ม่านหิมะขาวปกคลุมหมู่บ้านริมเขามาอย่างต่อเนื่อง สายลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างไม้ สั่นประตูดังเอี๊ยด มารตี เด็กสาวผมหยักศกสีดำ ตาคล้ำ นั่งมองหิมะหล่นลงพื้นพลางขยับนิ้วไปมาอย่างไร้เป้าหมาย มือของเธอสั่นนิดหน่อย ทุกครั้งที่เสียงกระแทกไม้ลั่น เธอสะดุ้ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงท้องร้องดังขึ้น เธอลุกเดินไปยังห้องครัว เงาขนาดใหญ่ของแม่กำลังนั่งอยู่กลางไฟ ขมวดคิ้วแน่น เธอหยิบชามข้าวแนบอก แม่ไม่พูดอะไร เพียงเหล่มองมาด้วยดวงตาแข็งกร้าว
“วันนี้หนูไปที่ไหนมาบ้าง” แม่ถามเสียงเบาแต่เย็นยะเยือก
“อยู่แต่ในห้อง หนูแค่…ฟังเสียงข้างนอก” มารตีตอบเสียงเบา สังเกตน้ำเสียงแม่ที่กระด้างขึ้น
โต๊ะไม้เย็นเฉียบ แม่ขยับเก้าอี้เสียงดัง “จำไว้มารตี อย่าวุ่นวายกับคนข้างนอก อย่าออกไปไหนกลางคืน”
มารตีเงียบไป เธอก้มหน้าสะกดกลั้นเสียงสะอื้น จากห้องครัวมีเสียงเกล็ดหิมะกระทบหลังคาดังรัว เธอวาดภาพบ้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแต่เด็ก เธอไม่มีเพื่อนในหมู่บ้านนี้เลย
ในคืนที่สอง มารตีย่องออกจากห้อง เดินผ่านแสงจันทร์จางกลางหมู่บ้านที่เหมือนหยุดนิ่ง เสียงรองเท้ากระทบหิมะเบา ๆ เธอกำลังมองหาอะไรบางอย่าง – เสียงปีกบางเบากระพืออยู่เหนือศีรษะ
ผีเสื้อสีน้ำเงินเรืองแสงลอยอยู่กลางอากาศเหนือโพรงต้นสน มารตีหยุดจ้อง จู่ ๆ มันโฉบลงมาเกาะนิ้วมือของเธอ ร่างกายอบอุ่นจาง ๆ เธอยิ้มบาง ท่ามกลางความว่างเปล่าของโลกใบนี้
“เธอเห็นผีเสื้อด้วยเหรอ?” เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นจากข้างหลัง มารตีหันกลับ พบกับเด็กหนุ่มแววตาดุ “นายเป็นใคร” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันชื่อคิน ฉันก็อยู่หมู่บ้านนี้ พ่อแม่ไม่ให้ฉันออกจากบ้านเหมือนกัน” คินพูดพลางย่อตัวลงบนกองหิมะ
มารตีไม่ตอบ เธอลูบผีเสื้อเบาๆ มันกระพือปีกแล้วลอยสูงขึ้น ก่อนจะมุดหายไปในรอยแยกของต้นไม้
คินนั่งเงียบ หลุบตาอยู่ครู่หนึ่งแล้วเหลือบมองรอยแผลที่ข้อมือมารตี “ทำไมถึงแผลเยอะ” เขาถามเบา ๆ
เธอสะดุ้ง เลียนิ้วซ่อนไว้ “ของเก่า ไม่มีอะไร”
คินพยักหน้า เขาก้มหน้าคิดอะไรอยู่ – หิมะยังคงตกไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เสียงหิมะงัวเงียทั่วหมู่บ้านเช้านี้ มารตีกลับห้องไปอย่างเงียบเชียบ พระอาทิตย์ลอดม่านหิมะส่องเฉียงเข้ามา เงาของแม่ยังคงเดินวนอยู่ในบ้าน
“ถ้าวันไหนแม่ไม่อยู่ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด” แม้ไม่มีเหตุผลใด มารตีก็ได้แต่พยักหน้ารับ พยายามกลบความรู้สึกจมดิ่งในใจ
กลางวัน คินมาที่หน้าบ้าน เขาโยนหิมะใส่หน้าต่างเบา ๆ มารตีเปิดหน้าต่างสบตา แลกเปลี่ยนความเงียบสลับความอยากพูด
“บ้านฉันก็เหมือนคุกเหมือนกัน” คินพูดอย่างแผ่ว “แต่บางทีเราต้องหาทางหนีบ้างนะ”
“นายกล้าจริง ฉันกลัว แม่บอกว่าข้างนอกอันตราย” มารตีหลุบตาลง
“มันอันตราย แต่ขังตัวเองก็เจ็บเหมือนกัน” คินสูดลมหายใจลึก พยายามยิ้ม
วันต่อมาที่ลำธารน้ำแข็ง มารตีตามคินมา พวกเขานั่งขอบน้ำแข็ง ถอดรองเท้าแตะเท้าลง ตีน้ำเล่น เงาผีเสื้อสีน้ำเงินวาดรูปอยู่บนผิวน้ำแข็ง
“ฉันเคยหนีออกไปแล้วแต่โดนพ่อตี เขาไม่เคยฟังว่าฉันต้องการอะไร” คินพูดเสียงขื่น ผีเสื้อบินลงบนไหล่เขา
“ฉันไม่เคยกล้า พอแม่ดุ ฉันไม่กล้าทำผิดซ้ำ” มารตีกัดริมฝีปาก
“แล้วเธออยากเปลี่ยนชีวิตไหม?” คินถามเบาๆ
มารตียังนิ่ง ความกลัวปะทะความอยากเป็นอิสระในใจ
เย็นวันนั้น แม่เห็นรองเท้าของมารตีเปียกน้ำ เธอด่าด้วยเสียงกร้าว “หนูไปทางลำธารทำไม”
มารตีโกหก “เปล่า หนูแค่เผลอเหยียบหิมะละลาย”
แม่สังเกตมารตีอย่างหวาดหวั่นแปลก ๆ “ถ้ามีอะไรปิดบัง บอกแม่มาเถอะ”
เธอส่ายหน้า ไม่กล้าสบตา ผีเสื้อในใจเธอกระพือปีกอีกครั้ง
คืนนั้น เธอฝันว่าเดินหลงเข้าไปในป่าหิมะ เห็นผีเสื้อนับสิบตัว ล้อมรอบเธอแต่ไม่มีตัวใดให้จับต้องได้
รุ่งเช้า มารตีเรียบเรียงความกล้าออกไปหาเพื่อนที่ลำธาร เขารออยู่แล้ว
“อยากรู้ไหมว่าทำไมที่นี่มีผีเสื้อแค่หลังพระอาทิตย์ตก?” คินกระซิบ
“นายรู้เหรอ?”
“ฉันเห็นเค้าเล่าในหนังสือเก่า ๆ พวกมันเป็นวิญญาณของเด็กที่ตายหรือถูกขังอยู่ตรงนี้”
มารตีนิ่งงัน เอามือกุมอกแน่น “แล้วถ้าเราเผชิญกับมัน?”
“แค่ซื่อสัตย์กับความจริง” คินมองหน้าเธอตรง ๆ
เสียงผีเสื้อบินมาเกาะไหล่มารตีอีกครั้ง เธอสบตาผีเสื้อแล้วร้องไห้อย่างไม่มีเสียง
วันเวลาผ่านไป มารตีเริ่มแอบออกจากบ้านกลางคืนกับคิน ค้นหาเงื่อนงำในป่า น้ำเสียงของแม่เริ่มตึงเครียดมากขึ้นทุกวัน เธอสังเกตได้ว่าแม่คอยเฝ้ามองเธอตลอดเวลา
คืนหนึ่ง พวกเขาได้ยินเสียงโซ่กระทบกันจากบ้านร้างปลายหมู่บ้าน เสียงโซ่ดึงหวนใจไปสู่อดีต มารตีกลั้นหายใจ เดินเข้าไปพร้อมคินที่สีหน้ากลัวไม่ต่างกัน
ในเงามืด พวกเขาสะดุดเจอหีบไม้ปิดผนึก เมื่อเปิด ฝุ่นฟุ้งคลุ้ง เงาปีกผีเสื้อฉายอยู่ข้างใน พร้อมจดหมายธูปที่เขียนด้วยลายมือสั่นเทา “ขอโทษที่ขังเธอไว้”
คินอ่านออกเสียง มารตีสะอึก ภาพความทรงจำเด็กที่พยายามวิ่งหนี แม่ใช้โซ่มัดขา ให้อยู่ในบ้าน ย้อนกลับมา
คินพูดเบา ๆ “เธอ…โดนขังตรงนั้นจริงเหรอ?”
มารตีสะอื้น เสียงสั่น “แม่ไม่อยากให้ฉันออกไป ไม่อยากให้เหมือนพ่อที่หายไป”
ผีเสื้อบินวนรอบมารตี เธอคร่ำครวญน้ำตาซึมก้มหน้า เงาของคินลูบไหล่ปลอบเบา ๆ
“เราจะช่วยกันหาทางออกไหม?” เขากระซิบ
มารตีสั่นหัว “ฉันกลัว ฉันไม่กล้าสู้แม่…”
เสียงแม่ตะโกนลั่นจากทางบ้าน “มารตี! อยู่ที่ไหน!”
มารตีสะดุ้ง คินดึงมือเธอ “รีบออกไปทางป่านั่นเลย!”
สองคนวิ่งพลางน้ำตาไหล ปีกผีเสื้อจำนวนมากลอยตามรอยเท้า เงาของความกลัวกับอิสรภาพยื้อยุดในหัวใจมารตี
ในป่า ความมืดหม่นค่อย ๆ จางหายเมื่อแสงพระจันทร์สาดลง ใต้ต้นไม้สูง เสียงผีเสื้อโอบล้อมรอบขณะทั้งสองหยุดหอบหายใจ
คินพูดเบา ๆ “เธอไม่ใช่คนเดียวที่กลัว ฉันก็กลัวพ่อเหมือนกัน”
“เราจะทำยังไง” มารตีปาดน้ำตา เธอดูเปราะบางจนแค่ลมหายใจ
“เริ่มจากบอกความจริงกับแม่ กับพ่อตัวเองไหม?”
เงียบงัน ยาวนาน มารตีเม้มปากแน่น ดวงตาเรืองแสงผีเสื้อสะท้อนแววกล้าขึ้นทีละเล็ก
รุ่งสางทั้งคู่เดินกลับไปหมู่บ้านในชุดใหม่—เปื้อนโคลนกับน้ำตา แม่ของมารตีร้องไห้โผเข้ากอดเธอ คินหยุดยืนห่าง ๆ สบสายตาเศร้าๆ กับแม่ตัวเองที่เพิ่งตามมา
แม่หยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ส่งให้ “นี่ของลูก…ของที่พ่อทิ้งไว้” มารตีเปิดกล่อง พบรอยพับผ้าสีซีดกลิ่นเก่า และลูกกุญแจสนิมเขียนว่า “เสรีภาพ”
คืนนั้นผีเสื้อสีน้ำเงินนับร้อยโบยบินรอบหมู่บ้าน มารตีปลอดปล่อยน้ำตาอย่างแท้จริง เธอกอดแม่แน่น แม่ก็ร้องไห้จนเสียงแผ่ว
คินไม่พูดอะไร เพียงจับมือเธอไว้แน่น ท่ามกลางความหนาวเหน็บของอากาศ สิ่งที่ละลายคือกำแพงในหัวใจ
เมื่อหิมะละลายกลายเป็นหยาดน้ำ ผีเสื้อบินวนลานบ้านเป็นครั้งสุดท้าย คล้ายบอกลาวิญญาณเด็กที่ขังอยู่ในอดีต มารตีเดินเข้าลานบ้าน ยืนเงยมองฟ้า สีหน้าหวานปนหวาดหวั่น
เธอตัดสินใจก้าวออกจากบ้านวัยเด็ก…ไปค้นโลกกว้างด้วยหัวใจใหม่พร้อมคิน ขณะสายลมเอื่อย กระพือปีกผีเสื้อขาวทองหนึ่งตัวบนผืนหิมะ
