ฟ้า นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนในห้องพัก กำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มโปรด ทั้งการบ้านและภาพร่างที่ยังไม่สมบูรณ์ ผลักให้เธอสงบลงอย่างไม่เป็นทางการ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เสียงนาฬิกาบอกเวลาตีสี่โมงเย็น ขณะที่แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นของดินและกระดาษเก่าๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในช่วงที่เธอกำลังตีความบทเรียน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เงยหน้าขึ้นเห็นแม่ยืนอยู่ หน้าของแม่มีแต่ความวิตกกังวลแต่ยังลังเลที่จะพูดประโยคขอโทษใด ๆ “ฟ้า วันนี้พ่อกลับมาจากทำงานช้าหน่อยนะ” แม่บอกเสียงสั่นกลับลงมาเป็นเสียงกระซิบ
“แม่ ฟ้าจะไปหาน้องบีคืนนี้ ถ้าไม่หายตัวไป… พี่ชายมีอะไรก็ต้องไปหาพี่ชาย” ความเศร้าโศกปกคลุมหัวใจ ฟ้ายังรู้สึกว่าน้องชายยังอยู่รอบ ๆ ตัวเธอเสมอ แม้เขาจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ฟ้าเดินลัดเลาะไปตามถนนในยามเย็น ขณะพระอาทิตย์ตกดิน ชวนให้บรรยากาศรอบข้างกลับสดชื่นขึ้น แม้รู้ว่าในใจยังคงรู้สึกหนาวเหน็บ ความคิดถูกพัดพาไปที่บอลลูนที่น้องชายเคยพาเธอมาปล่อยในช่วงหน้าร้อน รอยยิ้มของเขายังคงเป็นภาพในหัว ถัดไปเป็นร้านขายของเก่าที่เธอเดินผ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างกลับทำให้เธอนึกถึงวัยเด็กอันแสนหวาน
หากแต่คืนนี้มีความแปลกประหลาดเมื่อมีเสียงระเบิดดังขึ้นในใจกลางความคิด มีป้ายประกาศพี่ชายหายตัวไปปรากฏในข่าว ทีละคนยืนมองอยู่ที่ไหนสักแห่ง ความหวาดกลัว creeping เข้ามาในจิตใจของเธอ และทำให้การมาของเหล่าคนที่คุ้นเคยกลับมีความลำบากใจขึ้น
“อยู่ตรงไหน บี” ฟ้าจนตรอก มือพูดกับพี่ชายที่ไม่อยู่การจะหายเป็นการทดลองทนไม่ได้ “ฉันต้องการนาย” เบาเบา แต่สัมผัสได้ถึงน้ำตามิอาจกลั้นไว้
ต่อมา ฟ้าเดินเข้ามาในห้องเรียน ทุกคนมีเรื่องราวของตัวเอง แต่ในเวลานั้น รูปภาพดวงดาวยังไม่ส่องแสงให้ใจของเธอตื่นเต้น ฟ้าทวิสต์กลับไปที่จุดเดิมในใจ เงานั้นจึงไม่หลุดออกไป
เอาเสียงรอบข้างมาเป็นดนตรีให้เข้าใจถึงความรู้สึกของวัยรุ่นคนหนึ่งที่ไม่อาจเข้าใจทุกอย่าง แต่สามารถเข้าใจถึงอัจฉริยะของการใช้ชีวิตในทุกวัน
คืนหนึ่ง ฟ้าเข้าไปในป่าที่ใกล้บ้านเมื่อเรื่องเล่าลึกลับให้คำแนะนำ ก่อนที่เสียงนกจะค่อย ๆ หยุดลง เขาสัมผัสถึงความอบอุ่นทางใจ และเป็นที่ที่สงบ ตั้งใจที่จะหาคำตอบและต้องย้อนกลับมาที่ความรัก
ช่วงเวลานั้นทำให้เธอตระหนักถึงการเชื่อมโยงในใจ มิตรภาพที่แปรเปลี่ยนเป็นความเชื่อมโยงอันแน่นแฟ้น เขาเข้ามาช่วยให้เข้าใจความเป็นจริงว่าครอบครัวไม่ได้เล็กลง แม้ต้องทนทุกข์
ผ่านไปหลายวัน ฟ้าได้เรียนรู้การรับมือกับการขาดหายของพี่ชาย ตลอดจนเรื่องราวที่ไม่สิ้นสุดของใจที่ติดอยู่ในความเฮ้งเสีย ก่อนจะเป็นไอเดียช่วยเหลือเพื่อนที่บอกว่าเธอคงสร้างภาพลักษณ์ของความเป็นจริงที่เกิดขึ้นขึ้น
อยู่มาวันหนึ่ง ฟ้าได้รับการติดต่อจากตำรวจที่เจอกับพี่ชายบนไฟล์ เจ้าหน้าที่รายงานว่าบีอาจจะตกเป็นเหยื่อของขบวนการค้ามนุษย์ ฟ้ารู้สึกท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกสับสน ความหวังและความกลัวที่ปะปนกัน
“คุณต้องถอยออกมา ฟ้า เราต้องคิดให้ดี” แม่ทักท้วงแต่เธอไม่สามารถทนได้
ฟ้ายืนอยู่หน้าถนนแห่งหนึ่ง สันนิษฐานว่าต้องคืนนั้นที่ฟ้าและน้องชายได้พบกันเป็นครั้งแรกในเกาะกลางน้ำ แสงไฟเล็ก ๆ รับรู้ถึงความรู้สึกของมัน
การค้นหาของฟ้าไม่สิ้นสุด ยังคงเดินหน้าต่อไปในการมองหาความจริงที่ห่างหายไป ความท้าทายในการเปิดเผยและบรรลุเป้าหมาย มันคือการปลดปล่อย
คืนที่มีการค้นหา ฟ้ารู้ว่าอาจจะเจอความจริงที่ไม่ปรากฏ เธอเผชิญหน้ากับความกลัวที่ส่วนหนึ่งยังดำรงอยู่ระหว่างการสู้รบในป่าอันมืดมิด
แต่แล้วคืนหนึ่งในบทสุดท้าย เธอมองไปยังสะพานที่บีเคยพาเธอนั่งเล่น เสียงน้ำไหลไปดังก้องข้างหู ข้างๆ เธอมีเด็กสาวและเด็กชายที่เล่นน้ำอยู่ คุณรู้ว่าในที่สุด มันก็จะต้องสิ้นสุด
แห่งนี้เป็นที่ฟ้าเข้าใจว่าความรักและความผูกพันจะไม่มีวันหายไป และบางครั้งเป็นสิ่งยากที่จะทำใจ ปิดหน้าต่างของอดีตเพื่อมองไปสู่วันนี้ เรื่องราวหน้าจะสอนให้เธอเข้าใจชีวิต และสร้างความหวังใหม่ให้กลับมาอีกครั้ง
ฟ้ายิ้ม แม้จะมีความเจ็บปวดในใจ แต่เธอรู้ว่าความหมายของการมีคุณค่าของทุกคน ในบรรยากาศที่มืดมน กลับส่องสว่างเหมือนดวงดาวในค่ำคืน
