เสียงฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้าต่างชั้น 16 ของอาคารสำนักงานใหญ่บริษัทอัลตร้าเทค เสียงแอร์ครางเบา ๆ คลอไปกับความเงียบในห้องประชุม กวินวางแฟ้มเอกสารลงแรงเกินพอดีจนภัทราสะดุ้ง เธอปรายตามองเขาอย่างอึดอัด ขณะที่คิวบอร์ดบนโต๊ะกระพริบไฟบอกเวลาประชุมล่วงเลย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมเธอถึงชอบเปลี่ยนไฟล์นาทีสุดท้ายตลอดเลยวะ เราต้องส่งพรีเซนต์แล้วนะภัทรา” กวินถอนหายใจ ดูเหมือนเขาจะอารมณ์เสียจริงจังในเช้าวันนี้
ภัทราก้มหน้าลง มองปลายนิ้วตัวเองที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ “มันจำเป็น…ข้อมูลตัวเลขไม่ตรง จะปล่อยไปแบบนั้นไม่ได้” เธอว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา กลิ่นฝนชื้นทะลุเข้ามาในห้องอับ ๆ นั้น
บรรยากาศบนโต๊ะประชุมไม่ต่างจากสนามรบเงียบ ๆ แต่ละคนในทีมต่างเก็บความคิดไว้ข้างใน ไม่มีใครกล้าสบตากวินหรือภัทรา พวกเขาเป็นทีมเดียวกันก็จริง แต่ทุกคนรู้ดีว่าคู่นี้เป็นคู่กัดกันระดับตำนานของฝ่ายพัฒนา
กวินหันไปมองหน้าต่าง เสียงหยาดฝนตกกระทบไม่หยุดหย่อน เหมือนความรู้สึกอึดอัดในใจเขาเอง
“งั้นแก้มาให้ทันก็แล้วกัน” เขาพึมพำ ก่อนลุกขึ้น คว้าคีย์การ์ดเดินออกจากห้องประชุม ทิ้งทุกคนกับภัทราที่นิ่งเงียบไว้เบื้องหลัง
เมื่อประตูปิดลง หญิงสาวหลับตา ถอนหายใจเหมือนคนสูญเสียอะไรบางอย่างไป
บ่ายวันเดียวกัน กวินนั่งอยู่ที่คาเฟ่ชั้นล่าง มือกดคีย์บอร์ดแชทคุยกับเพื่อนเก่า ทว่าใจล่องลอย เขาหวนคิดถึงสิ่งที่พูดกับภัทราในห้องประชุมแล้วก็รู้สึกผิดชอบกล
เสียงฝนซาลง ภัทราเลี่ยงมาเติมกาแฟ เธอเห็นกวินนั่งเศร้า ๆ คนเดียว ผ่านประตูกระจก เหมือนเขากำลังต่อสู้กับความคิดในใจตัวเอง
ภัทราลังเลอยู่หน้ากระจก ก่อนตัดสินใจเปิดประตูเข้ามาด้วยความเกร็งเล็กน้อย
“ขอคุยด้วยได้มั้ย…กวิน” เสียงเธอเบาพอที่จะแทรกเสียงดนตรีในร้าน
เขาเหลือบตาขึ้น ก่อนพยักหน้าให้เธอนั่ง
ความเงียบโรยตัวคั่นระหว่างคนสองคน ผ่านไปหลายนาที กวินสบตาเธอในที่สุด “ขอโทษที่พูดแรงเมื่อเช้า”
ภัทรายิ้มบาง ๆ ขยับแก้วกาแฟในมือเหมือนต้องการซ่อนความรู้สึก “เราเองก็อธิบายไม่ดี ขอโทษนะ…แค่กลัวจะพลาด”
กวินพยักหน้าช้า ๆ “ไม่รู้สิ บางทีเราก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าถ้าไว้วางใจใครแล้วจะผิดหวังอีก” เขาตัดบทเหมือนทนพูดเรื่องนี้ต่อไม่ไหว
ภัทราตอบเบา ๆ ว่า “เราก็เคยผิดหวังเหมือนกันนะ ใคร ๆ ก็เป็น…” เธอนิ่ง ราวกับกินคำพูดตัวเองกลับไป
คืนนั้น กวินกลับถึงคอนโดฯ มองออกไปยังเมืองที่เปียกปอน หัวใจสาววัยสามสิบคนที่ชื่อภัทรายังวนเวียนอยู่ในความคิด
เช้าวันใหม่ ภัทราสวมสูทสีเทาควันบุหรี่ เดินมายังชานชาลา BTS เธอสอดหูฟังเสียบท่อนเพลงเศร้า ก้มหน้าผ่านผู้คนที่รีบเร่ง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องฝืนใจลุกขึ้นมาใช้ชีวิตในสถานที่ที่ไม่มีบ้าน
โทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อ “แม่” โชว์บนหน้าจอ ภัทราหยุดเดิน ลังเลเดินออกจากคนแน่น ๆ
“แม่” เธอว่ากลั้น ๆ แม้เสียงปลายสายจะทุ้มอ่อนโยน แต่กลับกลายเป็นแรงกดดันที่มองไม่เห็น
“ลูกอย่าหักโหมงานนักเลย อยากให้กลับบ้านมั่งนะลูก” แม่พูดเหมือนเดิม เกือบทุกสายโทรศัพท์
“แม่ หนูต้องทำโปรเจกต์ปิดไตรมาสก่อน…อีกไม่นานจะกลับไป”
แม่เงียบ พูดเบา ๆ ว่า “จะรอ…แต่ถ้าลูกเหนื่อย อย่าฝืนเลยนะลูก”
ปลายสายตัด เหลือเพียงความเหงา… ภัทราหลับตา ฝืนอารมณ์ก้าวขึ้นรถไฟ ความฝันกับภาระไม่ได้อยู่ในทิศเดียวกันเสียทีเดียว
ที่ออฟฟิศ กวินนั่งดูกราฟโปรเจกต์บนจอ สายตาเซื่องซึมเหมือนเมื่อคืนไม่ได้หลับ ทนายของบริษัทเดินเข้ามา ยื่นเอกสารให้เขาเซ็น
กวินจ้องนามสกุลตัวเองบนกระดาษ “ขอคุยกับหัวหน้าแผนกหน่อยครับ” เสียงเขานิ่ง แต่แฝงความไม่พอใจ
หัวหน้ารัตน์ นักจัดการโปรเจกต์รุ่นพี่เดินมา นั่งข้าง ๆ
“ผมไม่อยากเป็นหัวหน้าทีม… คุณรู้ใช่ไหมว่ามีคนในทีมที่ไม่ฟังผม” กวินพูดตรง
รัตน์มองเขาแบบเข้าใจ “เราแต่ละคนมีจุดที่หวั่นไหว กวิน นายไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวหรอก”
กวินขยับยิ้มจาง ๆ ก่อนลุกออกจากห้อง อะไรบางอย่างในสีหน้าทำให้ดูเปราะบางกว่าทุกวัน
ช่วงสาย ภัทราเข้ามาในห้องทีมงาน พยายามยิ้มกลบความรู้สึก สลับกับจับสายตากวินที่มองมาแบบนิ่ง ๆ
“เอ่อ… พี่กวิน เรื่องเมื่อวาน ขอโทษอีกทีนะคะ ถ้า…”
“ลืมไปเถอะครับ ผมพูดแรงไปเอง ทุกคนก็มีอะไรที่ต้องพิสูจน์”
เงียบอีกครั้ง คราวนี้ ความเงียบดูอ่อนลง คล้ายจะมีความไว้เนื้อเชื่อใจเพิ่มขึ้นนิดหนึ่ง
ในการประชุมวันรุ่งขึ้น ทีมของกวินและภัทราต้องเสนอไอเดียใหม่ต่อคณะกรรมการ พวกเขาต่างถือแฟ้มข้อมูลแน่นในมือ ไม่มีใครพูดอะไรมากระหว่างขึ้นลิฟต์
เมื่อเข้าห้องประชุม กวินเริ่มต้นเสนอแนวคิดด้วยเสียงมั่นคง ทั้งที่หัวใจยังหวั่นไหวกับสายตาภัทราที่จับจ้องอยู่
ภัทราเสริมข้อมูลเป็นระยะ เธอพูดจาฉะฉาน ไม่ติดขัด แม้มือจะสั่นเล็กน้อย ไม่ได้หลบตาใครทั้งนั้น
หลังนำเสนอเสร็จ ทีมได้รับคำชม ทีมงานทั้งสองผ่อนคลายลง วัตถุเล็ก ๆ อย่างแฟ้มงานในมือกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการก้าวข้ามความลังเลของแต่ละคน
วันถัดมา กวินกับภัทราเจอกันที่ร้านกาแฟใกล้บริษัท เขานั่งรอก่อน ก้มมองโทรศัพท์เหมือนไม่แน่ใจว่าควรเข้าไปคุยไหม
เธอยิ้มแห้ง ๆ “ถ้าจะนั่งด้วย…ได้มั้ย”
“แน่ใจเหรอ ว่าอยากให้คนขี้บ่นอยู่ด้วย” เขาผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความหยอกล้อ
“นายยังไม่ได้ขี้บ่นเท่าไหร่หรอก ถ้าเทียบกับพี่รัตน์” เธอหัวเราะ คลายเกร็ง
บรรยากาศบนโต๊ะอุ่นขึ้น เสียงพูดคุยสลับกับเสียงหัวเราะเบา ๆ
แต่ในใจของภัทรากลับรู้สึกกลัว—กลัวจะสนิทกันเกินไปจนต้องเจ็บอีก…
สองสัปดาห์ผ่านไป พวกเขาทำงานโครงการร่วมกันใกล้ชิดขึ้น ท่าทีของทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ ภัทรากลายเป็นคนปรึกษาเรื่องงานของกวินในทุกเช้า กวินก็เริ่มแวบไปหากาแฟให้เธอบ้างบางวัน
บางคืน กวินส่งไลน์ถามสารทุกข์สุขดิบอย่างไม่เป็นทางการ จากข้อความสั้น ๆ กลายเป็นบทสนทนาที่เล่าเรื่องอดีต ความลังเล ความฝัน และความผิดหวังในแต่ละคืน
“เรากลัวความล้มเหลว…กลัวคนดูถูก ถ้าไม่สำเร็จ” กวินส่งข้อความ พลางนอนมองเพดานมืด
“ใคร ๆ ก็กลัว กวิน แต่ถ้ายังไม่ลองอีกครั้ง จะรู้ได้ยังไงว่าเราวิ่งพอหรือยัง” ภัทราพิมพ์ตอบ หัวใจสั่น ทั้งสงสารทั้งเข้าใจ
ช่วงเวลาดี ๆ ที่ค่อย ๆ สะสม แม้ต่างคนยังไม่รู้ตำแหน่งของหัวใจตัวเอง
วันหนึ่ง ภัทราติดงานจนดึก ฝนตกหนัก รถติด เธอยืนรอแท็กซี่หน้าบริษัทจนเกือบเที่ยงคืน โทรศัพท์สั่น กวินโทรมา
“ยังไม่กลับเหรอ” น้ำเสียงเขาเป็นห่วงแบบที่ไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ
“ติดงาน… ไม่มีแท็กซี่เลย”
“รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวลงไป”
กวินนำร่มมาส่งเธอถึงปากซอยคอนโด ภัทราขอบคุณนิ่ง ๆ แววตาสองคนสบกันแค่เสี้ยววินาที ก่อนแยกกันไป
ในร่มเงาของค่ำคืนนั้น ความอบอุ่นบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาแบบไม่ทันรู้ตัว
ผ่านไปสองเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งสองแน่นแฟ้นขึ้น กวินเริ่มรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับภัทรา ภัทราก็ค่อย ๆ เปิดใจ แม้ยังมีบางอย่างในอดีตที่ติดค้าง
จนกระทั่งวันหนึ่ง ข่าวลือเรื่องโปรเจกต์ถูกปล่อยออกมาอย่างไม่ถูกต้อง หัวหน้ารัตน์เข้าใจผิดว่าเป็นฝีมือของภัทรา เนื่องจากเธอเป็นคนดูแลข้อมูลหลัก กวินเองก็โดนกดดันให้รายงานความผิด
“กวิน คุณกับภัทราแน่ใจใช่ไหมว่าไม่มีข้อมูลรั่วไหล” หัวหน้ารัตน์กดดัน สายตาซักฟอก
กวินอ้ำอึ้ง ไม่แน่ใจในตัวภัทรา แม้ใจหนึ่งจะเชื่อใจ แต่เบื้องหลังยังมีความคลางแคลงใจเล็ก ๆ
หลังเลิกงาน กวินเดินไปหาเธอหน้าออฟฟิศ ท่ามกลางแสงไฟสลัว
“ฉัน… อยากถามตรง ๆ เธอเป็นคนปล่อยข่าวรึเปล่า” เสียงเขาแผ่ว บ่งบอกถึงความลังเล
ภัทราถอนหายใจ รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าทางอ้อม “ถ้าเชื่อว่าเราทำ ก็ไม่ต้องถามหรอก” เธอพูดเสียงเรียบ ชาเจ็บ
กวินอึ้ง เลือกที่จะเงียบ ไม่มีคำไปแก้ตัว เธอเดินจากไป ปล่อยให้เขาอยู่กับความรู้สึกผิดที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจ
สัปดาห์ต่อมา ภัทราหายหน้าไม่มาตีหนึ่งทีมงาน แม้ส่งไลน์ไปก็อ่านแต่ไม่ตอบ กวินเริ่มรู้ว่าความวางใจที่สร้างมากำลังพังลง
ในงานเลี้ยงบริษัทปลายไตรมาส เขาเห็นเธอยืนเดี่ยว ๆ อยู่มุมห้อง ภาพเงียบงันของผู้หญิงที่ปกติสดใส กลับกลายเป็นเงาจาง ๆ บนพื้นสีเทา
เขาเข้าไปใกล้ ลังเล “ขอโทษนะภัทรา… ฉันผิดไปแล้ว ฉันกลัวเสียใจจนผิดกับเธอ”
เธอเงียบไปนาน ก่อนพูดทั้งน้ำตา “ฉันผิดหวังในตัวเอง… ที่หวังว่าเธอจะเชื่อฉันมากกว่านี้”
“ให้โอกาสฉันได้แก้ไข ได้ไหม” เขามองเธอตาตรง คำพูดติดอยู่ในลำคอ
ภัทราเม้มปาก ก้มหน้าหลบสายตา “ฉันก็กลัว… กลัวว่าถ้าเปิดใจ จะเสียใจอีกครั้ง”
พวกเขาอยู่กันอย่างนั้นในเงียบงัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงาน
หลังงานเลี้ยง กวินเริ่มพยายามพิสูจน์ตัวเองมากขึ้น เขาแสดงออกด้วยการสนับสนุนงานของภัทรา แม้ไม่มีใครรู้ เขายอมรับผิดกับทีม และช่วยสืบหาต้นตอข่าวลือจนเจอหลักฐานว่าไม่ใช่เธอ
เมื่อความจริงเผย ภัทราได้รับการขอโทษจากรัตน์และทีมงาน กวินเดินไปหาเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่มีคำว่ากลัวในสายตา
“ขอโทษอีกครั้ง… ที่ไม่เชื่อใจ และขอบคุณที่ยังอยู่”
ภัทรายิ้ม ดวงตาแดงก่ำ “เธอเองก็ผ่านอะไรบางอย่างมาใช่มั้ย ถึงกลัวขนาดนี้”
“ฉันเคยสูญเสียความรักเพราะความไม่ไว้ใจ… สัญญาว่าจะไม่ทำผิดเดิมอีก” เขาจับมือเธอแน่น
ความเงียบโรยตัว แต่ไม่ใช่ความอึดอัด มันเต็มไปด้วยความเข้าใจ
ฤดูฝนปีนั้นผ่านไป กวินกับภัทรามีความกล้าในตัวเองมากขึ้น เธอเริ่มโทรหาครอบครัวบ่อยขึ้น เขาเริ่มพูดเรื่องอนาคตโดยไม่กลัวความผิดหวัง
เย็นวันหนึ่งที่สวนสาธารณะ กลางสายฝนปรอย ๆ กวินหันมามองภัทรา แววตาแน่วแน่
“ถ้าเธอกล้าเดินไปด้วยกัน ฉันจะไม่ปล่อยมืออีก”
เธอยิ้ม น้ำตาไหลซึมก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นอย่าปล่อยนะ…”
เสียงฝนตกกลายเป็นเพียงฉากหลังเบา ๆ เมื่อพวกเขาจับมือเดินต่อไปด้วยกันอย่างไม่ลังเล…เพราะใจทั้งสองไม่สวนทางอีกต่อไป
