ขอบระเบียงอาคารเรียนคณะนิเทศศาสตร์ยามเช้าถูกแต่งแต้มด้วยไอแดดจาง ๆ ภูผายืนพิงกำแพง ปลายนิ้วเกลี่ยลวดลายจาง ๆ บนพื้นซีเมนต์ หูฟังขวางทางคนเดินแต่เขาตัดโลกออกด้วยเพลงโปรด สายตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงรองเท้าผ้าใบขยับกระทบพื้น ไหล่ผอมของน้ำขิงโผล่มาพร้อมกับสเก็ตช์บุ๊กสีฟ้า เธอหยุดชะงักก่อนเดินต่อ มือข้างหนึ่งกดโทรศัพท์ อีกข้างเก็บซ่อนความสั่นไว้ใต้สมุด
“ขอโทษค่ะ… ขอทางหน่อย” น้ำเสียงเบาแต่ชัด ท่าทีระวัง ภูผาเอียงตัวหลบโดยไม่มองหน้า
น้ำขิงเหลือบตามองมือเขาที่ลูบกำแพงก่อนหมุนตัวเดินผ่าน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คลุ้งผ่านชั่วขณะ
ในห้องเรียนขนาดย่อมนั้น ภูผานั่งแถวหลังสุด จ้องโน้ตเปล่า ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงเพื่อนรอบกาย ทิวาถามถึงงานกลุ่มแต่ภูผาอมยิ้มละเลย สายตาแกมตัดพ้อในดวงตาของทิวาเลือนหายกับเสียงหัวเราะเพื่อน ๆ
หลังเลิกเรียน น้ำขิงมุมสวนข้างตึกศิลปกรรม โทรศัพท์สั่นเตือน “แม่” ขึ้นเต็มจอ เสียงถอนใจแผ่วเบา มือเธอสั่นเมื่อลังเลจะรับหรือปิดสาย รอยยิ้มจาง ๆ ลอยผ่านริมฝีปากเมื่อกดรับ
“ขิง หางานพิเศษยัง?” แม่พูดเร็ว
“กำลังหาค่ะ… แต่ขิงขอวาดรูปรอประกวดก่อนนะ” น้ำขิงก้มหน้างุด กลัวคำปฏิเสธ
ปลายสายนิ่งเงียบ ก่อนตัดบท “รีบกลับบ้านล่ะ ห้ามลืม!”
น้ำขิงวางสาย ถอนหายใจ มือนิ่งแต่ใจปั่นป่วน เธอก้มดูรูปเด็กผู้หญิงกับนกดาวสีชมพูในสมุด ตาแวววาวสั่นไหว
เย็นวันนั้น ภูผาเดินผ่านสนามกีฬา หนังสือในมือถูกบีบแน่นเมื่อเห็นร่มคู่หนึ่งใต้ต้นทองอุไร น้ำขิงนั่งจดจ่อวาดภาพให้เพื่อนชายชื่อฟลุ๊ค รอยยิ้มในแววตาฟลุ๊ค เขากระพริบตาช้า ๆ แล้วย่อมเข้าใจว่าตัวเองกำลังหลบอะไรบางอย่าง
คืนนั้นบนเตียงในหอ ภูผาเลื่อนดูรูปงานศิลปะในไอจีของน้ำขิง ไลก์ให้โพสต์หนึ่งแบบลังเล นิ้วหยุดค้างบนหน้าจอ ก่อนปิดมือถือแต่ใจยังคิดวน—วาดรูปเก่งขนาดนี้จะเคยเจ็บไหม
วันรุ่งขึ้น น้ำขิงลากเก้าอี้ในโรงอาหารช่วงบ่าย เธอมองหาเพื่อนแต่โต๊ะเต็ม หยุดเหลียว ตัดสินใจนั่งตรงข้ามภูผาที่นั่งเงียบอยู่คนเดียว
“รบกวนหน่อยได้ไหม ที่มันแน่น” เธอพูดเบา ๆ
เขาพยักหน้า ไม่สบตา เธอเปิดข้าวกล่องช้า ๆ พลางเหลือบดูเขาสลับจังหวะ เงียบงันเอ่อล้นบนโต๊ะคนแปลกหน้า แต่แล้วเสียงกระดิ่งบนโทรศัพท์ดังขึ้น น้ำขิงรีบหยิบขึ้นมา น้ำในดวงตาสั่นเมื่อเห็นชื่อ “พ่อ” ขึ้นจอ
เธอเดินเลี่ยงออกไป เงาขาวที่เหลือบนม้ากลางโรงอาหารทำให้ภูผาขมวดคิ้ว
หลังจากนั้นไม่กี่วัน หอสมุดเปิดกลุ่มติว ภูผาจับสลากได้คู่กับน้ำขิง เธอนั่งกอดสมุดวาดแน่น เหลือบเห็นภูผาเขียนอะไรจดจ่อ พยายามเริ่มบทสนทนาแต่เสียงตนเองสั่นเครือ
“เอ่อ…เราชื่อขิงนะ” เธอกลืนคำ เงียบ…
“ผา” เขาทวนเสียงแหบ
“ชอบฟังเพลงเหรอ” น้ำขิงมองหูฟังรอบคอเขา
เขาพยักหน้า เหมือนไม่อยากอธิบาย
“ฟังตอนตั้งใจ หรือหนีอะไรบางอย่างหรือเปล่า” เธอถาม เท้าเขาขยับนิด ๆ ก่อนหลบสายตา
ขิงพยายามยิ้มให้ ก่อนเปิดสมุดวาดให้ดูรูปนกดาว “วาดเพราะรู้สึกเหมือนได้บินหนีความกลัว…” เสียงเธอสั่นแต่ภาษากายเปิดใจ
“หนีได้ บินกลับก็ต้องหาทางลงเองนะ” ภูผาพึมพำ ดวงตาอ่อนลงชั่วขณะ น้ำขิงย่นจมูก เหมือนได้ยินความห่วงใยปนความเศร้าในน้ำเสียงนั้น
เริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ ในเปลือกแข็งของทั้งสอง การติววันต่อมาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ จนฟลุ๊คโผเข้ามาทัก น้ำขิงยิ้มกับฟลุ๊คแต่เหลือบดูภูผาที่เงียบต่อ เขาถอนใจและเกร็งขึ้นทันที
ท้ายเซสชั่น ภูผาใส่หูฟังจะเดินออก แต่น้ำขิงส่งปากกาสีฟ้ากลับคืนอย่างเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ สบตาแค่เสี้ยววิญญาณ
หลังสอบย่อย มีข่าวน้ำขิงชนะงานวาดประกวดของมหาวิทยาลัย เพื่อน ๆ ฮือฮาในไลน์กลุ่ม ทิวาเตือนภูผา “มึงจะทำอะไรต่อหรือแค่ยืนมองเขาประสบความสำเร็จ” ภูผานิ่งงัน ยิ้มขื่นขม
บรรยากาศหลังฝนในมหาวิทยาลัยเปลี่ยนไป ภูผามักเห็นน้ำขิงเดินคนเดียวบ้าง หัวเราะกับฟลุ๊คบ้าง ทีละนิดใจเขาเริ่มถามตัวเองว่าสิ่งที่หนีมาทั้งชีวิตคืออะไร
วันหนึ่ง น้ำขิงไม่ได้วาดรูป แต่ยืนนิ่งริมรั้ว มองเวิ้งฟ้าไกล ภูผาเดินเข้าไปใกล้ ทักด้วยเสียงกระซิบ “เหนื่อยเหรอ”
ขิงเงียบพักแล้วยิ้มอ่อน “แค่รู้สึกกลัว…กลัวว่าหากไปไกลกว่านี้จะไม่มีใครรออยู่ข้างหลัง”
ภูผาเหลือบสบตาชั่วขณะ “ถ้าหากหยุดอยู่ที่เดิมก็ไม่มีใครไปไหนเหมือนกัน…”
และในความเงียบนั้น ความเข้าใจบางอย่างงอกเงยขึ้น
คืนหนึ่ง ภูผากลับหอแล้วพบข้อความจากพ่อ “จะเอายังไงกับชีวิตต่อ” ข้อความสั้น ๆ ที่เป็นเสมือนบาดแผลเดิมซ้ำ ภูผานั่งนิ่ง เหม่องงุนงง ก่อนโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
เขาครุ่นคิดถึงตอนม.ปลายที่เคยทิ้งความฝันอยากเรียนดนตรีเพราะกลัวทำร้ายใจครอบครัว ความกลัวเดิมยังผูกไว้กับปัจจุบัน
เช้าวันต่อมา น้ำขิงไม่มาเรียน ทิวายื่นสมุดวาดของขิงให้ภูผา “ขอฝากคืนที”
หน้าสมุดวาดนั้นวาดภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กในกรงขังทอง ภูผาเปิดไปข้างในเจอกระดาษแอบซ่อนไว้ “บางทีกลัวจนไม่กล้าขอใครอยู่เป็นเพื่อน” ตัวอักษรสั่น ภูผามือเย็นเฉียบ รู้สึกอยากปกป้องคนเขียนนั้นโดยไม่รู้ตัว
วันหยุด ภูผาไปร้านกาแฟเจอน้ำขิงโดยบังเอิญ เธอนั่งกับแม่และมีหนุ่มในชุดพนักงานบริษัทนั่งใกล้ ๆ หน้าตาเคร่งเครียด ภูผามองไกล ๆ เห็นน้ำขิงยิ้มจาง ๆ แบบฝืน ๆ แม่เธอหันสบตามาด้วยแววตาเคร่งเครียด ภูผาหลบสายตาเดินผ่านเหมือนไม่เห็น
กลางคืน น้ำขิงส่งข้อความสั้น ๆ มาว่า “ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกลุ่มติว” ภูผาตอบ “เรายังอยากฟังเพลงด้วยกันอีกไหม” น้ำขิงอ่านแล้วไม่ตอบ
เวลาผ่านไปหลายวัน ความห่างปรากฏเด่น น้ำขิงโดนแม่บังคับให้ไปสัมภาษณ์งานพิเศษ เธอต้องละทิ้งโอกาสส่งผลงานระดับประเทศ ภูผาฟังเรื่องนี้จากเพื่อนในกลุ่ม เสียงในใจเริ่มดังขึ้นว่า เขาควรช่วยอะไรสักอย่างไหม
เย็นวันนั้น ภูผาเดินไปหน้าตึกศิลปกรรม ซ่อนตัวหลังเสา ฟลุ๊คเดินมากับน้ำขิง ฟลุ๊คโยนคำถาม “ขิงจะจริงจังกับวาดรูปหรือจะเลือกหางานไปพร้อม ๆ กัน” น้ำขิงหันมองพื้น “ไม่รู้…ขิงเหมือนทำผิดทุกครั้งที่เลือกตัวเอง” ฟลุ๊คจับบ่ามองตา “ถ้าอยากไปต่อ ต้องกล้าเลือกซักทาง”
ภูผายิ้มขื่นๆ น้ำขิงเหลือบจับสายตาเขาจากไกล ๆ เธอเห็นเขาแล้วละสายตากลับ หัวใจวูบไหว
คืนฝนตกหนัก น้ำขิงนั่งริมหน้าต่างหอ น้ำหมุนวนในดวงตา เธอดูข้อความเก่า ๆ จากพ่อแม่ที่เร่งรัด เหนื่อยกับชีวิตที่ไม่ใช่ฝัน น้ำขิงร้องไห้เงียบ ๆ มีแต่เสียงฝนกลบซ่อน
ภูผานั่งทบทวนตัวเองในห้อง ทั้งชีวิตหลบซ่อน อยู่แต่ในพื้นที่ตัวเอง พลาดสิ่งที่อยาก ทั้งที่มีศักยภาพมากกว่าสิ่งที่เลือก วันที่เคยบอกลาฝันดนตรี เขาเดินกลับมาหยิบกีตาร์เก่าใต้เตียงขึ้นมาเสียงไม่เหมือนเดิม มือสั่นแต่ยังเล่นทำนองเดิม ๆ ต่ำ ๆ
เช้าวันสอบ ภูผาถือสมุดวาดไปหาน้ำขิง เธอรับไว้เงียบ ๆ ดวงตามีความขอบคุณปะปนความเศร้า
“ขอโทษ…ที่เราไม่กล้าพูดอะไรวันนั้น” ภูผาวางใจแต่ก็ละอาย
“ขิงก็ไม่ได้กล้าเหมือนกัน” เสียงเธอเบา ริมฝีปากยิ้มจาง ๆ
“ต่อจากนี้… จะลองเดินด้วยกันไหม ไม่ต้องไปเร็วแค่ลองดู” ภูผาเอ่ยเสียงพร่า ผิวหน้าเขาแดงระเรื่อ
น้ำขิงนิ่ง เงียบไปนาน ก่อนจะมองหน้าเขานาน ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ
วันเวลาผ่านไป ทั้งสองค่อย ๆ เปิดใจ เรียนรู้ข้อบกพร่อง กลัว และฝันของกันและกัน ภูผาไปฟังน้ำขิงนำเสนอภาพวาด ทั้งสองเป็นกำลังใจในวันที่ต่างฝ่ายท้อ น้ำขิงได้กล้าส่งผลงานอีกครั้ง ครอบครัวของเธอเริ่มมองในสิ่งที่เลือกอย่างนุ่มนวลกว่าเดิม ภูผารวมตัวฟอร์มวงดนตรีมหาวิทยาลัยสำเร็จ
เมื่อฤดูเปลี่ยนสายลมก็เปลี่ยน ภูผากับน้ำขิงเดินเคียงข้างกันในวันที่ฟ้าครึ้มแต่ใจสดใส ครั้งหนึ่งพวกเขาลังเล เคยห่างกัน แต่วันหนึ่งต่างก็ได้เรียนรู้ว่า ความกลัวและความฝันไม่จำเป็นต้องเอาชนะกัน สิ่งสำคัญคือเดินข้ามมันไปด้วยกัน
บนระเบียงเดียวกันในวันแรก แต่คราวนี้ภูผาเอื้อมมือให้น้ำขิง น้ำขิงจับมือนั้นไว้ แม้ไม่แน่ใจแต่พร้อมจะลองอีกครั้งในโลกที่สายลมยังเปลี่ยน แต่ใจสองใจไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว
