เสียงรองเท้าแตะบนพื้นไม้เก่า ๆ กังวานขึ้นในโถงทางเดินแคบของ “หอพักศิลป์อังคาร” กลิ่นสีน้ำมันจาง ๆ ลอยออกมาจากห้องข้างหน้าที่แสงไฟเปิดสว่างทั้งคืน อรินทร์ นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าประตู มือจับเศษกระดาษสีขาวที่ขยำ จากในห้องบางเบาราวมีใครสอดผ่านมาใต้บานประตู เธอหยิบกระดาษขึ้น กำลังจะคลี่อ่าน เสียงตะโกนแว่วมา “ใครวะ? แอบเขียนจดหมายน้อยให้อีเจนอีกล่ะ?!” เสียงผึ้งหยอกล้อ ทั้ง ๆ ที่ใบหน้าซ่อนความกวนไว้ไม่มิด อรินทร์รีบซ่อนกระดาษในกระเป๋าเสื้อคลุม หัวใจเต้นตึก ๆ อดไม่ได้จะรู้สึกว่าใครบางคนกำลังมองอยู่แม้ไม่มีใครในทางเดินนั้นนอกจากเธอกับผึ้ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อรินทร์ก้าวเข้าห้อง เจอเจนกำลังปาดสีบนผืนผ้าใบ เธอหยุดดูรูปภาพที่เหมือนเด็กหญิงเล็ก ๆ ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสลัวของป่าทึบ “ทำไมวันนี้เงาของเด็กในรูปมันยาวแปลก ๆ วะ?” เธอถามแบบไม่เจตนาจะล้อ เจนเงียบ มือหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ หางตาของเจนเหมือนมีหยาดน้ำตาขังแต่ไม่ไหลออกมา
ผึ้งเดินเข้ามา นั่งลงที่เตียง “เมื่อวานอิฟ้าบอกว่าจะไปดูหนังกลางเก่า เราเห็นไหม?” เจนอ้ำอึ้ง อรินทร์ก็ทำท่าไม่รู้ ผึ้งถอนหายใจ “ทุกคนดูอีฟ้าเหมือนล่องลอยเลยเนอะช่วงนี้” พวกเขาเงียบกันเอง ความเงียบปกคลุมเหมือนม่านหมอก
คืนต่อมา อรินทร์ลืมตาตื่นกลางดึกได้ยินเสียงคนกระซิบจากในห้องน้ำรวม “เห็นเขาเดินอยู่ริมราวตึก… แต่พอหันไป อ้าว! หายไปเลย” เสียงเด็กชายอดุลย์จากห้องข้างเคียง อรินทร์กลืนน้ำลาย เหงื่อมือเปียก เสื้อคลุมถูกกำไว้แน่น เธอเลือกเดินกลับห้อง เสียงฝีเท้าตามหลังมาเป็นช่วง ๆ หยุด เงียบ แล้วเร่งอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา ฟ้าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย อาจารย์ลั่นประชุมด่วนในห้องโถงใหญ่ อดุลย์ทำสีหน้าตึงเครียด เจนนั่งกๅนอกรอบ วาดลายเส้นลงสมุดแบบไม่สนใจใคร เพียงแต่มือเธอสั่นผิดปกติ อรินทร์เริ่มรู้สึกผิด ทุกคนหวาดระแวง สายตาแต่ละคู่ลอบมองกันเอง อาจารย์ประกาศจะตรวจค้นหอพักและสอบถามทุกคน ผึ้งกระซิบข้างหูอรินทร์ “เราว่าเมื่อคืนเจนพลิกเตียงหลายรอบ…เหมือนฝันร้ายเลย”
กลางวันแดดร้อนจัดแต่ในตัวหอพักเย็นวาบจนผิดปกติ ผึ้งเดินมาตามหาอรินทร์ในห้องพิพิธภัณฑ์ศิลป์ “เหมือนในรูปที่เจนวาด เด็กคนนั้นเดินในป่า…” ผึ้งพึมพำขณะไล่นิ้วตามขอบภาพวาดเก่า ๆ ที่แขวนอยู่ “หรือ…ฟ้าเจออะไรแบบในภาพ?” อรินทร์ไม่ได้ตอบ สายตามองไปยังมุมมืดด้านหลังที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป
ตลอดสัปดาห์ที่ฟ้าหายไป บรรยากาศในหอพักเริ่มตึงและปั่นป่วน อาจารย์เริ่มโทษว่าเด็กหอคงเล่นพิเรนทร์หรือซ่อนตัวเล่นผี ถึงแม้จะพูดแบบนั้นแต่ในน้ำเสียงมีรอยกลัวหลบเร้น เจนสังเกตทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าประตูห้องเก็บของจะมีเงาแว็บในกระจก ทุกคนหลีกเลี่ยงห้องนั้น
ช่วงค่ำวันหนึ่ง อดุลย์นั่งวาดรูปอยู่ในห้องคนเดียว ตะวันคล้อยมัว เขาขมวดคิ้วพลิกกระดาษกลับหน้า–หลัง เห็นข้อความขีดด้วยดินสอว่า “คืนสุดท้าย อย่าย้อนกลับไป…” เขาหันซ้ายขวา ราวกับได้ยินเสียงคนกรีดร้องในหัว แต่ในห้องก็ว่างเปล่า ความกลัวเกาะกินร่าง
กลางดึก เจนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงประตูดังสนั่น อรินทร์ก็วิ่งหน้าตาตื่น ผลักเจนให้ลุก “เมื่อกี้เราเห็นฟ้า…ยืนอยู่ลานกลางตึก!” สองคนนิ่งไป แสงไฟสลัวลอดบานหน้าต่างเปียกชื้น เจนพึมพำ “ถ้ามันใช่จริงๆ…ทำไมเธอกลับมาแบบนั้น…” น้ำเสียงเจือความกลัวคล้ายไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พูด
สามคนนัดกันย่องไปตามรอย พบทางลับหลังห้องเก็บของ ไปโผล่กลางลานทรุดโทรมที่ในอดีตเคยเป็นเวทีการแสดงนิทรรศการของหอพัก ผึ้งเก็บเศษกระดาษขาด ๆ จากพื้น “นี่ลายมือฟ้าแน่นอน เขียนว่า ‘อยู่ในเงา อย่าทำให้รู้ตัว’”
ทันใดนั้นเสียงสะอึกเบา ๆ ดังขึ้น และเงาเลื่อนไหวพาดผ่านหลังม่านเก่า พวกเขาวิ่งหลบกันแทบไม่ทัน เสียงหมอนรองตกดังปึก เจนกัดฟันแน่น “ถ้าเป็นฟ้าจริง ๆ ทำไมเธอต้องซ่อนตัว?” ไม่มีใครกล้าตอบ เหมือนต่างคิดถึงความผิดพลาดในอดีต
อดุลย์นำบันทึกเก่า ๆ มาเปิด ข้อมูลในนั้นเขียนถึง “สัญญา” ในอดีตกับใครบางคน “คนที่อยู่ในหอจะต้องไม่เปิดเผยความลับ…” อรินทร์หน้าซีด ทุกคนเผชิญหน้ากันในความเงียบ เจนเดินออกไปเงียบ ๆ ฝนโปรยบาง ๆ เพิ่งเริ่มตกไม่แรง
กลางคืนเจนได้ยินเสียงใครกลั้นน้ำตาที่ทางเดิน เธอลังเลแต่ก็ย่องไปดู พบผึ้งนั่งอยู่กับกระดาษฉบับหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบ “เราวาดรูปเด็กคนนั้นได้เพราะเราเคยเห็นเขาจริงๆ” เสียงเงียบไปนาน “ฟ้า…คงเห็นเหมือนเรา”
อดุลย์เดินหาเสียงกึกๆ บนหลังคา ใช้ไฟฉายส่องพบเงาดำรูปร่างเด็กหญิงสะบัดวูบหายไปใต้ชายคา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฟ้าในร่างซูบซีด ฟ้ากระซิบ “เราไม่ควรฝืน…ไม่ควรฝืนสัญญาเลย”
รุ่งเช้า บรรยากาศในหอพักหนักอึ้ง เจนเริ่มระบายสีด้วยมือที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม อรินทร์เคาะประตูห้องฟ้าแต่ไม่มีเสียงตอบ เพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ ราวกับคนเพิ่งร้องไห้ผ่านไปไม่นาน
วันต่อมา อาจารย์นัดประชุมอีกครั้ง บรรยากาศตึงผึ้งเป็นฝ่ายพูดตรง ๆ “ทุกคนปิดบังความจริงไว้จนฟ้าต้องหนีเอง!” เสียงเธอสั่น อารมณ์จริง ๆ พรั่งพรูมากกว่าคำพูด ในน้ำตานั้นมีทั้งโทษตัวเองและโทษเพื่อน ๆ อรินทร์นิ่งอยู่นาน ก่อนเอ่ยว่า “ตกลง เราจะไม่ปิดบังแล้ว จะบอกเรื่องในคืนนั้นให้หมด”
กลางค่ำ พวกเขานัดรวมตัวจุดไฟฉายที่ลานว่าง เจนเป็นคนเริ่ม “คืนก่อนฟ้าหาย เรากลัวว่าความผิดเราจะถูกเปิดเผย…” เจนกลืนคำ อดุลย์รับต่อ “ความลับเรื่องเด็กหญิงในภาพวาด ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้น—แต่เกิดขึ้นจริงที่หอพักนี้เมื่อสิบกว่าปีก่อน” ผึ้งน้ำตาคลอ หน้าตาขึงขัง “ตอนนั้นพวกเราปล่อยให้ฟ้าอยู่คนเดียวเพราะกลัวจนทนดูไม่ได้…ในคืนเธอถูกใครบางคนไล่ตาม”
อรินทร์สั่น เธอพูดเสียงเบา “เราพลาดตรงที่ไม่ฟังฟ้าครั้งสุดท้าย” ทุกคนเงียบ มีเพียงเสียงลมผ่าน ขณะที่เงาของพวกเขายาวออกไปจนทาบทับเป็นผืนเดียว
เสียงร้องเพรียกดังมาจากมุมลาน ฟ้าปรากฏตัวในชุดเดิม ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ฉันถูกทิ้งเพราะความกลัวของพวกนาย…แต่ถ้าเราเผชิญหน้าด้วยกัน เงาในรัตติกาลนั้นมันก็ทำอะไรเราไม่ได้”
อรินทร์เงยหน้ามอง สายตาถอดใจเหมือนเข้าใจความกลัวที่เธอแบกไว้ เจนขยับมากุมมือฟ้า ผึ้งเดินเข้ามาสวมกอดทุกคนไว้ด้วยกัน อดุลย์ปล่อยบันทึกหล่นลงพื้น
ฉับพลันเงาดำบนพื้นเริ่มลดขนาด ไม่กลืนกินลานว่างอีกต่อไป แสงไฟสลัวจากหน้าต่างโถงใหญ่เจือปนเสียงหัวเราะและน้ำตาในฝูงเพื่อน โลกในยามรัตติกาลเปลี่ยนสีเป็นอุ่นขึ้นอย่างแปลกตา
รุ่งอรุณที่ส่องผ่านหน้าต่างกระทบผืนผ้าใบ ทุกคนกลับไปทำงานศิลป์ของตัวเองอีกครั้ง รูปเด็กหญิงในป่าเปลี่ยนเป็นภาพหญิงสาวยืนอยู่กับเพื่อน ๆ ในแสงสว่างใหม่ พวกเขายิ้มรับอดีต กล้าที่จะพูดความจริง และรับโอกาสเติบโตจากเงามืดในใจ…แม้บาดแผลยังคงอยู่ แต่เงาของรัตติกาลก็ไม่อาจอำพรางใจใครในหอพักศิลป์อังคารได้อีกต่อไป
