เสียงโทรศัพท์ดังลั่นกลางดึก ปิงลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียงพยายามตั้งสติท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ของหอพักนักศึกษา “ก๊อก ก๊อก ก๊อก!” เสียงเคาะประตูห้องดังตามมาไม่หยุด ไผ่ที่เพิ่งกลับจากห้องน้ำเดินกระพริบตาถามทันทีว่า “ใครโทรมาวะตีหนึ่ง? หรือเป็นแฟนเก่ามึงอะ?” ปิงตอบด้วยความมั่นใจเกินเบอร์ “คงมีอะไรสำคัญสุดๆ แน่ นี่ถ้าหอไฟไหม้ ก็ต้องเรียกกูก่อนเพื่อนแน่ๆ” แล้วคว้าโทรศัพท์รับสายขึ้นมากดรับทันที “ฮัลโหลครับ ตำรวจใช่มั้ย? ไม่ใช่? เอ๊ะ หรือใช่?” มายด์เพื่อนบนเตียงอีกฟากงัวเงียปั่นผ้าห่มอยู่ เอ่ยลอยๆ ว่า “หรือจะเป็นโจรโทรก่อกวน? แล้วใครเคาะประตูอีกล่ะเนี่ย…”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเคาะยังไม่หยุด ปิงเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย ปรากฏว่าหน้าประตูไม่มีใคร มีเพียงแพะตัวขาวตัวหนึ่งยืนอยู่ ในปากกำกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งไว้ ไผ่คิดไปเองว่า “ฝันละ ปิงเพิ่งอ่านนิยายแฟนตาซีเยอะ” แต่มายด์เดินเข้ามาดูด้วยตาโฟกัสสุดขีด กล่าวทั้งง่วงทั้งจริงจัง “ถ้าเป็นของจริง ขออย่าให้แพะถ่ายไว้หน้าห้องนะ ขอร้องล่ะ” ปิงยืนงงอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อยๆ รับโน้ตมาจากแพะ ชะโงกดู พบว่าเป็นลายมือหวัดๆ เขียนว่า “ช่วยดูแลแพะให้ด้วย คืนเดียวเท่านั้น รางวัลใหญ่มาก! ขอบคุณ!” ลงชื่อ “เพื่อนข้างห้อง อ.”
วินาทีนั้น มายด์ถอนหายใจ “อยากจะเข้านอนแล้วดันต้องดูแลสัตว์ขนาดกลาง บ้านฉันไม่เคยเลี้ยงอะไรเหนื่อยขนาดนี้นะ” ไผ่เสนอด้วยน้ำเสียงกลัวนิดๆ “ลองเอาไปคืนเจ้าของตอนนี้ดีมั้ย เผื่อเขายังไม่ไปไหน?” ปิงส่ายหน้าทันที “เฮ้ย รางวัลใหญ่นะ ต้องมีอะไรมากกว่าบัตรส่วนลดร้านหมูกระทะแน่! เราฟาดรางวัลให้ได้!” มายด์พูดสวนกลับ “ถ้าต้องล้างขี้แพะหลังได้รางวัล ฉันขอบาย”
ทั้งสามมองหน้ากันอย่างระแวงว่าควรทำอย่างไรดี สุดท้ายปิงประกาศกร้าว “เราจะดูแลแพะคืนนี้! ฮึบ! ไม่มีอะไรที่เพื่อนสามคนนี้ทำไม่ได้!” มายด์ทำหน้าตาย “ขอให้แพะยังอยู่ครบถึงเช้า…” ส่วนไผ่จดชื่อแพะลงไปในสมุด (โดยที่ยังไม่มีชื่อให้ด้วยซ้ำ) แล้วเริ่มเลือกมุมเหมาะ ๆ สำหรับแพะนอนโดยไม่ให้มันกินสายชาร์จมือถือของตัวเอง
แพะเดินสำรวจห้องอย่างอิสระ ชีวิตหอพักที่แสนจะธรรมดานั้นเปลี่ยนไปในพริบตา ไผ่เริ่มวิตก “มันจะกินตังค์ยางลบดินสอมั้ยอะ” ปิงมั่นใจ “แพะมันฉลาด ชอบเคี้ยวแต่ของมีประโยชน์ เดี๋ยวก็ชินเองแหละ” มายด์ทำท่ามองบน “ขอให้มันไม่ฉี่ใส่ฟูกฉันก็พอ” เปลี่ยนจากความง่วงเป็นความกังวลจริงจังทันที
ขณะที่ปิงหาอาหารให้แพะ มายด์กำลังค้นหนังสือวิธีดูแลสัตว์เลี้ยงฉบับเร่งรัด ไผ่เปิดแอปในมือถือหาวิธีปฐมพยาบาลแพะหากมันติดคอ ทั้งหมดต่างทำหน้าที่แบบไม่ได้หารือกัน แต่มุกปิงเดินมากระซิบบอกว่า “กินขนมขบเคี้ยวไหม?” มายด์รีบเบรก “ให้กินเข้าไป เดี๋ยวมันจะดีดกลางห้อง” ไผ่เสริม “แล้วรางวัลที่ว่า มันใหญ่มากขนาดไหน รับได้ไหมถ้าเป็นแพะยัดใส่กล่องกลับบ้าน?” ปิงเงียบค้างทันใด มายด์หัวเราะสั้นๆ สถานการณ์ดูเหมือนธรรมดา แต่ใต้เสียงพูดยังคงทั้งกังวลและตื่นเต้นในใจ
รุ่งเช้าเสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มหอพักดังสนั่น ไผ่ตรวจเช็ก พบว่า “แพะหายจากห้อง อ. ใครมีเบาะแสติดต่อด่วน!” ปิงรีบพิมพ์ตอบ “ตอนนี้แพะอยู่กับเรา มีรางวัลใหญ่จริงไหม?” ทุกคนในไลน์เงียบไปสองนาที ก่อนมีเมมเบอร์คนหนึ่งตอบกลับว่า “จัดเลี้ยงฟรีทั้งกลุ่ม!” ทันใดนั้น มายด์เปรยว่า “ฟรีหมูกระทะ ดีลนี้น่าสนใจ” ปิงยิ้มกริ่ม “ชีวิตนี้กูพร้อมเป็นเจ้าของแพะ!” ไผ่ถอนหายใจ “กะแล้ว…ไม่รอด”
แพะเริ่มเดินพาเหรดสำรวจไปทั่วห้องจนถึงข้าวของสำคัญๆ ของแต่ละคน เช่น หนังสือเตรียมสอบของมายด์, กล่องเครื่องมือวาดภาพของไผ่ และเสื้อทีมฟุตบอลของปิง ทุกคนต่างต้องช่วยกันปกป้องของตัวเอง (และต่อมา ข้าวของก็ถูกแพะเคี้ยวเล่นไปบางส่วนจนเกินเยียวยา) บทสนทนาวุ่นวายเกิดขึ้นระหว่างสามคนกับแพะ
“เฮ้ย มันจะกินสมุดฉันแล้ว!” มายด์ร้อง
ปิงตอบ “ให้มันเคี้ยวเล่นๆ เดี๋ยวมันก็เบื่อ”
ไผ่ตบหัวตัวเอง “สมุดนั้นมีลายมือครูสอนเลขปีที่แล้ว!”
มายด์ดึงสมุดกลับ “แล้วรางวัลที่ว่า จะคุ้มมั้ยถ้าสอบตก?”
แพะเดินผ่านทั้งสามไปอย่างสบายใจ และเหลือบมองพวกเขาด้วยสายตาคล้ายกำลังยิ้ม
ปิงประดิษฐ์สายจูงแพะจากเชือกผ้าทอสะเปะสะปะ “เดี๋ยวเราจะพามันไปอวดห้องข้างๆ เผื่อขอยืมพัดลม เขาจะได้หายกลัวว่ามีสัตว์ประหลาด” มายด์ยืนดูแล้วส่ายหน้า “คิดว่าแพะเข้าใจภาษามนุษย์ขนาดนั้นเลย?” ไผ่พูดแผ่ว “กลัวมันสื่อสารกะผีมากกว่า…”
เดินผ่านโถงหอพัก แค่ก้าวออกมาแพะก็สะบัดวิ่งทันที ทุกคนไล่ตาม แจนสาวชั้นล่างที่ปกติเค็มสุดๆ เห็นแล้วทัก “เอาของขวัญใครมาเดินเล่นกันแต่เช้า?” ปิงตอบแบบมั่นใจ “เพื่อนฝากไว้ คืนเดียวจบ!” แจนส่ายหน้า “ลองให้มันมาเคี้ยวสลัดที่ฉันขายดูสิ เผื่อขายดีขึ้น” มายด์รีบขำแต่กลัวแพะจะวิ่งไปถึงร้านสลัดจริง
ระหว่างนั้น แจนเอามะนาวโยนไป แพะไปหยิบแต่ไม่ได้กิน กลับเดินไปเคี้ยวสายไฟสั้นๆ ใต้โถงแทน มายด์รีบวิ่งไปเบรก “หยุด! เดี๋ยวไฟดับทั้งหอ!”
เสียงตึงตังจากห้องข้างๆ เกิดขึ้นเพราะแพะวิ่งชนประตู นัทเพื่อนชั้นสองเปิดประตูมาเห็นก็มองตาค้าง เอ่ยเบาๆ “คืนนี้ขออย่าเดินขึ้นชั้นสองนะ ของกินเต็มห้องเลย” ปิงตอบ “ขอให้ของกินนั้นรอดปลอดภัย” มายด์พูดจริงจัง “ถ้าแพะกินถุงเท้านัท อย่าโกรธเรา…”
ไผ่สังเกตเห็นบนหลังแพะมีซองจดหมายน้อยติดอยู่ หยิบออกมา พบข้อความเขียนว่า “แพะนี้ซน ช่วยอย่าให้มันปีนขึ้นเตียง! ปล. มีคนแพ้ขนสัตว์ในหอ” ปิงยิ้ม “เฮ้ย เรานี่แหละมือดูแลสัตว์มือทอง” มายด์สวน “มือทองหรือมือซวย?” ทุกคนกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ตกบ่าย แพะเริ่มซึมและเดินหาน้ำ มายด์กังวล “หรือมันป่วย? หรือมันหิว?” ปิงตัดสินใจเอาน้ำเปล่าในแก้วตนเองให้แพะ ไผ่เตือน “แต่ฉันไม่กล้าดื่มต่อแล้วนะ!” มายด์ละสายตาไปที่แพะ “หวังว่ามันจะไม่เมาระหว่างคืน” เพื่อนทั้งสามหัวเราะเบาๆ ท่ามกลางความเครียดปนขำ
ขณะเดียวกัน หัวหน้าหอประกาศผ่านลำโพง “ผู้ที่เจอแพะ ขอกลับไปส่งคืนเจ้าของและอย่าให้เกิดเหตุวุ่นวายกว่านี้” ไผ่กระซิบ “หมายถึงเรารึเปล่า?” ปิง “ในโลกนี้ ไม่มีแพะตัวไหนวุ่นเท่าตัวนี้อีกแล้ว” มายด์ “และไม่มีสามคนไหนแก้ไขได้ยุ่งกว่าสามเรานะ”
ค่ำลงอย่างรวดเร็ว ปิงคิดแผนใหม่ “จัดประชุมแพะด่วนในห้องเรานี่แหละ! ทุกคนต้องมีกติกาดูแลสัตว์” มายด์ตั้งกฎห้ามไม่ให้แพะเข้าเขตเตียง ไผ่พูดเสริมอีกกฎห้ามแพะใกล้ของกิน ปิงออกกฎให้ทุกคนต้องผลัดกันดูเวร ตกลงกันแบบครึ่งขำครึ่งจริงจัง
แต่แล้วทันใด ไฟในหอโพล่งดับวูบ แพะร้องเบาๆ ฝนเริ่มตก ไฟฉายมือถือต้องถูกนำมาใช้ ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด ปิงใจกล้า “เดี๋ยวเราไปถามหัวหน้าหอ!” มายด์ “กลัวว่าคืนนี้เราจะได้เลี้ยงแพะและเดินหาระบบไฟในคราวเดียว” ไผ่ถือเทียนโยกหัว “ชีวิตผจญภัยกว่าที่คิด”
สามคนเดินประคับประคองด้วยไฟมือถือ พาแพะเดินไปหาระบบไฟกลางหอพัก เผลอเดินชนกันและเกือบทำหลอดไฟสำรองร่วง แพะเดินตามอย่างไม่รู้สถานการณ์
ในที่สุด ไผ่หาทางเปิดเบรกเกอร์จนไฟกลับมา ทุกคนดีใจเฮ “เป็นวีรบุรุษหอพัก!” แต่แพะกลับกระโดดไปบนโซฟากลางห้อง ซึ่งดันไปเฉี่ยวกับเค้กวันเกิดที่คนข้างห้องเตรียมไว้ เซอร์ไพรส์วันเกิดกลายเป็นเซอร์ไพรส์แพะ!
เกิดความวุ่นวายใหญ่โต เจ้าของแพะ (อาร์ม) เพิ่งเดินทางกลับมาจากบ้าน ถือกุญแจเข้าหอพอดี พอเห็นสภาพหอเละเทะ รีบวิ่งเข้ามา “ขอบคุณทุกคนนะ! นี่แหละรางวัล—หมูกระทะเลี้ยงทั้งกลุ่ม!” เสียงขำดังขึ้นจากทุกมุมหอพัก ทุกคนเดินไปช่วยกันทำความสะอาด เหนื่อยแต่ยิ้มได้
ก่อนนอน มายด์สรุป “แพะตัวเดียว พาเราวุ่นทั้งคืน” ไผ่ “แต่ก็ดีกว่าคืนน่าเบื่อ” ปิงตอบ “คืนนี้น่ะ จำจนวันรับปริญญา” เสียงหัวเราะเบาๆ แว่วทั่วหอพักขณะไฟหรี่ลง สายสัมพันธ์ของเพื่อนทั้งสามแน่นแฟ้นขึ้นอีกขั้น
แพะนอนขดสบายใจ สรุปว่าชีวิตหอพักไม่มีวันเงียบเหงา (แต่มีความวุ่นวายเสมอ) ในเช้าวันถัดมา ป้ายประกาศหน้าโถงขึ้นว่า “อาทิตย์หน้าหอพักเปิดรับสมัครห้องเลี้ยงต้นไม้ ใครสนใจเชิญ!” ปิงหัวเราะ “ต้นไม้คงรอดมากขึ้น ถ้าไม่มีเจ้าสี่ขาตัวเมื่อวานอยู่ด้วย” แล้วก๊วนเพื่อนก็หัวเราะส่งท้าย เตรียมรับเช้าวุ่น ๆ อีกครั้งอย่างมีรอยยิ้ม
