เสียงกระดิ่งโรงเรียนดังลั่น แข่งกับเสียงโหวกเหวกของนักเรียนที่กรูกันออกจากห้อง เหล่าชาวชมรมถ่ายรูปห้อง 2/5 ที่ปัจจุบันน่าจะแทบจะแปลงร่างเป็นห้องสมุดเงียบกริบ นั่งกันอยู่สี่คนกลางโต๊ะใหญ่ มีอุปกรณ์กล้องโทรม ๆ เดิม ๆ กองอยู่บนโต๊ะและขนมปังกรอบหมดอายุวางเคียงข้าง อากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงถอนหายใจของปัณณ์ คนเดียวที่นั่งจ้องโปสเตอร์งานประกวดภาพถ่ายระดับเมืองกรุงด้วยสายตาแน่วแน่เกินเหตุราวกับจะไปเป็นผู้ว่าการชุมชนบัตรคิว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โบ๊ต เพื่อนสนิทที่นั่งยกขาเก้าอี้สองขาแหงนแล้วแดกขนมต่อ ไม่ใส่ใจอะไรนอกจากหาโอกาสขโมยซีน “มึงคิดว่าโปสเตอร์นี่มันดูแก่อย่างที่ผมว่าไหมวะปัณณ์ เปลี่ยนมั้ยเนี่ย ใครมันจะมากดไลก์?”
ปัณณ์ขมวดคิ้วทันที “โบ๊ต นี่ไม่ใช่เรื่องแค่เปลี่ยนโปสเตอร์ แต่ถ้างานนี้เราชนะ ทุกอย่างจะเปลี่ยน!” เขาทุบโต๊ะเบา ๆ ตามน้ำหนักจิตใจเคร่งเครียดเกินสถานการณ์ “ถ้าชนะ เราจะได้งบใหม่ ทุกอย่างจะ—“
จิน เพื่อนสาวผู้เชื่อว่าโลกนี้ทุกคนต้องวางฟิลเตอร์สายรุ้งบนทุกเรื่อง เหลือบมองแล้วแซว “แล้วถ้าแพ้ละ จะเปลี่ยนอะไรได้บ้างวะ ฮ่า ๆ ที่แน่ ๆ เปลี่ยนโปสเตอร์เก่าให้กลายเป็นกระดาษแนะแนวได้เลย”
โบ๊ตตบบ่าจินแบบไม่ถนัด “ไม่ต้องไปเดา เดี๋ยวปัณณ์ก็วางแผนโหดอีกแล้ว อย่างน้อยปีนี้ชมรมก็ไม่แตกเหมือนปีที่แล้วเนอะ”
ปัณณ์หน้าเสียกับเสียงหัวเราะปะปนประชด ก่อนสูดหายใจราวนักมวย “โอเค พวกแก ฟังนะ! วันนี้เราจะซ้อมถ่ายรูปสไตล์ ‘ความรักซ่อนเร้นในโรงเรียน’ แบบอินดี้ ๆ แล้วเราส่งเข้าประกวด แชร์ลงเพจด้วย เดี๋ยวจะมีคนสนใจแน่นอน งานนี้ถ้าพลาดอีก…ชมรมเราอาจโดนยุบ”
“อะไรนะ!” โม หนุ่มผมฟูใส่แว่นที่พึ่งหันมาสนใจโลกใบนี้ ขึ้นเสียงลั่นแบบมั่นใจผิด ๆ “เราต้องจริงจังกันแล้ว!”
แต่ก่อนที่ทุกคนจะลุกยืน เสียงโทรศัพท์ไลน์กลุ่มชมรมก็ดังขึ้น จู่ ๆ ข้อความจากเมย์ ประธานชมรมคนเก่า ที่ใคร ๆ ก็วางตัวไม่กล้าเข้าใกล้ ส่งภาพถ่ายตัดต่อหน้าบูดบึ้งปัณณ์ พร้อมข้อความ “ดูแลชมรมดี ๆ ล่ะ อย่าปล่อยให้มีเรื่องวุ่นนะ เดี๋ยวจะเป็นเรื่อง!”
ปัณณ์กลืนน้ำลาย ยิ่งคิดมากเข้าไปอีก “โอเค…เราจะไม่พลาด” เขาว่า แต่ในใจเหมือนความซวยจะตั้งแถวรอแสดงตัวอยู่แล้ว
เช้าวันถัดไป สมาชิกชมรมทั้งสี่นัดกันมาถ่ายภาพ “ความรักซ่อนเร้น” ที่โรงอาหาร ปัณณ์แจกสมุดจดไอเดีย “ทุกคนต้องจดซีนเด็ดของตัวเอง ใครเจ๋งสุดเอารูปไปประกวดเลย”
โบ๊ตคีบขนมจีบใส่ปาก ไม่วางแผนอะไร นอกจากเอ๋อใส่ “ถ้าเป็นซีนรักนะ…ขอเป็นรักแรกพบกับคนขายไก่ทอดแล้วกัน ผมอิน”
จินทำหน้าหมั่นไส้ “แล้วใครจะเป็นนางเอก? ขอโทษ ฉันไม่เล่น!”
ปัณณ์ตัดบท “ถ้างั้นเดี๋ยวฉันแจกบทให้ แต่ทุกคนต้องจริงจังนะ โอกาสเดียวของเราแล้ว”
โมลากเก้าอี้มานั่งใกล้ปัณณ์ ล้วงสมุดจด หัวเราะแห้ง ๆ “คือ…ความลับของผมมันไม่ซ่อนเร้นไงพี่ มันเปิดเผยมากเลย ลองคิดว่าผมแอบชอบกระเป๋าตังค์ที่เคยทำหายในโรงอาหารตั้งแต่ปีก่อนแทนได้มั้ย”
ขณะที่กำลังเถียงกันเสียงดัง หนึ่งในพี่วินมอเตอร์ไซค์หน้าโรงเรียนเดินผ่านมาอย่างสังเกตเห็น ส่องหัวเข้าในโรงอาหารแล้วตะโกน “ไอ้น้อง มาถ่ายรูปกันเหรอ ถ่ายติดผมนี่ เค้าว่าโชคจะเข้าชมรมแน่ ๆ”
โบ๊ตยิ้ม “รีบเอาเป็นเคล็ดละกัน” แล้วคว้ากล้องซูมใส่พี่วิน อะไรที่งง ๆ โบ๊ตมักคล้อยตามแบบไม่ทันคิด
ปัณณ์เหล่มองเพื่อนอย่างเจ็บใจ “หมดกัน ไอเดียรักซ่อนเร้น กลายเป็นรักกับวินมอ’ไซค์ เรียบร้อย!”
ระหว่างถ่ายรูปอยู่ จินนั่งแต่งหน้าแบบอินสุดขีด “แหม ถ้ามีผู้ชายแอบชอบเราจริง ๆ ก็คงไม่ต้องแสดง มันเข้าถึงบรรยากาศกว่าเยอะ แต่อย่าเอาเรื่องนี้เข้ากลุ่มไลน์นะ เดี๋ยวมันวุ่น”
โมขมวดคิ้ว ยิ้มแหย “เอ่อ…แต่ความซวยทุกครั้งมันก็เข้ากลุ่มไลน์เราเองนะจิน”
ในขณะที่ทุกคนมัวแต่เถียงกับหาไอเดียกันวุ่นวาย กลายเป็นว่ารูปแรกที่โบ๊ตถ่าย กลับเป็นภาพหลุดของปัณณ์กำลังยืนนิ่ง ๆ หน้าเขินข้าง ๆ พี่วินมอเตอร์ไซค์ คนในโรงอาหารมองตามเป็นตาเดียว พร้อมเสียงซุบซิบว่า “ประธานชมรมถ่ายรูป แม่งรักแรกพบกับวินมอไซค์เหรอ!”
ปัณณ์หน้าซีด “ไม่ใช่ ผมไม่ได้…”
แต่กระแสข่าวในโรงเรียนเริ่มลุกลามทันที หลังภาพนี้กลายเป็นมีมประจำวันในกลุ่มไลน์โรงเรียน
วันถัดมา ปัณณ์ต้องเดินสวนเพื่อนนักเรียนกลางลานโรงเรียนที่มองด้วยสายตาทั้งขำและงง กระแส “รักวินมอ’ไซค์” ปลิวไปทุกซอกมุม ตัวปัณณ์เองพยายามแก้ข่าว แต่ยิ่งพูดยิ่งเหมือนสารภาพผิด
โบ๊ตตบบ่าปัณณ์ “มึงอย่าไปเครียด แค่ภาพเดียวเอง ต่อให้คนทั้งโรงเรียนเข้าใจผิด เดี๋ยวแม่บ้านก็ลืมเรื่องนี้แล้ว”
จินแซว “หรือมึงอยากให้พี่วินเขาเลี้ยงถั่วฝักยาว?”
โมเสริมอย่างจริงจังผิดจังหวะ “แต่จริง ๆ วินมอเตอร์ไซค์ที่ซื่อสัตย์ ก็น่าสนใจดีนะ”
ปัณณ์ใช้ความคลั่งคิดมากจัดเต็มว่า “ไม่ ๆ เราต้องแก้ข่าว เอาใหม่! รอบนี้ถ่ายรูปใหม่ สื่อถึงความรักแบบเพื่อนดีกว่า เอาแนวเพื่อนซี้! ขอให้โอเคนะเว้ย”
สมาชิกก๊วนรวมพลไปที่สนามกีฬาเตรียมจัดฉาก “เพื่อนซี้” กันใหม่ ปัณณ์จัดแสดงเป็นฉากช่วยเหลือกันแบกของ โบ๊ตแกล้งทำลืนล้มแต่พลาดไปโถมใส่จินที่ถือขวดน้ำ จินร้องว้ายแต่ดันหัวเราะขำหลุด ทำให้ภาพที่ถ่ายติดแค่รูปนิ่ง ๆ ของโบ๊ตที่ล้มแปะกับจินในท่าคล้ายเพิ่งทะเลาะกันมากกว่าจะเป็นเพื่อนซี้ ปัณณ์เอามือปิดหน้าผาก “นี่มันเพื่อนซี้หรือซี้ซั้ววะเนี่ย!”
จินหายใจแรง “เฮ้ย เดี๋ยว! รูปหน้าก่อน ฉันหน้ามุ่ยมากเลย ไม่ให้โพสต์เด็ดขาด!”
โบ๊ตแทรก “แต่ผมว่า คนดูได้ฟีลมากครับ แบบเพื่อนแท้ต้องล้มด้วยกัน ฮ่า ๆ”
โมหัวเราะกลั้ว “แต่ความหมายแฝงมันผิดนะฮะ เรื่องนี้จะกลายเป็นว่า ‘อย่าไว้ใจเพื่อนชมรมถ่ายรูป’ แทน”
เหตุการณ์ซ้อมถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ กลายเป็นปัญหารั่วไหลเข้าไปในกลุ่มไลน์โรงเรียนอีก โดยเฉพาะเจ้าเพื่อนตัวแสบของโบ๊ตที่เอารูปบรรยากาศวุ่น ๆ ไปตั้งเป็นรูปกลุ่มใหม่ชื่อว่า “ชมรมวุ่นซ้อนรัก”
ไม่นานนักจินมีไอเดียใหม่ “เอาแบบถ่ายภาพนิ่งธรรมชาติ จับอารมณ์หน้าบึ้งของปัณณ์เก็บไว้ แล้วใส่แคปชั่นเศร้าแกมฮา จะได้ความรู้สึก ‘รักซึน’ หรือ ‘รักที่ไม่กล้าบอก’ ไปเลย”
โบ๊ตเห็นดีด้วย “ให้ผมถ่ายปัณณ์ด้วยแววตาอาลัย เอาล่ะ เศร้าแบบคิวท์ ๆ”
ปัณณ์ถอนใจ “ไม่เอา แบบนั้นมันฟีลไม่ได้ ถ่ายไปสุดท้ายก็เป็นประเด็นในโรงเรียนอีกอยู่ดี”
จินยิงคำถาม “ไม่ลอง ไม่รู้ สนุกจะตาย ลองสิ”
เมื่อทุกคนถ่ายภาพใหม่ คราวนี้โมเป็นตากล้อง ดันกดชัตเตอร์ตอนปัณณ์กำลังคุยโทรศัพท์กับแม่เรื่องช้อนหาย พร้อมสีหน้าเครียดสุดขีด ภาพออกมาเหมือนกำลังจะร้องไห้ จินหัวเราะ “นี่มันภาพประกวดแนววิกฤตในครอบครัว!”
เสียงหัวเราะปะปนซุบซิบของเพื่อนรอบข้าง ทุกคนได้แต่ถอนใจว่า “ยิ่งแก้ยิ่งยุ่ง ท้ายสุดคือ ยอดฟอลเพจชมรมขึ้นจริง แต่คนเข้ามาขำเรื่องซวยของปัณณ์มากกว่าเข้ามาดูภาพเลย”
ระหว่างที่ชมรมยังสับสนกับภาพลักษณ์ใหม่ เพื่อนจากชมรมดนตรีส่งข้อความผิดกลุ่มว่า “คืนนี้นัดรวมพลงานประกวดถ่ายรูปห้องสมุด มีใครจะฟีเจอร์ลิงเต้นมั้ย?” ทุกคนตกใจและเข้าใจว่าห้องสมุดจะเป็นสถานที่ลับ ทำให้ก๊วนรีบพากันไปซุ่มถ่ายภาพตอนค่ำโดยไม่ถามใครก่อน
คืนวันนั้น ก๊วนตลกบุกห้องสมุด ทำลับ ๆ ล่อ ๆ เพื่อหาความรักซ่อนเร้นที่แท้จริง แต่กลับเจอกับอาจารย์แป้ง ครูบรรณารักษ์สุดเฮี้ยบ ที่กำลังตรวจชั้นหนังสืออยู่ ทุกคนพยายามแอบถ่าย แต่อาจารย์แป้งเข้ามาใกล้จนใจเต้นตึกตัก โบ๊ตพูดขึ้นเสียงเบา “แผนซ่อนเร้นของเราโดนจับได้ซะแล้วมั้ง”
โมกระซิบ “หรือเดี๋ยวเราจะได้รูปหัวหน้าชมรมถ่ายรูปโดนคุณครูยึดกล้องแทน”
จินพูดดัก “เอาน่า รูปอารมณ์จริงน่าจะได้รางวัล”
ขณะที่โมกำลังจะกดชัตเตอร์ ดันโป๊ะส่งเสียงแฟลชดังลั่น คุณครูแป้งหันขวับ ทุกคนแข็งทื่อ
“ออกจากห้องสมุดเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าคิดเอารูปนี้ไปโพสต์!” เสียงครูแป้งเด็ดขาดจนกล้องแทบหลุดมือโบ๊ต
ระหว่างล่าถอย โบ๊ตยังอุตส่าห์กระซิบ “ได้บรรยากาศมาก” โดนปัณณ์ดุ “อย่านำภาพนี้ไปใช้โดยเด็ดขาด!”
มื้อเที่ยงวันต่อมา ข่าวชมรมถ่ายรูปแอบถ่ายห้องสมุดลือไปทั่วโรงเรียน ปัณณ์หนักใจ คิดว่าตัวเองต้องรับผิด จึงเดินถือกล้องไปขอโทษครูแป้ง กลัวโดนยุบชมรมจนตัวสั่น ครูแป้งฟังแล้วเงียบกริบ ก่อนถอนหายใจเสียงดัง “พวกเธอมันวุ่นเองหรือใครวุ่นกับเธอก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าขอโทษกันแล้ว ครั้งหน้าระวังหน่อย เข้าใจมั้ย?”
ปัณณ์เกาหัว ยิ้มแหย “ขอบคุณครับ ต่อไปผมจะพยายามวางแผนดี ๆ ครับ”
ครูแป้งส่งกล้องคืน “เอาไป อย่าทำให้วุ่นอีกแล้วละ”
ปัณณ์กลับไปบอกทุกคนว่า “ครูให้โอกาสแล้ว แต่เราต้องแพลนให้เป๊ะ พลาดไม่ได้!”
โมยกนิ้ว “ถ้าแผนนี้พังอีก ผมจะไปสมัครชมรมดนตรีแม่งเลย”
โบ๊ตสวน “ถ้าชนะจะพาไปกินข้าวต้มฟรีหนึ่งอาทิตย์”
จินหัวเราะ “กินฟรีก็แพ้ใจแกแล้วล่ะ”
ในที่สุดแผนถ่ายรูปครั้งสุดท้ายของทุกคนกลายเป็น “ความรักในมิตรภาพ” ที่ซีเรียสแต่ป่วนขั้นสุด ปัณณ์เตรียมถ่ายซีนรวมพลังกลางสนาม คราวนี้ทุกคนเตรียมตัวมาอย่างรัดกุม ซ้อมตั้งมุมกล้อง จัดพร็อพเสร็จทุกอย่าง
แต่พอถึงเวลาจริง ดันมีเด็กห้องข้าง ๆ วิ่งผ่านมาเข้าฉาก และภาพสุดท้ายที่ออกมา คือรูปสมาชิกชมรมทั้งสี่ยิ้มเขินปนฮา มองหน้ากันกลางสนามอย่างไม่มีอะไรซ่อนเร้น ไม่ได้ดูเป็นแผนใดทั้งสิ้น แต่กลับเป็นภาพเดียวที่ทุกคนในโรงเรียนกดไลก์มากที่สุด
สุดท้ายปัณณ์ส่งภาพนั้นเข้าประกวดด้วยความไม่แน่ใจ แต่ผลกลับเป็นได้รับรางวัล “ภาพบรรยากาศมิตรภาพยอดเยี่ยม” พร้อมกระแสตอบรับอบอุ่นจากครู เพื่อน ๆ และสมาชิกชมรมรุ่นใหม่ที่ขอเข้าร่วมทันที
งานฉลองเล็ก ๆ ในชมรมเปลี่ยนจากความวุ่นวายเป็นเสียงหัวเราะ ปัณณ์พูดติดตลก “เห็นไหม บางทีการวางแผนก็ไม่ได้สำคัญเท่ากับหัวใจที่อยากให้ชมรมอยู่รอดหรอก”
โบ๊ตชูกล้อง “แต่ผมขอโปสเตอร์ใหม่จริงนะพ่อประธาน”
จินยิ้มขำ “โปสเตอร์อะได้ แต่ขอคนวางแผนชีวิตใหม่นะเว้ย!”
โมอิ่มใจ “ปีหน้าผมจะเป็นตากล้องกิติมศักดิ์ งานไหนรั่ว เรียกผมนะครับ”
เสียงหัวเราะจบด้วยภาพกลุ่มที่ติดอยู่หน้าห้องชมรม พร้อมแคปชั่น “มิตรภาพไม่ได้ซ่อนเร้น มันออกมาเต้นไปทั่วโรงเรียนแล้ว” สมาชิกทุกคนยิ้ม เขิน ป่วน แต่มองหน้ากันด้วยความภูมิใจในความวุ่นที่กลายเป็นความทรงจำสุดฮา โรงเรียนปีนี้มีแต่รอยยิ้มเพราะชมรมนี้ที่ไม่มีซ่อน
