เสียงเรียกจากหมอกลึก

ควันจากไฟหุงข้าวยังลอยอ้อยอิ่งในยามเช้า ถ้วยข้าวเปล่าตั้งเรียงอยู่บนโต๊ะกระไม้ที่ผิวลอก เมษานิ่งเงียบ มือจับตะเกียบทองเหลืองจนแน่น โจ บิดา ทอดสายตาข้ามควันไฟมายังเมษา เสียงลมหายใจเขาหนักอึ้ง ราวกับความหมายบางอย่างรัดคอดินและลูกสาวเสมอมา

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ข้าวเย็นหมดแล้ว” ดิน เด็กชายวัยสิบเอ็ด พูดช้า ๆ พลิกข้าวในถ้วยอย่างหงุดหงิด ทั้งที่ปกติดินซ่อนความรู้สึกเก่ง เพียงค่ำคืนนั้น ทุกคนต่างรู้ว่าขวัญ สมาชิกวัยเก้าขวบของบ้าน เงียบหายไปพร้อมหมอกที่หนาทึบกว่าทุกคืนธรรมดา

เสียงจากวิทยุทรานซิสเตอร์ของยายซิ่ว แตกระงมมาแต่เช้า ข่าวเรื่อง ‘เด็กหายกลางหมอก’ ถูกพูดซ้ำจนเมษาคลื่นไส้ โจลุกขึ้นมา—ไม่ใช่เพราะอยากทำงานแต่อย่างใด—แต่เพราะหลบสายตาและคำถามที่ไม่มีใครอยากได้คำตอบ

ใครบางคนเคาะประตูบ้าน เสียงเคาะห้วนสั้น เมษาขยับตัวช้า ๆ เปิดประตูพบแจ่ม เพื่อนสนิทที่ตาแดงช้ำจากการนอนไม่หลับ แจ่มยื่นรองเท้าขาด ๆ ของขวัญมาให้ “เมื่อคืนเรายังได้ยินเสียงเขานะ…” แจ่มแผ่วเสียงลง เบนหน้าหลีกเลี่ยงสบตา

บ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านตั้งกระจายอยู่ตามแนวลาดเขา หลังบ้านเมษาเป็นป่า หมอกขาวกลืนทิวทัศน์จนแทบไม่เห็นอะไรไกลกว่ารั้วไม้ อาเก๊า หญิงสูงวัยเจ้าของร้านชำ เดินลากรองเท้าสานผ่านหน้าบ้าน แล้วหยุดเท้าถามด้วยสายตาว่างเปล่า “เด็กยังไม่เจออีกหรือ” เมษาส่ายหน้า เสียงหัวใจเต้นรัวปิดกั้นทุกคำพูด

ที่ห้องเรียนชั้นไม้ขัดของโรงเรียนประถม เสียงครูใหญ่จันทร์ลอยดังลอดออกมาตามช่องไม้ “ใครเห็นขวัญบ้าง!” ไม่มีใครตอบ เสียงฝีเท้าเด็ก ๆ บนพื้นไม้ดังเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบเข้ายึดครองห้องเรียน

หลังเลิกเรียน แจ่มดึงแขนเมษาออกมาที่ริมธาร “ทำไมใคร ๆ ก็เชื่อว่าเขาแค่หลงป่า?” แจ่มกระซิบ เมษาเม้มปาก สายตายาวไกลสอดส่องร่มไม้ที่ไม่มีร่องรอย ขวัญไม่ใช่เด็กซน เขารู้ทางกลับบ้านดี เมษารู้ แจ่มรู้ แต่ไม่มีใครกล้าพูด

“เมื่อคืน…” แจ่มเสียงเบาหวิว “เหมือนฉันได้ยินเสียงหวีดๆ ในหมอก ฉันแน่ใจว่ามันเป็นเสียงขวัญ แต่ก็แปลก มัน…เศร้า ฉันกลัวนะเมษา”

เมษาเงียบ มือเย็นจนตอบไม่ได้ ดินเดินเตะก้อนหินมาใกล้ รอยช้ำดำบนเข่าฉายชัด “ขวัญไม่เคยกล้าคนเดียวตอนกลางคืน” ดินพึมพำ เมษากัดริมฝีปาก ลำคอขมอย่างบอกไม่ถูก

เย็นวันนั้น หมอกขาวกลืนหมู่บ้านเร็วกว่าทุกวัน คนแก่ในหมู่บ้านอพยพเข้าบ้านแต่หัวค่ำ วิทยุในบ้านแต่ละหลังเริ่มออกข่าวเตือนเรื่องหมอกวิปริต เสียงครวญเบา ๆ ล่องลอยมากับสายลม “อย่าออกไปตอนหมอก” เป็นคำพูดของทุกคน

แต่เมษาก็หยิบไฟฉายและรองเท้าผ้าใบเก่า ตั้งใจแน่วแน่—แม้ใจจะหวาดกลัวจับใจ เธอลูบแขนตัวเอง สูดลมหายใจยาวก่อนจะเดินออกนอกประตู “ถ้าเป็นเรา น้องต้องหาทางกลับมาเองไม่ได้แน่” เธอมองแจ่ม ซึ่งลังเล แต่สุดท้ายคว้ามือเพื่อนไปแน่น

เสียงสุนัขเห่าก้องอยู่ในม่านหมอก แจ่มขยับมาใกล้ เหงื่อไหลอาบหน้า แต่ไม่มีใครพูดออกว่าใจสั่นกันขนาดไหน “คิดว่า…ขวัญอาจจะ—อาจจะถูกอะไรในป่าลากไปหรือเปล่า?” แจ่มกระซิบ เมษาไม่ตอบ แต่แสงไฟฉายสั่นไหวเหมือนใจที่หวาดระแวง

ทั้งสองเดินผ่านชายป่าซึ่งต้นไม้สูงตระหง่านราวตะวันดับ เสียงใบไม้ร่วงดังเป็นระยะ เมษาชะงัก มือแข็งจนรู้สึกถึงอาการเจ็บ แจ่มสั่น ท่ามกลางความเงียบ สายตาทั้งคู่เหลือบไปพบผ้าพันคอขวัญแผ่อยู่บนพื้นชื้น “นี่ของขวัญ” แจ่มพูดเสียงสั่น

จู่ ๆ เสียงหวีดแหลมลอดมาจากความมืด แจ่มสะดุ้ง เธอกอดแขนเมษาแน่น เมษาใจเต้นแรง สองขาสั่นด้วยความกลัว แต่เธอสูดหายใจแล้วก้าวต่อไปบนเส้นทางที่ไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ใต้เงาไม้สูง ตอนหมอกปกคลุมจนแสงไฟฉายส่องได้เพียงระยะ เมษาเห็นเงาเล็ก ๆ บนพื้น มันเคลื่อนไหวรวดเร็ว ราวกับเงาตามสัญชาตญาณของคนกลัว เธอตะโกนชื่อขวัญจนเสียงแหบ แจ่มหลับตาแน่น มือกระชับไฟฉายจนแน่นขาว

เสียงร้องบางอย่างดังวาบขึ้นใกล้ แจ่มโผไปข้างหน้า เมษาตามไปทัน พบเพียงตุ๊กตาหุ่นฟางตัวเล็กที่ขวัญมักหิ้วเล่น เสียงลมหายใจทั้งสองตัดกันด้วยความหวาดหวั่น

แต่ก่อนจะได้พูดอะไร มีเสียงฝีเท้ากระทบใบไม้ เมษาหายใจไม่ทั่วท้อง มือกำไฟฉายจนปลายนิ้วซีด “มีใครอยู่ตรงนั้นมั้ย!” เธอถาม เสียงฝีเท้าหยุดลง ไม่มีคำตอบ หน้าป่ากลับกลายเป็นวกวนของเสียงแหบโหยกับเงาลางเลือน

ไฟฉายดับวูบ เสียงลมหายใจแจ่มดังขึ้น “เมษา เรากลัว…” มือเย็นเยียบสั่นงัน เมษาต้องตัดสินใจ ฝืนใจ แม้ขาทั้งสองจะอ่อนแรง “ฉันจะไปต่อ” เธอยืนยันแม้เสียงจะเบา แจ่มมองด้วยสายตาตัดสินใจ ก่อนจะค่อย ๆ ตามไปข้างหลัง

ท่ามกลางหมอก เสียงหวีดเว้าวอนดังแว่วมาจากลึกสุดของป่า เมษากับแจ่มมองหน้ากัน เหงื่ออาบแก้มทั้งสอง แจ่มกลืนน้ำลาย “เมษา ถ้ามัน…ไม่ใช่ขวัญละ” เธอสั่นเสียง เมษาไม่ตอบ กำไฟฉายแน่นอีกครั้ง สูดลมหายใจแล้วตั้งหน้าตั้งตาเดินลึกเข้าไป

ไม้กวาดของหญิงชรากระแทกพื้นไม้หน้าบ้าน อาเก๊ารออยู่ที่ประตู กระซิบกับโจขณะที่ทั้งสองสาวเดินเข้าไปในม่านหมอก “พวกเธอต้องเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่าง—ไม่ใช่แค่หาเด็ก” โจเมินหน้าหนีกอดอกแน่น แต่ดวงตาฉายแววกังวล

กลางป่า เสียงฝีเท้า เสียงหวีดแหลม และเงาดำในหมอก ทำให้ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยแววตาว่างเปล่า ต่างรู้สึกว่าอากาศเย็นจัดขึ้น มือสั่นเทาแต่ใจแข็งขืนยืนหยัด