนักกว่าเดิม มินส่งแชทมาหาปริม “เห็นอาทิตย์คุยกับรุ่นพี่ปราย เมื่อกี้ข้างร้านข้าวนะ” ความไม่แน่ใจเกิดขึ้นในใจปริม เธอจ้องมือถืออยู่พักใหญ่ ก่อนตัดสินใจพิมพ์หาอาทิตย์ “อยู่ไหน เหงาเปล่า” ข้อความถูกอ่านแต่ไม่มีการตอบกลับ
มินโทรมาต่อ “แกเห็นอาทิตย์กับปรายมั้ย ไหนว่าแค่เพื่อนกันไง?” ปริมขบกรามแน่น เสียงหัวเราะของปรายย้อนกลับมาในหัว ราวกับความรู้สึกแปลกแยกกำลังท่วมหัวใจ
เช้าวันใหม่ ปริมเห็นอาทิตย์นั่งเงียบใต้ต้นปีบ ดวงตาลอยๆ ไม่เหมือนเคย “แกโอเคไหม?” เธอถาม อาทิตย์ไม่สบตา “แกว่า…ถ้าเราไปอินเทิร์นแต่ต่างจังหวัดยาวๆ จะโอเคมั้ยวะ” ปริมอึ้งไป ก่อนหัวเราะแห้ง “ก็คงต้องโอเคมั้ง” สองคนไม่พูดอะไรกันต่ออีก ความเงียบเข้าปกคลุมเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน
วันที่ปริมต้องกลับบ้านเพราะแม่ป่วย เธอรีบร้อนเก็บข้าวของ อาทิตย์ยืนรอส่งหน้าหอพัก “ขอบใจนะที่ช่วยดูงานให้” ปริมพูดเบาๆ อาทิตย์ยิ้มจางๆ “จะรีบกลับมามั้ย?” ปริมพยักหน้า “แต่…บางทีก็ไม่รู้จะรีบกลับไปหายังไงเหมือนกัน” แม้จะบอกว่าแข็งแรงแต่ใบหน้ากลับเศร้าและสั่นเล็กน้อย
ที่บ้าน ปริมดูแลแม่ในห้องใต้หลังคา เก็บน้ำหยดแชะๆ จากกระถางต้นไม้ แม่ชวนคุย “ช่วงนี้มีใครโทรมาหาบ้างไหมลูก” ปริมเงียบ “มีแต่เพื่อนที่มหาลัย…” เธอหลบตา หัวใจรู้สึกหลายอย่างปะปน
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ขณะปริมกำลังรดน้ำต้นไม้ อาทิตย์โทรมา “แกเป็นไงบ้าง หายไปเลยนะ” เสียงในโทรศัพท์นุ่มลึกกว่าปกติ “สบายดี แค่เหนื่อยนิดหน่อย” อาทิตย์เงียบไปครู่ “คิดถึงนะ” ปริมสะดุดมือกล้านใจกดวางทันที น้ำตาคลอเบ้าไม่รู้เพราะอะไร
คืนหนึ่งในห้องหอพัก อาทิตย์มองรูปเก่าที่ถ่ายกับปริมวันแรกที่เข้ามหา’ ลัย พลันปรายเดินเข้ามา “คิดถึงเขามากเหรอ” อาทิตย์หัวเราะเบาๆ “เปล่า…แต่ก็เหมือนใช่” สายตาเขาเหม่อลอย พยายามจะอธิบายแต่กลับพูดออกไปไม่ได้
เมื่อกลับไปมหาวิทยาลัย ปริมวางข้าวกล่องบนโต๊ะของอาทิตย์เหมือนเคย แต่ครั้งนี้อาทิตย์ไม่สนใจ เขามีสีหน้ากังวล ปริมอดถามไม่ได้ “มีอะไรหรือเปล่า” อาทิตย์ตวัดตา “จะไปอินเทิร์นกับปราย…อีกสองเดือน” เงียบไปพักใหญ่ ปริมพยักหน้าช้าๆ “ดีนะ จะได้รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบอะไรเสียที”
ช่วงเวลานับถอยหลัง สองคนพบกันน้อยลง ปมในใจไม่ได้คลี่คลาย อาทิตย์ลังเลจะพูดบางอย่างแต่ก็เก็บงำไว้ ความอึดอัดลอยวนในอากาศเหมือนกลิ่นดินหลังฝน
คืนสุดท้ายก่อนอาทิตย์เดินทาง ฝนตกหนักฟ้ารั่ว ปริมยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสี่ เธอรู้ว่าเขามีอะไรอยากพูด อาทิตย์เดินมาหยุดข้างเธอ สองคนไม่ได้พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ก้อนเนื้อในอกหนักอึ้ง
“แกเคยกลัวจะเสียใครไปไหมวะ” ปริมถามพลางมองหยาดฝน “เคย…ตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่” อาทิตย์พูดช้าๆ เสียงสั่น เท้ากระทบพื้นเบาๆ
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง ปริมกลั้นน้ำตา “ถ้าไม่ไป…จะเสียโอกาสที่รอคอยมานาน” อาทิตย์ตอบเสียงเบา “แต่ถ้าไป…อาจจะเสียเพื่อนที่สำคัญเหมือนกัน” ปริมยิ้มบาง “แต่ไม่ไปก็ไม่มีทางรู้ว่ามีค่าแค่ไหน”
เช้าวันเดินทาง ฝนซา พืชผลฝนฉ่ำ อาทิตย์เก็บกระเป๋าใส่รถ ท่าทางลังเล ปริมหยิบกล่องขนมปังให้เขา “ฝากเอาไปกินตอนคิดถึงบ้าน” อาทิตย์หัวเราะในคอ “ถ้าคิดถึงแก คงกินหมดตั้งแต่วันแรก” สองคนหัวเราะเบาๆ ความอึดอัดลดลงทีละน้อย แต่ปริมยังไม่พูดปัญหาที่ค้างคาใจ
วันเวลาผ่านไป อาทิตย์ส่งข้อความมาบ้าง ห่างๆ ปริมใช้ชีวิตอย่างเหงาแต่มั่นคง ในใจคิดถึงคนที่อยู่ไกลแต่ไม่มีสิทธิ์จะครอบครอง
สี่เดือนผ่านไป อาทิตย์กลับมาที่คณะ พาใบหน้าใหม่ที่ดูเปลี่ยนเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปในห้องที่ปริมนั่งวาดแบบ “คิดถึงรสขนมปังของแกว่ะ” ปริมวางดินสอ หัวเราะห้วนๆ “ก็กลับมากินเองสิ” สายตาทั้งสองประสานกันครู่หนึ่ง
เสียงฝนย้อนกลับมาอีกครั้ง รอบนี้ปริมไม่ได้หลบ เธอเดินกลางฝนตรงไปยังอาทิตย์ “เคยกลัวจะเสียใครไป แต่ก็กลัวจะไม่ได้เริ่มต้นอะไรเลยเหมือนกัน” เธอพูดทั้งที่ตัวสั่น อาทิตย์ยิ้มกว้าง “เราคงต้องเสี่ยงสักครั้ง” สองคนหัวเราะ คลายความกลัวจากหัวใจ เสียงฝนขับไล่ความอึดอัดไป เหลือเพียงหัวใจที่ค่อยๆ เปิดรับซึ่งกันและกันอย่างช้าๆ
