วุ่นนัก…รักข้ามห้องคอม

เสียงกริ่งเรียนคาบเย็นดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าของนักเรียนที่รีบออกจากห้องเรียน เบน เด็กชายผมหยิกเร่งคว้ากระเป๋าเดินออกพร้อมพะยุงผมไปด้วยท่าทีมั่นใจเกินร้อย ใครๆ ก็รู้ว่าเบนเป็นคนพูดจาโผงผาง หยิ่งนิดๆ ชอบคิดว่าตัวเองฮอตในสายตาคนอื่น

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เจ วิ่งตามอีกฟาก สะพายเป้สีมะนาว เหงื่อซึม หน้าตาเหมือนคิดอะไรซับซ้อนกว่าเพื่อน ถามเบนเสียงกระซิบ—

“เบน ถามจริง มีใครมองเราปะวะ?”

เบนยิ้มแฉ่ง ไม่ฟัง—

“แน่สิ เจ แกไม่เห็นเหรอ พวกนั้นแค่ไม่กล้ามองตรง ฮ่าๆ”

เจเหล่มอง “ถ้ามีเพจลับแฉคนในโรงเรียนนั่นจริง โดนลงชื่อแน่ ห้องคอมฯ แหละ ตัวการ!”

เบนหยุดเดินทันที หันขวับ “เพจลับไงวะเพื่อน ไหนๆ”

เจยัดมือถือให้ดู เบนกดดู พบข้อความล่าสุด: “ใครบางคนในห้องคอมสอบตกเพราะมัวแต่ส่องกระจก!? รู้ตัวกันนะ!” ชื่อ ‘โนเนมร้าย’ ลงท้ายโพสต์

ประกายตาเบนฉายความมั่นใจ “เขาแซวฉันชัดเจน เจ มันอิจฉา! แต่เอาเหอะ ฉันจะลากคอไอ้แอดมินโนเนมนี่ออกมาเอง”

เจถอนหายใจ “กะว่าจะเตือนให้เงียบๆ จะได้ไม่ซวย ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่จนได้”

เพื่อนทั้งสองเลยเดินตรงไปห้องคอมทันที ประเดิมแผนจับโป๊ะเพจลับ

ภายในห้องคอม ปูน สาวแว่นผมม้า กำลังจัดสายไฟคอมอย่างขึงขัง คนมองว่าเงียบ เป็นคนบ้างาน/หัวไว ใจเย็น เจเดินไปขอความช่วยเหลือแบบไม่กล้าสบตา

“ปูน… ขอถามอะไร…”

ปูนไม่หัน “ได้—but only if question is logical”

เจอึกอัก “ถ้ารู้ว่าใครเป็นโนเนม—”

ปูนเงยหน้าช้าๆ “NoName = anonymous. Sounds more like random troll.”

เบนแทรก “ปูน เราต้องหาทางเปิดโปงให้ทุกคนรู้ว่าแอดมินเพจลับมันใคร นายช่วยเราหน่อย”

ปูนขมวดคิ้ว “Only if you pay with snacks. I don’t work for free.”

เจหน้าซีด แต่เบนมั่นใจ “ตกลง! ขนมชุดใหญ่!”

ในขณะที่เริ่มสำรวจคอม ห้องก็มีพิณเดินมา พิณเป็นเพื่อนสาย gossip ที่พูดไว มือไว ชอบจับผิด

“แก๊งหลุ่มหลบใน! ทำไรเสร็จรึยัง หวังว่าจะไม่เชื่อว่าชะนีชมรมครูพี่เลี้ยงเขียนนะ ฮ่าๆๆ”

ทั้งกลุ่มแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน แต่พิณแอบถ่ายรูปชุดใหญ่ด้วยมือถือ ตื่นตาตื่นใจกับกระบวนการสืบสวนสุดมั่วซั่วของแก๊งนี้

ปูนเปิดคอมสำรวจ log แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ

เบนให้เจไปแอบฟังเพื่อนรอบๆ ว่าคุยอะไรกัน เจพยายามเนียนเดินไปนั่งแถวหลังแต่ลืมแอบสมุดจด ทำสมุดร่วงและโดนเพื่อนอีกกลุ่มแกล้งแซว เจจ้องกลับแบบมึนๆ ก่อนเก็บสมุดโดยไม่ได้ข้อมูลอะไร

เบนถามปูน “มีใครในชมรมเทคฯ ที่ทำเพจลับได้ไหม?”

ปูนตอบ “Everyone. But especially you two, who look suspicious now.”

เบนเงิบเล็กน้อยก่อนเปลี่ยนเรื่อง “งั้นเราตามไปสอบสวนเพื่อนในกลุ่มคอมคลับเถอะ!”

ด้านหลัง พิณแอบส่งต่อรูปให้กลุ่มแชท อ้างว่ากลุ่มเบนกำลังวางแผนงัดคอมครู พาโรงเรียนเข้าโหมดข่าวลือ

เบน หน้าตึง “เราต้องรีบทันก่อนที่เรื่องจะบานปลาย!” เจเริ่มคิดหนัก “หรือเราจะกลายเป็นโนเนมคนใหม่แทน?”

ในระหว่างสอบสวนสมาชิกคอมคลับ เบนพูดมั่วๆ ถึงทฤษฎีสมคบคิดแบบคนมั่นใจ เจถามว่า “ถามจริง คิดแบบนี้ได้ไง?” เบนตอบ “ชั้นมี sense!”

โมเมนต์นั้นเอง ครูแดงหน้าดุในชุดสูทปรากฏตัว ทำให้ทั้งกลุ่มแข็งทื่อ ครูถามทันที “แอบยุ่งอะไรกับคอมโรงเรียน?”

เบนพูดเสียงดัง “เปล่าครับ แค่ทำโปรเจกต์วิชา I.T. ครับ”

เจเสริม “จริงครับ อาจารย์ ถ้ามีอะไร ผมเป็นคนรับผิดชอบเอง” (พูดโดยที่เหงื่อซึมเต็มเสื้อ)

ครูน้ำเสียงเยือกเย็น “เห็นมีเด็กบางคนมัวแต่ส่องกระจกในห้องคอมนะ” ปูนปรายตาเบน (เจแอบหัวเราะ)

ครูแดงสั่งทุกคนออกจากห้องคอม ห้ามกลับเข้าจนกว่าจะเคลียร์ข่าวลือได้

ทั้งกลุ่มเดินออกอย่างเซ็ง เบนประกาศ “เพราะฉันส่องกระจกมั้ย ถึงซวยแบบนี้!” เจตอบ “อาจจะแค่ห้องคอมมันส่องแสงสะท้อนดี ใครก็ส่องได้”

เจเสนอ “ลองสืบจากเพื่อนที่ติดเพจลับดีกว่า ระวังวางทฤษฎีเองนะเว้ย!”

ช่วงพักเที่ยง ทุกคนรวมตัวสนทนาในโรงอาหาร พิณเดินนำรีพอร์ตข่าวลือใหม่มาวาง

พิณพูดย้ำ “ตอนนี้ทุกคนคิดว่าแก๊งพวกแกเป็นโนเนมร้ายกลุ่มย่อยไปแล้วจ้า” เจหันไปมองเบนที่ทำหน้าเคร่ง เบนพึมพำ “เราต้องหาตัวจริงมาให้ได้”

ปูนย้อนถาม “ถ้าตัวจริงคือแกเอง จะรู้ตัวไหม?” เจกลั้นขำเบาๆ

เบนมั่นใจ “ไม่มีทาง ฉันไม่มีของเสียแบบนั้น”

ทุกคนพากันเงียบกริบ เหลือแต่เสียงข้าวผัดในจาน

เจขอความช่วยเหลือจากลูกแก๊งห้อง 5 ที่ไม่ค่อยคุยกับเพื่อนปกติ แต่บังเอิญวันนั้นหิว เลยขอแบ่งขนมเจ

“ช่วยสืบข่าวให้หน่อย โยนชื่อหลักๆ ที่สงสัยมา” เบนอาศัยความเก่งคิดเอง เปิดสมุดมาร์กชื่อมั่วๆ 5 คน

ปูนบอก “the first on your list is allergic to technology. ฆ่าเข้าไป ถามผิดคน”

เจเริ่มเหนื่อย “นี่เราเริ่มจากจุดไหนก็ผิดทันทีเลยเหรอ?”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เพจลับอัปเดตใหม่ “ใครบางคนกำลังวางแผนเต็มที่เพื่อจับตัวเอง ขอบคุณที่บันเทิงให้เพจเราจริง ๆ นะคร้าบบบ”

ทั้งโต๊ะนิ่ง ปูนพูด “It could be someone inside this very table.”

เบนมองไปเจ มองปูน มองพิณ กลายเป็นวงจรผู้ต้องสงสัยเสียเอง

ปูนเสนอแผนใหม่ สืบจาก IP โรงเรียนแต่ดันหาวันผิด

เจโดนเข้าใจผิดว่าเป็นแอดมินเพราะเขียนสมุดทุกโพสต์และขีดเส้นประหลาด เบนหงุดหงิด “ฉันไม่เชื่อ แกก็เขียนขีดๆ ได้!”

เจสวน “ถ้า IP ออกตรงกับฉัน ฉันจะกลายเป็นโนเนมตัวปลอม!”

ทุกอย่างเริ่มบานปลาย เสียงข่าวลือวิ่งทะลุทุกห้องข่าว นักเรียนคนอื่นเม้าท์แก๊งเบนกันสนั่น ครูแดงเรียกทั้งหมดเข้าห้องปกครอง

ครูแดงเครียด “เลิกสืบมั่วกันได้แล้ว ให้เรื่องยุติที่นี่!”

เบนเถียง “แต่ครูครับ ถ้าแอดมินตัวจริงยังลอยนวล พวกผมไม่สมควรมีตราประทับผิดแบบนี้!”

เจหันมากระซิบ “เบน เราทำเรื่องเองทั้งนั้นเลยนะ”

ขณะที่ทุกอึดอัด เพจลับโพสต์อีกครั้ง “แอดมินตัวจริงอยู่ในห้องปกครองตอนนี้!”

เจชะงัก เบนเก็บอาการไม่อยู่ พิณขำคุยเสียงดัง

ปูนพึมพำ “ตอนนี้พวกนายรู้ยังว่าแผนไหนเวิร์ก… ไม่มีเลยสักแผนไหม?”

มาถึงจุดไคลแม็กซ์ เจตัดสินใจโพสต์สารภาพในเพจว่า “ขอบคุณที่ให้ความสนุก แต่เราแค่กลุ่มอยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่โนเนมร้าย”

ทุกคนหัวเราะกับความเข้าใจผิด ชี้ให้เห็นว่าไม่มีใครในห้องคอมที่เป็นจริง แค่ความมั่นใจเกินเหตุของแก๊งนี้ทำให้เรื่องบานปลายไปกันใหญ่

ครูแดงถอนหายใจ “รอดูอนาคตพวกนี้ต่อไป …จะซวยอะไรอีก”

หลังเลิกเรียน ทุกคนนั่งบนผนังรั้ว เล่นมุขส่งท้าย

เบน “คราวหน้าถ้าเราคิดอะไรซับซ้อนอีก อย่าลืมเอาขนมล่อปูนก่อน”

ปูน “No snack no hack.”

เจไปขอสัมพันธ์เพื่อน “ตกลง โรงเรียนเรามีเพจลับตั้งแต่เมื่อไหร่?”

พิณยิ้มเจ้าเล่ห์ “เพจมีตั้งนานแล้ว…แต่เรื่องจริงบันเทิงแค่เวลาพวกแกยุ่งกับมัน”

กลุ่มหัวเราะยาว เผลอเข้าใจผิดหรือคิดมากยังไง ก็ยังเป็นเพื่อนกัน แดดยามเย็นทาบขอบรั้ว เหมือนเสียงหัวเราะไม่มีวันจบลง…