เช้าวันจันทร์ในหอพักมหาวิทยาลัย เงียบกว่าที่คาดจนคุณวิน มือเบเกอรี่อินดี้ต้องมองนาฬิกาตัวเองซ้ำสามรอบ “นี่มันหกโมงเช้าจริงเหรอ?” เขาถามตัวเองอย่างไม่เชื่อ แสงแดดลอดม่านบาง ๆ มาแตะจมูกเพื่อนร่วมห้อง ปราง เพื่อนสาวจอมคิดมากที่ยังซุกตัวบนเตียง อีกฝั่งเป็นแหลม ผู้มีเป้าหมายจะเป็นเศรษฐีแต่ไอเดียฟุ้งซ่านไม่รู้จบ วินเดินออกไปร่อนขนมปังชุดใหม่ในครัวรวม พร้อมบ่น งึมงำ “ไม่ได้เวลาตื่นเลย ยังไม่มีใครมาแย่งเตา…”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงจากห้องน้ำ –“วิน นายจะทำให้ไฟไหม้ไหมเนี่ย! คราวที่แล้วกลิ่นนมไหม้ไปทั้งชั้นเลยนะ!” ปรางโผล่หน้าออกมา หน้ายุ่ง แต่เสียงแหลมตามหลัง “เอ้ามาแล้ว เบเกอรี่แมน จะเหลือที่ให้ฉันทอดไข่มื้อเช้าปะเนี่ย”
“ขออีกห้านาทีของฉัน เตานี่ฉันจองก่อน!” วินสวนกลับพลางขยี้ผมตัวเอง สองคนเด้งไปยืนรอหน้าเตา ต่างคนต่างใจร้อน ด้านแหลมนั่งดูด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “นี่…ถ้าเราทำขนมปังขายหารค่าไฟ หอเราจะรอดมั้ย? ตอนนี้เจ้าของหอกำลังจะขึ้นค่าเช่าอยู่นะเว้ย!”
วินชะงักช้อนแป้งในมือ “ถ้าจะขายจริง ฉันต้องแป้งออริจินอล ฉันมีสูตรลับ!” ปรางเบะปากใส่ “สูตรไหน? สูตรดิบคราวที่แล้วเหรอ? เอาไปขาย หมาหอข้าง ๆ ยังไม่กินเลย”
“ก็ฉันยังทดลองอยู่…” วินพูดย้ำๆ “แต่ถ้าพวกนายช่วย คิดว่าพอไหว”
แหลมยิ้มออกทันที “โอเค ฉันคิดว่าเราน่าจะลองจัดอีเวนต์กลางหอ! แม่ฉันเคยทำคุกกี้ส่งขายออนไลน์ ได้เดือนละสามพันเลยนะ”
ปรางทำหน้าเขินแต่แววตามีความหวัง “โอเค งั้นเราต้องมีแผน หนึ่ง เราต้องหาเงินทุน สอง ต้องจำกัดพื้นที่กลิ่นขนมปัง สาม…อย่าให้ปลัดหอมาร้องเรียนเหมือนคราวรวมหมูกระทะนะ”
วินดีดนิ้ว “ตกลง! เย็นนี้ประชุมใหญ่! แต่ตอนนี้ช่วยกินขนมปังฉันก่อนว่ารอดป่าว”
แหลมหยิบมาชิมคำแล้วชะงัก “มันไม่เหมือนขนมปังทั่วไปเลย…แต่น่าจะขายได้ถ้าติดป้ายเขียนว่า ‘สูตรนอกกระแส’ ”
ปรางกัดคำเดียวทำหน้าเบ้ “ฉันว่าเอาไปขายข้างศาลเจ้า เผื่อได้บุญ…”
แต่สุดท้ายทุกคนก็ถือขนมปังออกจากห้อง ประชุมวางแผนกลางโถงหอ ทุกคนดูจริงจังผิดปกติ ยกเว้นวินที่ยังมั่นใจหายห่วงในสูตรของตัวเองแบบไม่สนโลก
แหลมนั่งถ่างขาเขียนงบ ตั้งราคาขนมปังสูงลิ่ว “ต้นทุนบวกกำไรเท่านี้นะเว้ย! ถ้าเดือนนึงขายได้ครึ่งหอก็รวย!”
ปรางแทรก “เอาให้คนซื้อได้จริงก่อนเถอะ!” แหลมกระตุกยิ้ม “นี่แนวคิดใส่ใจอนาคตแบบผู้ประกอบการ”
วินเปิดเบรค “ตกลง ทำขนมปังแบบไหนกันแน่?”
ปรางถอนหายใจ “ขอแบบที่คนธรรมดากินได้นะ…”
แหลมเปลี่ยนหัวข้อ “งั้นเราออกโปรโมชัน ยังไงดี? เอาเป็นซื้อสองแถมห้า?”
วินเหวอ “ขาดทุนแน่!”
สามคนถกเถียงกันจนลืมเวลา พอกลับเข้าห้อง เจอโปสเตอร์บนประตู “เตรียมประชุมหอ เรื่องกลิ่นอาหารรบกวน — จากผู้ดูแล” แหลมหัวเราะลั่น “อะไรวะ เพิ่งจะเริ่ม..!”
เย็นวันนั้น ในห้องประชุมย่อยเล็กแคบ เพื่อนร่วมหอรุ่นน้องอย่างนิวกับต้า นั่งหน้าบูด เจน—ดาวติ๋มสายหวานเสนอ “ถ้าอยากขายขนมปัง ฉันช่วยโปรโมทในกลุ่มไลน์หญิงหอได้นะ แต่ช่วยอย่าทำกลิ่นแรง”
วินยิ้มกว้างเกินจริง “ขอบใจละกัน! เอางี้ เธอมาชิมก่อนเลยมั้ย!”
นิวกระซิบต้า “เอามั้ยวะ ขนมปังวิน..มันของจริง…”
ต้าเบ้หน้า “เราเคยกินแล้ว ฟันหลุดไปซี่หนึ่ง”
วินยื่นชิ้นทดลอง เจนกัดไปแล้วนิ่ง ปรางอึกอัก “ถ้ากลัวฟันหักก็บอกว่ายังไม่สุกก็ได้วิน!”
วินหน้าเสีย “นี่มันคือสูตรทดลอง! ไม่ใช่เวอร์ชั่นขายจริง”
ปรางกระแนะกระแหน “แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวอร์ชั่นขายจริงล่ะ?”
เย็นต่อมา ทุกคนช่วยกันรันโปรเจ็กต์ บางคนทำป้าย ฮามุงเป็นวง ปรางตรวจสอบสูตรอีกที “วิน มะเขือเทศใส่ในขนมปังแบบไหน?”
วินมั่นใจ “อันนี้คือแนวเอเชียผสมนานาชาติ! ฉันเชื่อจะปัง!”
แหลมกำลังถ่ายรูปเซลฟี่กับถาดขนมปัง “นำเสนอ ‘ขนมปังฟิวชัน อินดี๊’”
ข้ามมาสตาร์ทวันขายจริง บูธชั่วคราวตั้งหน้าหอ ป้ายสีโบ๊ะเลอะเทอะ ปรางลูบหน้าผาก “ใครเขียนป้าย? ขนมปังแนวใหม่ ‘กินแล้วไม่แน่ใจ’ ?!”
แหลมกระหยิ่ม “นั่นโปรยเสน่ห์ไง!”
จู่ ๆ ก็มีอาจารย์เดินผ่านมา หยุดดู เอียงคอ “ขนมปังอะไรเนี่ย หน้าตาแปลกตาดี”
วินบรรยายไม่หยุด “นี่คือขนมปังแนวอินดี้ สูตรคิดเอง ใส่มะเขือเทศ มอสซาเรลล่า แล้วก็ใบโหระพา”
อาจารย์ทำหน้างง “มะเขือเทศในขนมปังยังพอว่า ใบโหระพาคือตัวบอส?”
แหลมขัด “เราเน้นความสร้างสรรค์และเพื่อสุขภาพครับ!”
นักศึกษาหญิงคนหนึ่งตกใจ “ใส่โหระพา…แล้วต้องกินกับอะไร?”
วินสาธยาย “กินเปล่า ๆ ก็ได้ หรือจะกินกับนมก็อินเทรนด์!”
ปรางล้อ “ถ้าเอาไปดิปกับน้ำจิ้มสุกี้ล่ะ?”
กลุ่มเพื่อนหัวเราะ แต่วินไม่ยอมแพ้ “เดี๋ยวดูสิ พอคนลองแล้วจะติดใจ!”
แต่เมื่อลูกค้ากลุ่มแรกทดลองกิน ต่างคนต่างเคี้ยวแล้วนิ่ง “รสชาติ…ก็แปลกดี” หนึ่งในนั้นพูดเบา ๆ ปรางแกล้งตบมือ “ปังแบบงง ๆ !”
แหลมรีบพูดกลบ “งั้นเพิ่มโปร! ซื้อตอนนี้ได้ลายเซ็นต์วินด้วย!”
ผู้ดูแลหอเดินมา “ขอโทษครับ ล่าสุดมีกลิ่นขนมปังฟุ้งทั้งชั้น ขอหยุดขายชั่วคราวได้มั้ย?”
วินหน้าเสียแต่ยังยิ้มกลบเกลื่อน “ขอโทษครับ รอบหน้าเราจะเอาไปอบข้างนอก”
สามคนถอนหายใจพร้อมกัน—ปัญหาทำกินในหอพัง!
แต่แหลมหายไปแป๊บเดียว กลับมาพร้อมไอเดียใหม่ “ย้ายไปขายกลางสนามฟุตบอล เย็นนี้ฝูงนักศึกษากำลังซ้อมบอล!”
ทีมเดินลากของกันวุ่น ปรางเหนื่อยแต่สู้ “ถ้าตำรวจมหาลัยไม่จับนะ..”
สนามบอลคึกคัก ขนมปังจัดเรียงบนถาด วินลุ้น “รอบนี้…ต้องมีคนชอบแน่”
ฟ้าครึ้ม ฝนปริ่มมาแล้ว นักศึกษาเริ่มมุงดูสินค้าประหลาด ผู้รักษาประตูหยิบไปชิม ขมวดคิ้ว “มัน… เค็มปะแล่ม…แต่ก็ดีนะ มีแรงเฝ้าเสา”
แหลมผสมโรง “แปลว่าเราตีตลาดนักกีฬาสำเร็จ!”
แต่ตอนนั้นเอง คณบดีเดินผ่าน “ขายอะไรกันตรงนี้? ได้รับอนุญาตรึเปล่า?”
วินเหงื่อตก อ้ำอึ้ง “คือ…โปรเจ็กต์วิชาเศรษฐกิจพอเพียงครับ…”
ปรางรีบพูด “นักศึกษาหอรวมใจเพื่อแก้ปัญหาค่าเช่า!”
คณบดีหัวเราะเบา ๆ “อืม… ดูกระตือรือร้นดีนะ เดี๋ยวจะช่วยพูดกับเจ้าของหอให้ลดค่าเช่าสักนิดแทนค่าโปรโมชั่นแล้วกัน”
วินบ่น “ไม่ต้องซื้อขนมปังผมหรอกครับ แค่ช่วยเรื่องหอก็พอ”
คณบดีรับมาชิมแต่ละนิด “ขนมปังอินดี้จริง ๆ”
ค่ำวันนั้น ทุกคนมานั่งสรุปผลปราชัยและปังฮาแตกในห้องนั่งเล่น แหลมอวด “ขายได้สามก้อน เหนื่อยพอๆ กับรายงานกลุ่ม!”
วินยังไม่หมดไฟ “รอบหน้าฉันจะคิดสูตรใหม่ เอาให้เข้าถึงได้กว่านี้”
ปรางแหย่ “ขนมปังฉันว่าเวิร์ค ถ้าเอาไปให้คนชิมที่กำลังอดนอนช่วงสอบ”
แหลมหัวเราะ “นั่นสิ อาจจะช่วยให้ไม่หลับเพราะช็อกในรสชาติ”
ท้ายที่สุด แม้โปรเจ็กต์ขนมปังอินดี้จะไม่ร่ำรวยแต่ก็ทำให้สามคนเข้าใจกันมากขึ้น มิตรภาพเหนียวแน่นกว่าเดิม ฟ้าครึ้มแต่เสียงหัวเราะในห้องยังดังวน วินสะบัดผ้ากันเปื้อนลั่น “ใครจะลองขนมปังสูตรใหม่รับรองตื่น!”
ปรางกับแหลมมองหน้ากัน ก่อนหัวเราะ “ตกลง ขอชิมคนแรก แต่อย่าถามว่ารสชาติเป็นยังไงนะ!”
เสียงหัวเราะดังต่ออีกครั้ง ห้องที่เคยมีกลิ่นขนมปังไหม้ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นของมิตรภาพแปลก ๆ ที่หวานแบบไม่เหมือนใครจริง ๆ
