เสียงเอะอะในโถงทางเดินหอพักชาย “เนี่ย! รองเท้าผมหายอีกแล้ว!” เสียงไบรท์ปีสองจากห้อง 204 ตะโกนลั่น พร้อมด้วยเสียงหัวเราะฮา ๆ จากบางคน และเสียงถอนหายใจของหลายคนอีกมาก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“บอกแล้วไงให้เอาเข้าห้องยังไม่เชื่อ” พลอยม่วงผู้ดูแลหอพักพูดแบบปลง ๆ ลากไม้กวาดไปมา ขณะเดียวกัน ต้นกับเวหา—เพื่อนซี้ต่างขั้ว—ยืนลังเลอยู่ที่ทางเดินหน้าห้องตัวเอง ต้น เป็นคนคิดมาก ขี้ระแวง ส่วนเวหา เป็นสายมั่นใจ เห็นอะไรก็คิดว่าตัวเองจัดการได้
“เวหา เราต้องช่วยนะ! เรื่องนี้ต้องมีผู้กล้า” ต้นกระซิบน้ำเสียงจริงจัง
เวหาทำท่ากอดอกแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “เดี๋ยวฉันนี่ยืนหนึ่ง แผนสายฮา 101 แค่นี้เอง เด๋วเห็นดีกัน!”
ต้นเลิกคิ้ว “จะทำอะไร?”
“เราต้องล่อโจร! หมายถึง ทำกับดักรองเท้าจำลอง เราจะวางรองเท้าหรูปลอมหน้าห้อง ห้องฉันน่ะแหละ แล้วแอบส่องจากในห้อง เจอปุ๊บ! โดดจับ ยึดหมัดเลย” เวหาหัวเราะอย่างสะใจ
ต้นพยักหน้าแม้จะยังไม่มั่นใจ สองเพื่อนเลยแอบไปรื้อรองเท้าบูทเก่า ๆ กับกล่องลูกบาศก์ของเวหามาจัดฉาก พวกเขาเอากล้องวีดีโอจิ๋วเก่าของต้นมาติดหน้าห้อง
กลางคืน เวหาแอบนั่งจิบโอวัลตินใต้ผ้าห่ม ต้นนั่งจ้องจอมอนิเตอร์เล็ก ๆ “ชัวร์นะเวหา? ถ้าเจอขึ้นมาจะทำไง?”
เวหาทำเสียงให้ใหญ่ “ก็แค่ฮึดวิ่งเข้าไปล็อกตัว โจรในหอจะได้หลาบจำ!”
ขณะเดียวกัน ที่ชั้นล่าง ผดุง—ผู้อยู่อาศัยผู้ชอบพกกระเป๋าผ้าสะพาย—กำลังหุนหันเดินขึ้นบันได เขาคุยโทรศัพท์เสียงดัง “…เดี๋ยวแวะเอารองเท้าออกไปซักแป๊บ งั้นเจอกันหลังมิดไนท์”
รุ่งเช้า ต้นกับเวหาตื่นมาเช็คมอนิเตอร์ พบภาพร่างคล้ายผดุงเดินเข้ามาหยิบรองเท้าที่หน้าห้องเวหาไป!
“นั่นไง! เขาคือโจร!” ต้นหรี่ตา
เวหากระโดดดีใจ (ทั้งที่ยังใส่ชุดนอนลายจุด) “ไม่ผิดตัวแน่นอน ปลุกทุกคนด่วน!”
แต่…เมื่อพวกเขารีบไปหาผดุง กลับพบว่าเขาเอาถุงรองเท้ามาใส่เครื่องซักผ้าในห้องรวม! พยายามจะบอกว่าเอาของตัวเองมาซัก ทั้งสองทำท่ากับตัวประหลาดจนผดุงมองงง ๆ
“แล้วรองเท้าปลอมเราล่ะ?”
“เออ… เหมือนมันอยู่ในถุงโน่นด้วยนะ” เวหาเลิ่กลั่ก “แบบนี้เขาสะอาดมากกว่าขโมยปะวะ?”
“อย่าเพิ่งท้อ อาจมีคนอื่น” ต้นกัดฟัน เวหาพยักหน้า “แผน B!”
แผน B คือ ล่อรองเท้าอีกคู่ (รองเท้าของเวหา) พร้อมติดกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มแรง ๆ คิดว่าจะดึงความสนใจอมตะจากใครก็ตาม สองเพื่อนรอทั้งคืน สิ่งที่เจอล่าสุดในกล้องกลับกลายเป็น…แมวข้างหอเดินดมรองเท้าแล้ววิ่งไปพร้อมรองเท้าคู่เดียว!
เวหาถอนหายใจ “สัตว์โลกน่าจะผิดกฎไหมวะ?”
“งั้นเราต้องเริ่มสัมภาษณ์คนในหอ”
ต้นกับเวหาตระเวนเคาะประตูหอแต่ละห้อง พบกับนิชา สาวเนิร์ดเรียนเป๊ะจอมละเอียดที่มีภารกิจสะสมรองเท้าผ้าใบเวอร์ชั่นแปลก คิดว่าคนมาสัมภาษณ์จะมาลอกลายงานวิจัยรองเท้าของเธอเสียอีก เธอจึงตั้งรับด้วยการพูดภาษาอังกฤษใส่ต้นอย่างไม่หยุด
ต้นรีบอธิบาย (แบบประหม่า ๆ) ส่วนเวหาก็เริ่มหลุดเรื่องรองเท้าผู้ชายข้างชั้นบนซึ่งขี้เกียจเปลี่ยนถุงเท้า จนนิชายกนิ้วโป้ง “เรื่องขยะ เดี๋ยวหอจะช่วยเก็บข้อมูลเอง” แล้วปิดประตูในที่สุด
ถึงคิวห้องวงศ์—เด็กครีเอทีฟชอบทำอะไรเหนือคาด เขาเข้าใจว่าสองคนนี้เป็นสื่อออนไลน์มาปั่นกระแสความสะอาด เลยเชิญชวนให้ไปทำคอนเทนต์รีวิวถังขยะชั้นสามแทน
ต้นกับเวหาเริ่มสับสนว่าควรตามหา “โจรขโมยรองเท้า” หรือหาความหมายของ “ความสะอาด” กันแน่
ในระหว่างนั้น พลอยม่วง รปภ.ประจำหอพัก เริ่มจับกลุ่มกระซิบกับรุจ ห้อง 203 ว่าสองคนนี้อาจวางแผนอะไรประหลาด พอพบว่าต้นกับเวหาแอบมองตาม ทุกคนก็พยายามเดินหลบกันด้วยท่าทีลึกลับมากขึ้น
คืนต่อมา เวหาเสนอ “ติดกล้องวงจรปิด” เพิ่ม โดยแอบขอช่วยจากไบรท์ผู้อัปโหลดเนื้อหา YouTuber ให้ช่วยวางกล้องมือถือไว้ตรงโถงกลางหอ
แต่กลายเป็นว่าทุกคนเดินผ่านกล้องสลับกัน เอาของที่เหมือนไม่ควรจะพกไปซักไปวาง มั่วเต็มไปหมด จนสุดท้ายกล้องคลิปมือถือแน่นไปด้วยภาพถุงผ้าพลาสติก ซองขนมเก่า ๆ กับรองเท้าเปียกผึ่งแดด
ต้นถอนหายใจ “เราซับซ้อนเกินไปแล้วรึเปล่า”
เวหาเริ่มหวั่น “หรือจะเลิกดี?”
ต้นมองออกนอกหน้าต่างพลางพูดว่า “แต่ถ้าเลิก ทุกอย่างก็เท่าเดิมนะเวหา เราอยากให้หอดีขึ้นจริงเหรอ”
เวหายิ้ม “แล้วเราได้อะไรมั่งนอกจากเหนื่อยกับเสียรองเท้า?”
ทั้งคู่เงียบไปชั่วคราว แล้วเวหาลุกขึ้น “แต่ฉันชอบนะ ที่อย่างน้อยมีนายช่วยคิดช่วยทำ ถึงเราจะแป้กทุกแผน”
ต้นหัวเราะเล็ก ๆ “อย่าใช้คำว่าแป้กสิ เรียกว่าศึกษาปัญหาสังคม”
การสืบสวนยังดำเนินต่อ สองเพื่อนเริ่มเก็บสถิติรองเท้าที่หายไป มีรองเท้าบางคู่กลับมา วันดีคืนดีรองเท้าคู่ที่เวหาทำกับดักไว้ กลับได้คืนมาวางไว้หน้าห้อง แถมมีจดหมายน้อยแนบมาว่า “รองเท้านี้หล่นหลังเครื่องซักผ้า แมวคาบไป”
เวหาและต้นอึ้งปนขำ “ตกลงเป็นแมวตัวแสบ”
แต่ในเวลานั้นเอง ทั้งสองกลับพบว่ารองเท้าใหม่ของเพื่อนคนอื่นยังคงหายอย่างต่อเนื่อง คนในหอเริ่มจะจับตาสองเพื่อนนี้ ว่าหรือจริง ๆ แล้วต้นกับเวหาเป็นขโมยเสียเอง!
เสียงซุบซิบเริ่มแพร่กระจาย “สองคนนั่นสืบจริงหรือเล่นป่วน?”
ต้นพยายามไปชี้แจงกับทุกห้อง แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งโดนแซะ เช่น “วางแผนยากอะไรขนาดนั้น จะช่วยจริงรึเปล่า หรือแค่หาเรื่องวุ่นวาย?” ขณะเดียวกัน เวหาเริ่มกังวล พอมีคนเดินเข้าหา ก็คิดว่ามาจับผิดตนกับต้น เลยหลบหน้าหายไปทั้งวัน
ต้นเหงา ๆ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในห้องคนเดียว พลางคิดว่าแท้จริงแล้วตนเองเป็นสาเหตุให้วุ่นวายหรือเปล่า ด้านเวหาเองก็แอบปีนขึ้นไปชั้นบน หวังหาหลักฐานเด็ดจากกล้องมือถือชั้นใต้หลังคา สุดท้ายได้แต่รูปจิ้งจกเดินผ่าน
รุ่งเช้า สิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้น เมื่อรองเท้าคู่ใหม่ของไบรท์—ยูทูบเบอร์เจ้าของคลิป “ตามหาความจริง”—หายไปต่อหน้ากล้องของเขาเอง!
คลิปวีดีโอเผยภาพชายร่างเล็กคล้ายเด็ก ปีนข้ามกำแพงหน้าหอ มือถือรองเท้าหลายคู่ในถุงผ้า เผยให้เห็นว่าคนร้ายจริงคือเด็กข้างหอที่มาฝึกปีนป่ายกับชมรมยิมนาสติก เขาเข้าใจผิดคิดว่ากระสอบรองเท้าของหอคือล็อกเกอร์ส่วนกลางและควรมาดูแลเพื่อ”ความสะอาด”
ช่วงเวลานี้ ทุกคนในหอรวมตัวดูคลิปแล้วหัวเราะเสียงดัง พลอยม่วงหัวเราะน้ำตาเล็ด “สุดท้ายเด็กข้างหอต่างหากที่ใส่ใจเรื่องสะอาด!”
ต้นกับเวหาเขิน ๆ ที่ไปกล่าวหาเพื่อนร่วมหอกันอย่างเข้าใจผิด เวหาจับไหล่ต้น “เราทำให้ทุกคนหัวเราะได้ยังไงไม่รู้ว่ะ อย่างน้อยหอก็สนิทขึ้นนะ”
ต้นพยักหน้า “จริง ๆ แล้วเราช่วยให้คนในหอได้คุยกัน สนุกกันมากขึ้นไหม?”
เวหายิ้ม “อย่างน้อยเราสนิทขึ้นกับห้อง 304 เพราะเขาเอารองเท้าคืนให้เราเนี่ยแหละ”
สุดท้ายตอนเย็น มีงานเลี้ยงบาร์บีคิวหน้าหอ แต่ละคนนำรองเท้าที่ผลัดกันหายมาถ่ายรูปใส่กรอบ “รองเท้ามิตรภาพ”
ก่อนเรื่องจะจบ เวหาหันไปยิ้ม ต้นจิ๊ปาก “คราวหน้าถ้าจะช่วยอีกขอไม่ใช่เรื่องรองเท้านะ”
เสียงฮาจากเพื่อนร่วมหอดังขึ้น “ระวังคราวหน้าโดนแมวขโมยหมอน!”
ทุกคนหัวเราะร่วมกัน ค่ำคืนนั้น จบลงด้วยความอบอุ่น ฟีลกู๊ด และรอยยิ้มใต้แสงไฟหน้าหอ
