“ดึกอย่างนี้ นี่ใครมาโทรตามอีกล่ะ?” พลอยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนนี้คือเวลา 22.30 น. Day One ของชีวิตเด็กหอ หลังย้ายเข้าลากกระเป๋าด้วยกลิ่นใหม่เอี่ยม เธอยังไม่ทันเก็บของเข้าที่ เสียงโทรศัพท์เบอร์แปลกก็ดังขึ้นมากลางความเงียบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“สวัสดีค่ะ! ‘พลอย’ หรือเปล่าคะ? ขอแจ้งว่าคุณเป็นผู้พักคนแรกของรอบใหม่นี้ค่ะ…”
พลอยตาโต รีบพูดสวน “จริงเหรอคะ! แล้วหนูได้อะไรบ้างคะพี่”
“เอ่อ…เรื่องนั้น—”
แต่พลอยไม่รอฟังปลายสายพูดจบ เธอมั่นใจเต็มร้อยว่าเธอคือผู้โชคดีที่หอพักจะเซอร์ไพรส์ให้เป็น ‘ดาวหอ’ หรือไม่ก็ได้รางวัลก้อนโต พลอยยืนจินตนาการกับตัวเองว่า พรุ่งนี้ต้องมีเผยแพร่หน้าเพจหอ จัดพิธีอย่างเป็นทางการ และต้องวางแผนทำตัวให้เด่นไว้ก่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยจัดแจงแต่งตัวเต็มยศ โบกคิ้ว ทาปาก ยืดอกออกจากห้อง เดินสำรวจชั้นหอแบบคนที่ “แอบดูว่ามีใครจ้องแย่งรางวัลไหม” แต่สะดุดกับเสียงเพลงลูกทุ่งจากห้องข้าง ๆ ที่เปิดดังลั่นปานงานวัด
“อ้าว! ใครเนี่ย มาเปิดเพลงแบบนี้” พลอยว่า พลางเคาะประตู
ประตูเปิดปึงใจ เผยโฉม “ปุ๋ย” รุ่นพี่ปีสามที่พร้อมเสื้อกล้ามผ้าย้วยและกางเกงลายสัปปะรดในตำนาน
“เฮ้ย! มีไรสาวน้อย มองหาห้องน้ำรึไง?” ปุ๋ยถาม
“เปล่าค่ะ คือ…พลอยเป็นผู้เข้าพักคนแรก เลยจะลองทักทายเพื่อนบ้านค่ะ…เอ่อ แล้วพี่เปิดเพลงทำไมดังจัง” พลอยถามแบบสุภาพแต่แอบจิกนิด ๆ
“เพลงปลุกวิญญาณตื่น ตื่นแล้วจะได้ไปหน้าหอทันเวลารับของฟรี!” ปุ๋ยพูดเต็มเสียง พร้อมชูขวดน้ำซุปผักขึ้นให้ดู “เขาบอกวันนี้แจกหน้าหอ”
พลอยชะงักทันที หล่อนยังไม่เชื่อเต็มที่ “แจกของฟรี? หรือแจกกินกันหมดไปเอง?”
“ไม่ชอบของฟรีเหรอ?” ปุ๋ยหรี่ตาแล้วเสียงตลกๆ “งั้นไม่ต้องไป ฉันจะได้แย่งคนเดียว!”
พลอยเฉลียวใจ แต่ด้วยความมั่นใจเกินเหตุ เธอรีบคิดว่านี่แหละ “เราต้องวางแผนตั้งแต่ตอนนี้!” เธอจึงเดินกลับห้อง ตั้งใจจดบันทึก “ภารกิจประกาศศักดาผู้พักคนแรก”
ไม่นาน “เน็ต” เพื่อนผู้ชายอีกคนที่อยู่ห้องตรงข้าม เพิ่งย้ายมาหลังพลอยไม่ถึงชั่วโมง เขาถือกล่องโน๊ตบุ๊คเดินงัวเงียออกมาหาห้องน้ำ แต่พลอยเข้าใจผิด คิดว่าเขาคือสายลับจากฝ่ายบริหารหอที่จะมาแจกรางวัลผู้อยู่อาศัยใหม่!
“ไม่ต้องแกล้งซ่อนกล่องแบบนั้นหรอกค่ะพี่ ฉันรู้!” พลอยโพล่ง
เน็ตงงหนัก “ฮะ? ขออะไรนะ…”
“แถมไม่ยอมเปิดเผยตัวด้วย กล่องใบนั้นคืออะไร?” พลอยยังคงจ้องทั้งงงทั้งมั่นใจ
เน็ตมองกล่องโน๊ตบุ๊คแวบหนึ่ง “เออ…นี่โน๊ตบุ๊ค ผมจะไปเสียบปลั๊กข้างนอก…”
พลอยยังมองไม่วางตา ก่อนเหลือบดูขาตั้งกระเป๋า “ของรางวัลแน่เลย รู้อย่างนี้ต้องจับตาดู”
สถานการณ์เริ่มขำขันขึ้นเมื่อ “แก้ม” เพื่อนห้องตรงข้ามอีกคน เข้าสู่ฉากพร้อมชุดนอนลายกระต่ายและแว่นโต “ขอโทษจ้า เห็นมีคนปล่อยแมวหลุดที่นี่ไหม?”
พลอยยังคงยืนแช่ ภารกิจพิทักษ์ตำแหน่งผู้อยู่อาศัยแรกยังฝังหัว
ส่วนปุ๋ยที่ได้ยินเสียงจากนอกห้องก็เปิดประตูออกมาอีกรอบ “แมวไม่รู้ แต่จากห้องฉันกลิ่นกะเพราโชยไปทั้งทางเดิน”
แก้มส่ายหัวแต่สายตายังคาดหาของมีค่าบางอย่างตามรอยแมว กลายเป็นว่า พลอยกับแก้มต่างคนต่างเข้าใจผิดว่าอีกฝ่ายกำลังตามหาของรางวัล
เน็ตหมดความอดทน “ผม…ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” พูดจบก็รีบหลบเข้าไป ทิ้งให้พลอยกับแก้มพูดกันต่อ
“เราต้องจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของคนในชั้นนี่!” พลอยกระซิบกับแก้ม
“ใช่! กล่องโน๊ตบุ๊คเน็ตน่าสงสัยมาก ของรางวัลแน่เลย” แก้มละสายตาจากไซตามแมว หันมาสมทบ
ในขณะที่แต่ละคนเริ่มปั้นเรื่องในหัว ปุ๋ยยังนั่งกินข้าวต้มยกชามที่โต๊ะกลาง ระหว่างนั้นโทรศัพท์พลอยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สวัสดีค่ะ ขอแจ้งอีกครั้งนะคะ พี่เป็นเจ้าหน้าที่หอพัก จะแจ้งให้ทราบว่าห้ามเสียงดังหลังสี่ทุ่มนะคะ”
พลอยตอบตะกุกตะกัก “ขะ…ขอโทษค่ะ” เสียงโทรศัพท์ถูกวางสาย ฟากปุ๋ยกับแก้มแอบหัวเราะเบาๆ
ความคาดหวังเรื่องรางวัลยังไม่จบ พลอยเรียกอินเตอร์คอมทุกห้อง เชิญประชุมด่วนที่ห้องเธอ “เพื่อสร้างทีมภารกิจลับจับรางวัล”
เมื่อทุกคนมารวมตัว ต่างเล่าความเข้าใจผิดของตัวเอง “ผมนึกว่าโดนเรียกประชุมเพราะห้องน้ำพัง” เน็ตว่า
ปุ๋ยสวน “ฉันนึกว่าจะมาแจกเงินสดกลางดึก”
แก้ม “ฉันจะจับแมวที่คิดว่าเป็นแมวทองคำ”
พลอยหัวเราะเบา ๆ ก่อนเสนอแผน “คืนนี้เราต้องผลัดกันเฝ้าหน้าหอ เผื่อเจอเจ้าหน้าที่แจกรางวัลจริง!”
ทุกคนลังเล แต่สุดท้ายก็ร่วมมือ
พลอยจดชื่อ Turn เฝ้า เช็คเวลาปลุกเพื่อนตามชื่อ ปุ๋ยแกล้งใส่ชื่อสัตว์ประหลาดแทนชื่อเพื่อน “คืนนี้มนุษย์ไฟฟ้าตีนผีเริ่มก่อน”
“ใครคือมนุษย์ไฟฟ้า?” แก้มถาม
“แกไง เมื่อคืนชาร์จโทรศัพท์ลืมดึงปลั๊ก จนไฟดับทั้งชั้น” ปุ๋ยตอบเสียงขำ ๆ
ทุกคนเงียบกริบ สามวินาที ก่อนหัวเราะก๊าก
การเฝ้าราตรีเริ่มขึ้น พลอยกับปุ๋ยนั่งข้างประตูคอยดูความเคลื่อนไหว แก้มบนเตียงนอนถือไฟฉายส่องหาของรางวัลเผื่อเจอซ่อนอยู่ ส่วนเน็ตออกอาการง่วงสุดขีดแต่ไม่กล้าไปไหน
ระหว่างนั้นมีเสียงขูดจากระเบียง ทุกคนแอบสงสัย “หรือรางวัลมาแล้ว!” พลอยผวาเปิดประตู พร้อมชูหม้อข้าวสารหน้าเจ้าหน้าที่แม่บ้านที่กำลังปูผ้าถูพื้น “พวกหนูจะทำอะไร?” แม่บ้านสวน
“เอ่อ…กำลังเตรียมงานรับรางวัลค่ะพี่!” พลอยพูดด้วยเสียงมั่นใจไปงั้นแต่สีหน้ามึน ๆ
แม่บ้านมองแต่ละคน ก่อนพูด “ดูท่าคิดว่าจะรวยกับเขาง่าย ๆ มั้ง” แล้วเดินจากไปอย่างปลง ๆ
เมื่อเครียดและหิวหนัก ทุกคนลงความเห็น “ต้องออกไปซื้ออะไรกิน” พลอยนำทีมพากันออกเดินหาของกินถึงหน้าปากซอยในสภาพชุดนอนกึ่งหลุดลุ่ย ผมเพิ่งตื่น
แผนพังทันทีเมื่อถึงร้านสะดวกซื้อ เพราะเจอเจ้าหน้าที่หอที่โทรหาตอนแรกยืนหน้าร้าน เจ้าหน้าที่ทัก “อ้าว… ห้อง 207 กับห้อง 209 มาทำไมดึกนัก?”
พลอยตอบ “พวกหนูมาสำรวจหน้างานค่ะ พรุ่งนี้จะได้ขึ้นรับรางวัล”
เจ้าหน้าที่ส่ายหน้างุนงง ก่อนหยิบใบปลิวโฆษณา “โปสเตอร์แจกสมุดจดฟรีสำหรับผู้พักใหม่ ใครจะได้ก็ลงชื่อไว้หลังห้องประชาสัมพันธ์”
ทุกคนยืนอึ้ง
พลอยหลุดหัวเราะ “รางวัลใหญ่ของแกคือสมุดจด 20 เล่มนี่แหละ!”
ปุ๋ยบ่น “ฉันฝันไปไกลกว่านี้เยอะเลย”
แก้มเสริม “แมวทองคำ สมุด โปะหัวไปหมด!”
เน็ตค่อย ๆ วางกล่องโน๊ตบุ๊คข้างขา หยิบสมุดจดขึ้นเปิด “เอ้า มาเขียนบันทึกคืนแรกกันเถอะ”
คืนวุ่นวายของเด็กหอจบลงด้วยเสียงหัวเราะและมิตรภาพใหม่ ใคร ๆ ก็ฝันไกล แต่ก้าวแรกสำคัญสุด—คือได้เพื่อนร่วมซวยมั่ว ๆ ไปด้วยกัน
วันรุ่งขึ้น ทุกคนจบท้ายด้วยภาพถ่ายหมู่ หน้าเหวอ ๆ พร้อมสมุดจดเล่มใหม่ในมือ พลอยเขียนแคปชันใต้รูปว่าด้วยรอยยิ้ม “คืนนี้แมวทองคำพักการแสดง”
และเสียงหัวเราะก็ยังไม่จบ—เมื่อปุ๋ยกลับไปเปิดเพลงลูกทุ่งเต็มห้องอีกครั้ง คราวนี้เพื่อน ๆ ขอเต้นประกอบกันทั้งเช้า
