เรือยนต์เก่าครวญครางดังสั่นใต้เท้า ขณะกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายห้าคนนั่งชิดกัน บนเก้าอี้ไม้ที่อับชื้น ตลอดทางจนถึงเกาะกลางทะเล ห่างไกลท่าเรือและเปลวไฟของเมือง เสียงพูดคุยกระซิบแผ่วอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่น ท้องฟ้ามืดครึ้มและลมแรง ฉัตร ชายหนุ่มสูงใหญ่แต่ชอบหลบตา ไม่พูดกับใครเลยนับตั้งแต่ลงเรือเพราะหวาดกลัวตั้งแต่ต้น เขามองไปที่น้ำทะเลดำสนิทแล้วกลืนน้ำลายเหนียวหนืด สะกดใจไม่ให้มือสั่นขณะถือกล่องไม้ใบน้อยแนบอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เล่นเกมไร้สาระอะไรของนายวะฉัตร?” เป้ะ เด็กหญิงผมสั้นผู้มีสายตายียวน ถามเสียงขุ่น รอยรอยเปื้อนโคลนบนรองเท้าเธอแสดงถึงการดิ้นรนหนีออกจากบ้านก่อนมืด เธอแกล้งพึมพำกับกลุ่มแต่สายตาเจาะที่ฉัตร ซึ่งยังคงนิ่งเงียบและเขยิบหลบเพื่อน
ไฟฉายคาดหัวโยกไปมาบนหน้าผากของผิน นักเรียนเก่งผู้มั่นใจในทุกเรื่อง เขานั่งตรงกลางกลุ่ม พยายามสร้างบรรยากาศแต่ทุกอย่างยังอึมครึมเกินคาด ผินหันไปทางขวา—ปู เด็กชายรูปร่างสูงโปร่งผู้ซ่อนตัวเองไว้หลังสมุดวาดเล่น ทุกครั้งที่เป้ะทักเขา สายตาเขาหลุบต่ำด้วยความกังวล
“จะตามใจฉัตรไปทำไมวะ เกาะนี่ไม่มีคนอยู่ตั้งหลายปีแล้ว” น้ำ เด็กหญิงผมหยิก ขี้แหย่ของกลุ่มเสริมเสียงแผ่ว แต่คำถามของเธอตกลงกับบรรยากาศเย็นเยียบและความเปียกชื้นที่เกาะกำลังซ่อนบางสิ่งไว้ในเงามืดใต้ต้นสน
เสียงหัวเราะฝืดของฉัตรลอดออกมาเบา ๆ มุมปากสั่น ก่อนเขาจะตั้งสติ “พวกแกไม่อยากรู้เหรอ ว่า ‘เสียงกระซิบ’ ที่คนเก่าแก่ว่ามีอยู่จริงไหม?”
ผินหัวเราะไม่ออก “ก็เกมท้าทายที่ไซโคคนไปทั้งโรงเรียนนั่นแหละ เอาเข้าจริงฉันเฉย” แต่ทุกคนก็รู้อยู่ลึกๆว่าฝันร้ายครั้งนั้นของฉัตร ทำให้เขาต้องหาคำตอบตามตำนานเกาะนี้ แม้คำตอบที่แท้จริงอาจย้อนกลับมาทำร้ายทุกคน
คลื่นซัดเรือจนกระแทกหัวเราะ เสียงผินหยุดกลางคัน ผิวของน้ำเย็นเยียบจนมือสะท้าน “แว่วเหมือนเสียงอะไรไหม…” เธอหรี่ตามองขึ้นฝั่ง—เป็นเกาะเปลี่ยวต้นสนทึบ ไฟฉายส่องเจอเงากลุ่มก้อนมืดท่ามกลางหมอก ทุกคนกลั้นหายใจ ลมหายใจฉัตรสะดุด ขาก้าวขึ้นฝั่งเหมือนถูกแรงบางอย่างดึงรั้ง
เสียงลมหายใจถี่ ๆ ผสานกับลมหวน—ปีบบรรยากาศตึงเครียด ใบหน้าฉัตรซีดเล็กน้อยแต่ฝืนยิ้ม เป้ะเดินนำพร้อมยักไหล่ “จะกลัวอะไรนักหนา ไปสำรวจเลย รึจะกลับ?” วาจาท้าทายเฉือนอารมณ์กลุ่ม
“ไม่กลับ ฉันจะพิสูจน์ว่าไม่มีห่าอะไรที่เกาะนี้” ผินตอบเสียงแข็ง มือถือมีดพกแน่น ขณะที่ปูขยับเบา ๆ ไปด้านหลัง สายตาคอยระแวงรอบตัว สมุดวาดเล่มโปรดถูกกอดแน่นเหมือนเป็นเกราะกำบังใจ
ทุกคนเดินก้าวเข้าไปในแนวสน เสียงกรอบแกรบของกิ่งไม้ ใบไม้แห้งบดบังเสียงฝีเท้า ในอากาศหนาวเหน็บ น้ำตาลน้อย ๆ ตกจากใบไม้ลงบนไหล่ของฉัตร ปูรู้สึกถึงไหล่อุ่น ๆ ของน้ำผลักตัวเบา ๆ “อย่าอยู่คนเดียวสิ กลัวผีหรอ?” เธอยิ้มเย้า แต่แววตาซ่อนรอยหวาดกลัวไม่พ้นสายตาใคร
ไฟฉายจับไปที่บ้านไม้เก่าใกล้ผา รูปทรงเหมือนถูกลืมไว้ ลมแรงพัดประตูแง้ม เสียง ‘อี๊ด’ ดังขึ้นพร้อมเงาลาง ๆ พลันกระทบหน้า เป้ะชะงักหยุด ก่อนเซถลาถอยออก วิ่งกลับไปตั้งหลัก “มีคนอยู่ข้างใน!”
“คน? ที่ไหนมีคนมานอนเกาะร้างแบบนี้…” ผินฝืนใจเดินเข้าไปหน้าประตู เขาเลียริมฝีปาก สูดลมหายใจลึกแล้วค่อย ๆ ดันบานไม้เข้าไป ทั้งกลุ่มคล้อยตามเข้าไปในบ้านกับแสงไฟกระพริบ หัวใจทุกคนเต้นตุ๊บ ๆ ราวกลองศึก
ในบ้านเงียบกริบ ดินฉ่ำน้ำ เหม็นอับราวซากสิ่งมีชีวิตเน่าเสีย มีเพียงเสียงสายลมลอดช่องไม้ ฉัตรก้าวเข้าไปก่อน โฟกัสสายตาที่หีบไม้เก่ากลางห้อง ใจสั่นครั้งสุดท้ายก่อนสะกดกลั้น “เกมนี้เราเลิกเล่นไม่ได้แล้ว” เขาตัดบท ทุกคนมองไปที่กล่องไม้กลางห้องตากราบอย่างไม่เข้าใจ ในนั้นมีซองจดหมายเก่า ๆ กับเทียนหนึ่งเล่ม
เสียง ‘กระซิบ’ เบา ๆ ดังขึ้น ราวกับมีเงาไล้ข้างหู ฉัตรหันขวับ เสียงเย็นวาบจับใจ ทุกคนจ้องมองกันและกัน ริมฝีปากของเป้ะสั่นนิด ๆ “อะไร…เสียงอะไรน่ะ?”
ผินรีบคว้าไฟฉาย หมุนตัวไปรอบห้อง “หยุดล้อได้แล้ว!” แต่ไม่มีใครหัวเราะ ไม่มีใครเปล่งเสียง ทุกอย่างกลับกลืนลงในความเงียบ ฉัตรสะกดลมหายใจ ตอนนั้นเองที่ประตูบ้านไม้ปิดดัง ‘ปัง’ เหมือนแรงลมตะวันตกโหมกระหน่ำ
เป้ะตะโกน “ใครปิดประตู?” เสียงสูญสลายไปในห้องเปล่า ฉัตรเดินไปหยิบซองจดหมาย ค่อย ๆ ใช้มือสั่นเปิดออก ชื่อแต่ละคนในจดหมายปรากฏพร้อมคำขู่เบา ๆ “ถ้าความลับปรากฏ…เกาะจะเลือกผู้เสียสละ”
ความเย็นซ่านโจมตีหัวใจ ความเงียบตึงปกคลุมในห้อง เงาในมุมเริ่มขยับเคลื่อนไหว ฉัตรหมดแรงทรุดลงกับพื้น ริมฝีปากกระซิบ “มันต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าความกลัวจะกำจัดได้”
น้ำเบียดตัวใกล้เป้ะ กระซิบ “นายห้ามพูดเรื่องขอฉัน…” น้ำเสียงสั่นแฝงรอยกังวล เป้ะสบตาแวบหนึ่ง ก่อนเมินหน้าราวไม่อยากยอมรับอดีตตนเอง
ตันติ ความเงียบค้างในอากาศ ผินก้าวเข้าไปหา หยิบจดหมายมาอ่าน “เกมอะไรของนายวะฉัตร ทำจริงหรือเอาจริงกันแน่นี่?” แววตาเขาสั่นไหวกับข้อความบางอย่างที่ซุกซ่อนในซอง
เสียงเงียบลง เงากลุ่มก้อนทวีความคล้ายจะคลี่คลายในเงามืด ประตูข้างหนึ่งเปิดแง้ม เสียงนกเค้ากู่แว่ว ทุกคนกลั้นหายใจ ลมหายใจพร่า ฉัตรตัดสินใจปลุกเพื่อน “เราออกไปสำรวจข้างนอกกันไหม?” สายตาเขาท้าทายเสียงกลัวในใจ
ไฟฉายส่องพื้นดินดิบชื้นแฉะ สายตาปูสะท้อนแสงน้ำตาที่ไหลเอื่อย “ฉัน… ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน” เขาครางเสียงเบา “ฉันผิดเองที่มา”
ขณะทุกคนเดินฝ่าสายหมอกออกจากบ้าน เสียงในความมืดเริ่มดังขึ้นรอบตัว ลมแรงกระโชกจนต้นสนโอนเงาวิปริตฉายบนพื้นทราย กิ่งไม้ข่วนไหล่ น้ำเหลือบมองเป้ะ กระซิบ “ฉันบอกความลับนายไหมถ้าฉัน…”
เป้ะหยุดเดิน เบิกตากว้าง “อย่าเล่นกับฉันนะน้ำ” เธอสะบัดหน้าหนีแต่สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก คล้ายกลัวความถูกเปิดโปงไม่แพ้เงามืดของเกาะ
ทันใดนั้น เงาดำปรากฏกลางกลุ่ม ทุกคนผงะถอย เสียงคลื่นม้วนเข้าชายหาดตึงเครียด เงาดำนั้นเหมือนจะร้องไห้ เสียงกระซิบแว่ว “ใครสักคนต้องยอมรับอดีต” ใบหน้าปูซีดเผือด น้ำตาไหลหยดลงกระทบทราย
ฉัตรวิ่งตามไปจับแขนปู “อย่าไป ปู อย่าเชื่อที่มันพูด!” ปูสะบัดแขน น้ำเสียงสะอื้น “นายไม่รู้ว่าฉันทำอะไร ฉัน…” เขาก้มหน้า กระแสความกลัวกดประสาทจนขาอ่อน
ผินเดินมาทางฉัตร “แกจะหยุดไหมเรื่องปัญหานี้ หรือจะลากทุกคนไปตายเพราะพิสูจน์ความกลัวแค่นี้?” สองสายตาประจันกันในเงามืด ขอบตาของฉัตรแดงก่ำแต่ยังยันหัวสูง
ไม่นานนัก ความเย็นแผ่ผ่านร่าง เสียงกระซิบเริ่มชัดเจนขึ้น “บอกความจริง…” ทุกคนในกลุ่มเริ่มโดนกดดัน แต่ละคนมีปมอดีตที่กลัวจะแตกเป็นเสี่ยง สมุดวาดของปูร่วงลงพื้น เผยภาพประกอบของเกาะ—ใบหน้าทุกคนถูกขีดฆ่า มีเงาแปลกประหลาดโบกมืออยู่ตรงกลางรูป
น้ำผงะถอย แต่กลับสะดุดล้ม ฉัตรคว้าตัวไว้ทัน “นายวาดรูปอะไรไว้!” น้ำตากระเซ็น “นายทำให้ฉันกลัว ฉันถูกหลอกอยู่คนเดียว!”
ฉัตรจับไหล่ปู “บอกมา ปู! จะให้ความลับมันควบคุมชีวิตเราตลอดไปเหรอ?”
ปูสะอื้น “ตอนเด็ก ๆ ฉัน…ฉันผลักน้องชายตกเรือเอง! ไม่ได้ตั้งใจ! พ่อแม่ไม่รู้…” คำพูดเหมือนฟ้าผ่ากลางดึก ทุกคนอึ้งในความเงียบ น้ำตาของปูหลั่งลงไม่หยุด เหงื่อรินลงคาง
ผินยืนนิ่ง สุดท้ายเดินมาประคองปู “ฉันก็ปิดบังเรื่องพี่สาวฉันหาย—เพราะฉันปล่อยให้เหตุการณ์เกิดขึ้น ฉันขี้ขลาด…” พวกเขาค่อย ๆ ยอมรับบาดแผลในใจตน ความกลัวเกาะรัดแน่นขึ้น
เป้ะเหลือบมองฉัตร “ทีนี้นายบอกความลับนายบ้าง…เรื่องที่นายวิ่งหนีวันที่…”
ฉัตรสั่นเทิ้ม ใบหน้าบิดเบี้ยวไป การคุมกลั้นจบลงในน้ำตา “ฉันขังยายไว้ในบ้านวันไฟไหม้ เพราะกลัวโดนตี ไม่กล้าช่วยเลย ยายเลย…” เสียงเขาแห้ง ทุกคนได้ยินเสียงหัวใจแตกสยองของฉัตรในเงามืด
