เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนเจ็ดโมงเช้าในเช้าวันอาทิตย์ ปิงคว้ามือถือขึ้นมา พึมพำเบา ๆ ทั้งที่ตายังปิด “ใครส่งข้อความแต่เช้าเนี่ย หรือว่าจะเป็นของหมั่น? อืม…ใช่ ป่านนี้มันคงรอแฮปปี้เบิร์ธเดย์อยู่แน่ ๆ”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปิง นิสิตปีสอง ผู้อยู่หอพักชายสวนกลางใจเมือง ผู้มีนิสัยมั่นใจเกินเหตุจนคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าพ่อสายเซอร์ไพรส์ ทั้งที่ทุกงานเซอร์ไพรส์ที่ผ่านมา ก็ล้วนแล้วแต่พินาศเพราะเข้าใจผิดข้อเท็จจริงแทบทุกปี
ปิงเปิดห้องออกมาอย่างรีบร้อน เห็นบาส – เพื่อนห้องข้าง ๆ ที่เพิ่งออกไปวิ่ง กลับเดินมาพอดี บาสถือขนมปัง อมยิ้มเล็กๆ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยภาระอันยิ่งใหญ่คือการวิ่งลดน้ำหนักเมื่อวานแล้วก็กินเพิ่มวันนี้
“บาส ๆ เมื่อวานเห็นดินยัง?” ปิงถามเร็วปรื๋อ อย่างไม่สนใจความเหนื่อยหอบของบาส
“ไปเดินเล่นกับเหนือข้างห้องขวาหรือเปล่า เห็นว่าคุยกันเรื่องเกมอยู่”
ปิงหรี่ตา มีท่าทางที่จริงจังเกินเหตุ “ฉันต้องเตรียมวันเกิดให้ดิน เค้าบอกว่าชอบเซอร์ไพรส์เงียบ ๆ แต่เราต้องมีกิมมิค!”
บาสหยุดเคี้ยวขนมปัง จ้องปิงนานสองนาที “วันนี้วันเกิดดินหรอ? ได้ข่าวว่าอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ?”
“นายไม่รู้เองแหละ! คนเกิดปลายเมษาชอบโกหกวันเกิด จะได้ไม่ต้องเลี้ยงข้าว!” ปิงมั่นใจสุดขีด บาสยักไหล่ “เออ…งั้นก็ตามใจแก”
ปิงตั้งโต๊ะประชุมย่อยในห้องตัวเอง ดึงเหนือ – เพื่อนร่วมหออีกคนมาร่วมวง ทั้งสามคนแลกเปลี่ยนความเห็นกันเสียงดัง:
เหนือขยี้ตา “ปิง จะมั่นใจอะไรขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าเดือนที่แล้วเพิ่งทำเซอร์ไพรส์เก้อให้บาสหรอ? สองรอบด้วยนะ”
บาสสวน “เออนั่นสิ นายคนเดียวที่เซอร์ไพรส์มั่วไม่มีซ้ำ!”
ปิงลูบหัวตัวเอง “ครั้งนี้ไม่พลาด! ไหน ๆ วันนี้ใครว่างบ้างละ เตรียมข้าวของ!”
เหนือพูดสั้น ๆ “แต่ฉันคิดว่าวันนี้น่าจะวันเกิดปิงเองนะ สัปดาห์ที่แล้วแม่ปิงเพิ่งส่งพัสดุมาตั้งกล่อง ขนมเต็มห้อง…” ดินเดินเข้ามาทันได้ยินพอดี
ดินฉีกยิ้มแปลกใจ “อ้าว นี่ทุกคนพูดถึงอะไรเหรอ? มีอะไรลับล่อกันแต่เช้า ตู้เย็นห้องเหนือมีอะไรซ่อนเหรอ?”
ปิงรีบตัดบท “ไม่มี๊ รอเซอร์ไพรส์ดีกว่า ไว้ให้ดินตกใจทีเดียว!” ดินเลิกคิ้ว “ตกใจทีไรของบนหัวร่วงมาทุกที เอาเป็นตกใจแบบไม่เจ็บได้ไหม?”
ทั้งแก๊งลงมือวางแผนใหญ่ ช่วยกันคิดไอเดียการเซอร์ไพรส์อย่างออกนอกลู่นอกทาง:
บาสเสนอ “เอาเค้กซ่อนไว้ในหม้อข้าวดีมั้ย เปิดหม้อที ฮ่า! คราวก่อนปิงใส่ปลากระป๋องดิบลงในหม้อจนต้องล้างทั้งหอเลยนะ”
เหนือ: “เราไม่อยากล้างปากหลังซีนอีกแล้ว ให้ดินถือเค้กมาเองละกัน จะได้ไม่ต้องเสี่ยง”
ปิงชูนิ้ว “คิดไอเดียเด่น! จัดปาร์ตี้แนว”แกล้งลืมวันเกิด” ดินจะได้ซึ้งสุดๆ” บาสส่ายหัวเหนือถอนใจ แต่ก็พร้อมเล่น
เวลาผ่านไป ทุกคนเดินหายไปหาอะไรกิน หมายเอาไว้ปิดเงียบกับดิน จนดินต้องมาเดินวนอยู่หน้าห้องปิงเอง:
ดินเคาะประตู “พี่ปิง อยู่มั้ยครับ ผมหิว ขอกินข้าวด้วย” เสียงอ่อนโยนจนปิงลังเลใจจะเฉลยปาร์ตี้ดีไหม
แต่ในห้องตอนนั้น ปิงกับบาสซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ เพื่องัดแผนซ่อนหน้า “ดินต้องไม่รู้!”
แต่เหนือที่ซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า ลืมปิดเสียงมือถือ ไลน์เด้งดัง “ตึ๊ง!”
ดินเปิดประตูเข้ามา (ไม่ได้ล็อก) “พี่? ผมได้ยินเสียงอะไร”
ปิงออกจากใต้โต๊ะแบบไม่เนียนเอาเลย “อ่า… ฉัน… กำลังหาพวงกุญแจที่ลงไปใต้โต๊ะน่ะ ดิน นายมีข้าวไหม?”
ดินเอียงคอ “ตกลงวันนี้มีเรียนดึกหรือเปล่า พวกพี่ทำอะไรแปลกๆ”
บาสออกจากมุ้งรวดเร็ว “ไม่มีอะไร นี่… ดิน ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”
เหนือโผล่หัวออกมาจากตู้เสื้อผ้า “…พวกแกใครชวนฉันเข้าไปในนี้วะ?”
สถานการณ์เริ่มแปลกขึ้นทุกขณะ ดินจับจ้องทีละคน ก่อนยักไหล่ “ผมล้างจานนะ” จากนั้นก็เดินออกไปหน้าตาเฉย สร้างความลำบากใจให้คนเตรียมเซอร์ไพรส์สุดๆ
บ่ายมาเยือน แก๊งปิงไปซื้อเค้ก แต่ช็อคเมื่อร้านเค้กบอกว่า “วันนี้ไม่มีออเดอร์ชื่อดินค่ะ มีแต่ของคุณปิงกับคุณบาส”
ปิงเริ่มลังเล “อยู่ดีๆ ทำไมบาสมีเค้กด้วยวะ? หรือบาสก็เกิดวันนี้!”
บาสหน้าเหวอ “ฉัน… เอ่อ ฉันก็ว่าฉันเกิดตอนนี้แหละนะ แต่พ่อแม่บอกว่าให้ถือฤกษ์คืนวันอาทิตย์!”
เหนือถอนหายใจ “นายเอาฤกษ์อะไรกับวันเกิด? เอาตามปฏิทินธรรมดาไม่ได้เหรอ?”
ปิงกลับเข้าใจเองจนสุดทาง “งั้นแสดงว่าดินแกล้งเราหรือเปล่า? หรือจริงๆ วันนี้วันเกิดบาส?”
บาสเริ่มงง “ฉันยังงงอยู่เลยว่าฉันเกิดวันไหนแน่”
พวกเขามาพร้อมเค้กสามปอนด์ เดินเข้าหอแล้วก็เจอดินนั่งสไกป์หาคุณยายอยู่หน้าห้อง
ดินชี้คอมให้เพื่อนดู มีข้อความบนหน้าจอจากยาย “ดิน วันเกิดหนูอาทิตย์หน้า ยายส่งข้าวเหนียวสังขยาให้แล้ว”
ทุกคนอึ้งมาก ปิงถาม “แล้วใครเกิดวันนี้กันแน่?”
ทุกคนเงียบ เหนือคิดนาน “เอาน่า…กินเค้กเถอะ วันเกิดใครก็ช่าง! เรื่องเล็กยกให้ใหญ่กันเองหมดเลย!”
บรรยากาศสุดวุ่น ปิง ถอนใจ ยื่นเค้กให้ทุกคน “ตกลงเราควรดีใจไหมเนี่ย?”
ดินหัวเราะท้องแข็ง “ผมขอกินนะครับ ปาร์ตี้วันนี้อร่อยสุดในสามปี”
เสียงหัวเราะคลอเคล้าไปกับกลิ่นขนมในหอ สุดท้ายหอพักนี้ไม่มีใครจำได้ว่าวันไหนคือวันเกิดตัวเองแน่ๆ แต่ทุกคนรู้ว่าวันนี้เป็นวันที่ดีที่สุด เพราะได้หัวเราะร่วมกัน โดยไม่ต้องรอวันจริง
