“ขอโทษครับ ตรงนี้ใช่ห้อง 3/4 รึเปล่าครับ” เป้ ชายหนุ่มรูปร่างสูงแต่ทำท่าย่องเข้าไปกลางหอพัก สะพายกระเป๋าใบใหญ่สีเขียวเก่า กล่องลังกับกระเป๋าผ้าลูกฟูกอีกใบห้อยตาม “ตาม GPS มันบอกว่าเลยไปอีก 25 เมตร แต่นี่มันสุดทางเดินแล้วอะครับ”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงฝีเท้าดังแว่วๆ มาก่อน ร่างผอมเพรียวของฟ้า ผู้หญิงผมสั้นใส่เสื้อวิ่งหายใจหอบ เดินเข้ามาจ้องเป้ทันที “นี่จะมาอยู่ห้องเดียวกับเราหรอ?”
“อ้อ… ครับ แต่…ในข้อความแจ้งว่าเป็นห้องชายล้วน…” เป้เหลือบสายตาไปรอบห้องแบบหวาดระแวง ฟ้าหัวเราะเสียงดัง “เราเอาห้องแฟนเก่าเท่านั้นเอง เธอยังไม่เคยมาพัก”
“อ๋อ—ดีครับ ดี จะได้ไม่งงเพิ่ม…” เป้พึมพำ
ทันใดนั้น ประตูเปิดผลัวะ ต่อ หน้าตาตี๋เข้มใส่แว่นสีฟ้า กำลังคุยโทรศัพท์ “ห้องเราไม่ต้องล็อกหรอก เดี๋ยวแฟนมาช่วยขนของ… เดี๋ยว—เฮ้ย! ใครเอาเห็ดหูหนูมาแช่ในซิงค์วะ!”
ฟ้าหัวเราะ “นั่นของต่อเองล่ะมั้ง เมื่อวานเห็นบ่นว่าสวยมากจะวาด”
ต่อหรี่ตา “แน่ใจใช่ไหมว่าไม่ใช่ของเอ็ง…” เขาพูดเสียงเบา ดูไม่ไว้ใจทุกสิ่ง
เป้มองไปรอบห้อง กล่องลังวางกระจัดกระจาย มีโน้ตแปะ “ห้ามหยิบของในตู้เย็นก่อนถาม ต่อ”, “ฟ้าไม่ล้างแก้วให้”, “ห้ามเสียงดังหลังสองทุ่ม” เป้กลืนน้ำลาย “กฎเยอะจัง…”
ทันใดนั้นก็มีเสียง “แอ๊ดย์” จากใต้เตียง คิงส์ ลุกขึ้นมาหน้าศีรษะพันผ้าขนหนู “พื้นที่ฮาร์ดดิสก์เต็ม…เอ่อ ทักทายครับ ผมคิงส์” เขายื่นมือเปื้อนฝุ่นให้เป้ เป้ลังเลก่อนจับมือ
ในหอพักนี้ ทุกคนต่างมีโลกของตัวเอง ฟ้าเป็นสายกิจกรรมวิ่งเพื่อสุขภาพ ต่อเป็นนักวาดภาพชอบจัดระเบียบและหลงตัวเอง คิงส์คือเนิร์ดคอมพ์โลกส่วนตัวสูง ส่วนเป้…พยายามเริ่มชีวิตมหา’ลัยด้วยความตั้งใจ “จะสร้างเพื่อนใหม่ที่ดี” ในขณะที่คิดมากกับทุกคำพูด
ในคืนแรก เป้หอบของขึ้นวางบนโต๊ะเก่า “ขอโทษนะ ขอพื้นที่ชั้นหนังสือหน่อยได้ไหมครับ”
“เอาไปเลย วางข้าง Award เราก็ได้!” ต่อชูกล่องถ้วยรางวัล “ไอ้ที่เขียนว่าสอบตกมันตั้งโชว์ให้เห็นง่าย ๆ สุดอะ!”
คิงส์สวน “จะตั้งอะไรข้าง Award Fail Award ก็ไม่ต่างกัน”
ฟ้าลากเก้าอี้เสริม “ทุกคนว่างๆ ช่วยกันหาแก๊งวิ่งเช้าได้มั้ย ฉันลงแข่ง 10 กิโลเสาร์หน้า ยังขาดคนอีกสอง…นี่ถือว่าเรามีทีมครบ”
“เอ๊ะ!! ผม?” เป้ร้อง “ผมไม่ได้วิ่งเก่งนะ…”
“คิดมากไปเองมั้ง” ฟ้ายิ้ม “มาอยู่หอเดียวกันต้องใจกล้า!”
กลางดึก ต่อเดินออกมาทำขนมปังทาแยม ส่งกลิ่นหอมไปทั้งห้อง คิงส์ที่นอนกอดโน้ตบุ๊กอยู่ข้างโถข้าวสารผงะลุกขึ้น “มีกลิ่นไหม้… มีไฟไหม้มั้ง”
เป้สะดุ้ง “อะไรยังไง!? จะต้องแจ้งหอไหม!? ผมจะโทรหายาม!”
ต่อยกขนมปังขึ้นโชว์ “ก็แค่แยมไหม้ กลัวไรกันนักหนา รีแล็กซ์หน่อยพวก!”
ฟ้ามาพร้อมผ้าเช็ดหน้ากับขวดน้ำ “อย่าชุลมุน เราควรตั้งกฎไมโครเวฟใหม่… แต่…เอ๊ะ ใครเอาแมวเข้ามา!”
เสียงเมี้ยวเล็ก ๆ ดังใต้ตู้ ใต้เตียงปรากฏลูกแมวขนฟูกตัวขาวสามตัว “ใครเลี้ยง!?” ฟ้าร้อง
“ผมเปล่า!” เป้ยกมือ “แต่ถ้าหอห้ามสัตว์เลี้ยง เราจะบอกยังไงดี?”
ต่อสวน “ทำเป็นไม่เห็น ประชุม! จะตั้งชื่อมันว่าอะไร?” ทุกคนแย่งกันออกเสียง ก่อนไปจบที่คำว่า ‘ฟลัฟฟี่’ สำหรับแมวตัวใหญ่ ‘เกี๊ยวซ่า’ สำหรับตัวกลาง และ ‘แตงกวา’ ตัวสุดท้าย ซึ่งแน่นอน ไม่มีใครจำได้ว่าใครตั้งชื่ออะไรไว้ คิงส์บ่น “เอาเข้ามาทำไม ถ้าโดนปรับค่าทำความสะอาดจะยังไง?”
เป้หน้านิ่ว “ถ้าผมโดนหักคะแนนความประพฤติตั้งแต่เทอมแรก คุณพ่อต้องว่าแน่เลย…”
ฟ้าหัวเราะพลางส่งผ้าเช็ดหน้ามาให้เป้ “อยู่กับเราต้องกล้าเสี่ยงสิพ่อ!”
รุ่งเช้า ข่าวลือในหอพักแพร่กระจายว่าสายตรวจจะมาตรวจสุ่มห้อง (แมว ห้ามเด็ดขาด) เป้หน้าตื่น “แล้วไงดีครับ ใครมีแผน?”
ต่อยกมือ “เชื่อฉัน เรื่องซ่อนแมวฉันถนัด”
เสียงคิงส์งึมงำ “ความเสี่ยงล่มจม”
ทุกคนเปลี่ยนบทบาทเล่นละครเวที ให้เป้รับบทคนหิ้วถุงขยะ ฟ้าช่วยพาแมวหลบไปซุกห้องน้ำ คิงส์เอาผ้าห่มคลุมลัง ต่อเดินเก๊กหน้าขรึม รอรับเจ้าหน้าที่
เรื่องดูเหมือนจะไปได้…จนกระทั่ง ฟ้ากลั้นหัวเราะไม่ไหวเพราะลูกแมวเล็กจามเสียงดังระงม ประตูเปิด เจ้าหน้าที่ตรวจห้องกวาดตาเจอบางสิ่งแปลกประหลาด
“ขอโทษนะครับ…เสียงอะไรดังจากใต้ผ้านวม?” เจ้าหน้าที่ถาม
คิงส์หน้าเจื่อน “เสียง Notification ครับแมว เอ๊ย โทรศัพท์!”
เป้ปาดเหงื่อ ต่อส่งยิ้มแบบผู้ไม่หวั่น “บ้านนี้เทคโนโลยีเยอะ เครื่องใช้ไฟฟ้าดีครับ”
เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว “เตรียมตัวจะโดนปรับเลยใช่ไหม”
ในวินาทีสำคัญ ลูกแมวตัวหนึ่งปีนออกจากใต้เตียง ฟ้าจะกระโดดไปพาออกแต่สะดุดขาเป้อย่างจัง ทุกคนโถมไปรวมกันกลางห้องเป็นกอง คุณเจ้าหน้าที่หลุดหัวเราะ “แค่เห็นความพยายาม ยังไงก็ต้องยอมใจ!” ก่อนเดินออกไป
เป้นั่งหอบใจเต้น “แผนนี้ไม่น่าเอาอีกแล้วครับ”
ต่อถอนหายใจ “เป้ เธอชักคิดมากนะ อย่าเครียด”
คิงส์เดินถือกล่องนม “มิตรภาพมันเหมือนแมว ซนบ้างแต่ก็อบอุ่น”
ฟ้าแหย่งอญู่บนเก้าอี้ หัวเราะ “ใช่ อยู่ที่นี่ต้องกล้าเสี่ยง อยู่กับพวกเราต้องพร้อมวุ่นทุกวัน!”
“ก็ขอให้อย่างนั้นนะ…” เป้ยิ้มน้อยๆ
เสียงลูกแมวกับเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมหอ ปนเปกันในบรรยากาศเย็นสบาย “แล้วคราวหน้าห้ามเอาของแปลกเข้าห้องอีกนะ” เป้พูดหยอก “เพราะเรื่องที่ไม่คิดว่าจะบานปลาย… บานปลายจริงๆ!”
เสียงหัวเราะระลอกใหม่ดังขึ้นเมื่อฟ้าแหย่ “แล้วคืนนี้ใครจะล้างจาน—ถ้าแพ้เป่ายิ้งฉุบต้องนวดคิงส์สองรอบนะ!”
เพื่อนร่วมหอแต่ละคนจ้องหน้ากัน ก่อนจะปะทะเป่ายิ้งฉุบวุ่นวาย และคำพูดสุดท้ายของคิงส์ “ความวุ่นป่วนแบบนี้…รักและกลัวพร้อมกันเลย!” ฟ้าคว้าลูกแมวมาอุ้ม เป้ยิ้มอย่างสบายใจ ในที่สุดเขาก็มีเพื่อน มีความวุ่นวาย มีบ้านที่กลายเป็นหอหัวป่วนอบอุ่นใจอย่างไม่คาดคิด
