“โอ้ย หิวจะตายอยู่แล้ว!” เบียร์เดินโผเข้าห้อง 24A พร้อมถุงเสบียงยู้ฮู้ พิงประตูแล้วฟุบตัวลงกับพื้นหน้าเตาไมโครเวฟที่ตั้งอยู่มุมห้อง แซ็คหันขวับจากบนโซฟา พลางเท้าคาง เหมือนรอเวลานี้มาทั้งวัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เออ รอด้วย เดี๋ยวฉันเข้าไปเสริมทัพ” ไหมวางกระเป๋าลง วิ่งเข้าไปล้างมืออย่างยกย่องศีลธรรมเรื่องความสะอาด แล้วเร่งมาร่วมวง พลางมองไปรอบห้องที่เละเป็นซากสนามรบสงครามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
เบียร์โยนกล่องใส่อาหารเข้าไปในไมโครเวฟอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น…ไฟในตู้ออกไซด์วาวขึ้นก่อนจะดับพรึบ “เอี่ยวะ!” เบียร์ร้องเสียงสูง
“คือไมโครเวฟเสียเหรอ?” แซ็คพูดด้วยน้ำเสียงนักวิเคราะห์จอมปลอม แล้วยืนกอดอกอย่างจริงจัง “เอาวะ งานนี้ต้องพึ่งพรสวรรค์วิศวกรรมของแซ็ค!”
ไหมมองแซ็คด้วยความกังวล “อย่าเลยมั้ง แกชอบพังของตั้งแต่ปีหนึ่ง”
“เฮ้ ปีนี้ปีสาม ฉันพัฒนาฝีมือแล้ว!” แซ็คยิ้มมั่นใจ
เบียร์เริ่มหัวเราะทั้งหิว “ฉันจะเชื่อใครดีวะ โยนกล่องขึ้นเตาแก๊สแทนละกัน”
“ไม่ ไม่ ไม่ ยังไม่ต้องตัดใจ” แซ็คคว้าไขควงด้ามแดงมือเดียว ไหมถอนหายใจแล้ววางแขนเท้าเอว
“แต่ไฟฟ้านะเฮ้ย—อย่าให้ถึงกับไฟดูดละกัน”
แซ็คหมุนไขควงไปที่ขอบไมโครเวฟ เบียร์ก้มจ้องเหมือนดูบอลชิงแชมป์ ทั้งหมดไม่รู้ว่าประตูห้องเปิดแง้มอยู่ เพื่อนข้างห้องอย่างปั้นหยาเดินผ่านแล้วชะโงกเข้ามาดูอย่างงง ๆ
“เฮ้ย เอะอะอะไรกันแต่หัวค่ำ” ปั้นหยาตะโกนถามจากประตู
“เดี๋ยวสักพักมีระเบิดแน่เว้ย!” แซ็คคุยเล่นดัง
จังหวะนี้ไหมหน้าเปลี่ยนสี “อย่าเล่นแบบนี้ เขาจะจริงจังนะ!”
เบียร์กลั้นขำแต่ก็เอนหัวไปริมประตูบ้าง “เราแค่ซ่อมไมโครเวฟเว้ย ไม่ได้ทำของเล่นแหกกฎ!”
ปั้นหยาทำหน้าตกใจ พลางรีบถอยหัว “อะ…ขอให้อยู่รอดนะเพื่อน…” แล้วรีบกลับห้องไปทันที
…
เบียร์: “แกคิดสูตรใหม่ได้ยัง”
แซ็ค (เอาไขควงเคาะโต๊ะ): “ไม่น่ายาก ของแค่ขยับฟิวส์ด้วยไขควงซุปเปอร์พลังงาน!”
ไหม (ส่ายหน้า): “ฉันว่าแกจะทำลายความสงบของหอนี้”
เบียร์: “ขอน้ำเย็นจ้าว!”
ทุกคนลงมือช่วยกัน กุกกัก กุกกัก จนเกิดเสียงฟี้…เล็ก ๆ ตามด้วยกลิ่นอะไรสักอย่าง ไหมเบิกตากว้าง “เฮ้ย ไม่ใช่กลิ่นเผาไหม?”
เบียร์ (ลุกขึ้นดม): “เหมือนไหม้แต่เหมือนอาหารอุ่นพร้อมกิน”
แซ็ค (มั่นสุด ๆ): “กลิ่นนี้แหละสัญญาณว่าซ่อมสำเร็จ!”
ทันใดนั้น เสียงเคาะห้องข้าง ๆ ดังขึ้น ปั้นหยามาพร้อมกับแววตาวิตก “เอ่อ พวกแก…ฟังนะ! เพื่อนบ้านข้างล่างว่าได้กลิ่นไหม้ แถมได้ยินเสียงแปลก ๆ คิดว่า…มีระเบิด!”
แซ็คกับเบียร์หันขวับไปมองหน้าไหม ไหมรีบพูด “เราแค่ซ่อมเตา ไม่ได้เล่นของ ใจเย็น ๆ นะ!”
ปั้นหยาส่ายหน้าระอา “แต่แผนกหอพักโทรมาแล้ว สั่งให้ขึ้นมาตรวจห้อง!”
ความวุ่นวายเริ่มสร้างชั้นใหม่ให้กับความวุ่นวายเดิม
…
แซ็ค: “ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่”
ไหม (สารภาพอย่างกลัว): “เพราะจะโดนหักเงินประกันห้องไง!”
เบียร์ (นั่งยองหน้าประตู): “แล้วอาหารเย็นฉันล่ะ…”
เสียงเคาะประตูหนักขึ้น “ฝ่ายอาคารจะตรวจ!” กระบองเสียงเข้มของพี่เมษาเจ้าหน้าที่
ทั้งสามคนต่างรีบซ่อนข้าวของ ซ่อนไขควงแล้วกระซิบกันเอง
เบียร์ (เสียงเบา): “มีอะไรผิดปกติหว่า หรือว่าเตาสำรองยังไม่เก็บ?”
แซ็ค (เบาใส่): “กล่องเครื่องมือใต้เตียง ไม่เห็นก็แปลกละ”
ไหม (เสียงตื่น): “งั้นเราบอกไปเลยไหมว่าซ่อมไม่เป็นไร?”
“ซ่อมอะไร?” เสียงขาดคำของพี่เมษา (ยืนกอดแฟ้ม) ทำให้ทุกคนสะดุ้งเบา ๆ
ไหมพยายามใจเย็น “ก็ซ่อม…ใจตัวเอง ให้ไม่หิว…อ่ะค่ะ”
เบียร์กลั้นหัวเราะไม่อยู่ พี่เมษามองค้อน “หอพักนี้มีกฎชัดเจน ใครซ่อมเครื่องไฟฟ้าต้องแจ้งฝ่ายอาคาร!”
แซ็คกลืนน้ำลายเงียบ ๆ พลางพยายามเก๊ก “อันนี้…นิดเดียวครับพี่ ยังไม่ระเบิดครับ”
ถึงตรงนี้ปั้นหยาฟังอยู่ด้วยข้างหลัง ทำหน้าแบบอยากหัวเราะแต่กลัวโดนดุ พี่เมษาเดินเข้าไปสำรวจในห้องกวาดสายตาเจอเศษชิ้นส่วนอะไหล่ วางหน้าจับผิด
พี่เมษา: “อันนี้มันฟิวส์เครื่องใช้ไฟฟ้าใช่ไหม?”
แซ็ค: “อ๋อ ของสะสมครับ ชอบเก็บไว้ดูเตือนใจ”
ปั้นหยาหลุดหัวเราะ ไหมรีบกระซิบเบา ๆ “ขอโทษค่ะ มันเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ที่บานปลาย…”
พี่เมษามองหน้าแต่ละคนแบบไม่อยากเชื่อ จากนั้นหัวเราะเบา ๆ “…อย่าเล่นกับไฟอีกนะ เข้าใจกฎก็โอเคแล้ว”
…
ปัญหาเฉพาะหน้าดูจะผ่านไป แต่ด้านนอกเริ่มวุ่นหนักกว่าเดิม เพราะห้องข้างล่าง (ที่ได้กลิ่นไหม้) ขนเสื้อผ้ามานั่งหน้าหอด้วยความตกใจนึกว่ามีอพยพ ไหมลงไปเจอ “ขอโทษๆ ไม่มีไฟไหม้ค่ะ”
เพื่อนห้องล่าง: “แค่กลิ่นอาหารจริงเหรอ อย่างกับควันไฟจริงๆ!”
เบียร์ลงบันไดตามไปอธิบายแต่คำอธิบายยิ่งวุ่นวาย แซ็คตามไปเสริมทัพ “จริงๆมันไมโครเวฟเสีย ของกินยังได้ไม่ถึงปากเลย!”
ปั้นหยายืนอยู่ข้างโรงรถ “นี่ฉันผิดมั้ยเนี่ยที่เตือนเขา?”
ทุกคนต่างงุดๆ งิดๆ ไม่รู้ว่าจะขอโทษใครดี หรืออธิบายให้ใครเข้าใจถึงที่สุด ทุกประโยคที่พูดยิ่งทำให้เข้าใจผิด หนักขึ้นอีก
…
“จริง ๆ พวกเราก็แค่หิว ขอโทษจริง ๆ ครับ” เบียร์เลยยอมสารภาพหมดเปลือก
ไหมเงียบไปสักพัก ก่อนพูดว่า “จะว่าซวยก็คือซวย เราแค่ขี้กลัวเกิน…”
แซ็คมองหน้าทุกคน เห็นรอยยิ้มของปั้นหยา “อย่าไปคิดมากเรื่องนี้เลย พวกเราทุกคนแค่อยากช่วย จริงไหม?”
บรรยากาศคืนความฮามาครู่หนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นบรรยากาศฟีลกู๊ดที่อบอวลด้วยรอยยิ้ม ทุกคนหัวเราะกับปัญหาเล็ก ๆ ที่ว่าต้องใหญ่อย่างนี้เพราะทุกคนพยายามช่วยกันจนใหญ่เกินไป
คืนนั้นกลุ่ม 24A สั่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมานั่งกินบนพื้น พวกเขาแบ่งกันเล่าความซวยที่เคยทำพังในหออีกชุด ช่วงท้ายก่อนหมดม่าม่า เบียร์พูด “สรุปแล้ว เรื่องเล็ก ๆ ถ้าทุกคนคุยกันตรง ๆ ก็ดีเนอะ”
ไหมหัวเราะในลำคอ “ต่อไปถ้ามีอะไรเสีย ก็โทรหาฝ่ายอาคารก่อนดีมั้ย”
แซ็คยิ้มรับ “งานวิศวกรรมขอพักก่อน เดี๋ยวจะกลายเป็นตำนานหอเพิ่มอีกเรื่อง”
ปั้นหยานั่งข้าง ๆ เสริม “ฉันจะไม่ฟ้องใครอีกถ้าไม่ได้กลิ่นไหม้แน่ ๆ”
ทุกคนหัวเราะร่าขึ้นอีกรอบ เรื่องราวเล็ก ๆ กลายเป็นมหากาพย์เข้าใจผิดสุดป่วน แม้ยุ่งเหยิงแต่จบลงด้วยความผูกพันแนบแน่นกว่าเดิม
…
ตีหนึ่งแล้ว ห้อง 24A ปิดไฟ พวกเขาหลับไปพร้อมกัน เสียงเบียร์งึมงำในความมืด “ใครจะไปเชื่อว่าไมโครเวฟเสียจะฮาได้ขนาดนี้” เสียงแซ็คเบา ๆ ตาม “แกนั่นแหละ ตัวการ!” ไหมว่า “เปล่า ฉันเป็นคนพรั่นพรึง ไม่ใช่ตัวต้นเหตุ!”
แล้วเงียบไป สุดท้ายมีเสียงขำเบา ๆ ของทั้งหอส่งท้าย… เรื่องป่วนไม่มีที่สิ้นสุด แต่คืนนี้จบด้วยเสียงหัวเราะ
