เส้นทางคนเดินบนถนนหิมะทอดผ่านหน้าต่างหอพักเก่าริมเมือง เงามืดยาวเหยียดปกคลุมพื้นขาวโพลน เวลาเกือบสี่โมงเย็น พระอาทิตย์คล้ายรีบลาโลก ท้องฟ้าสีฟ้าอมเทา แทนใจกอดกล่องข้าวอุ่นคลายเย็นเดินงุดๆ ขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกก้าว เขาหยุดหายใจชั่วครู่เมื่อลิ้นชักรองเท้าเปิดออกตรงหัวโถง เบล เพื่อนร่วมหอปีหนึ่ง ชะโงกมอง แทนใจจ้องตากลับ ไม่พูดอะไร เบลหัวเราะในคอเบาๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โอ้ เชฟแทน! จะทำเมนูอะไรอีกล่ะคืนนี้”
แทนใจส่ายหัว ไม่ตอบ เพียงวางกล่อง พลางหอบหายใจเหนื่อยจากหนาว เบลเอี้ยวตัว แกล้งกอดอก “แกจะไม่คุยกับใครบ้างเหรอวะ อยู่หอก็เหมือนอยู่ถ้ำจัง”
“บางทีถ้ำก็ปลอดภัยกว่าข้างนอกนะ” เสียงแทนใจแผ่ว เขาเหลือบตามองรอยเท้าหิมะบนพื้น ก่อนรีบเดินเข้าห้อง
เสียงประตูห้องเปิดอีก บี๋ เด็กสาวร่างเล็กเจ้าของรอยยิ้มประจำหอ ก้าวเข้ามาพร้อมถุงขนม พอเห็นแทนใจ เธอก็ยิ้มจริงใจ “อ้าว เย็นนี้กินด้วยกันเปล่า?”
แทนใจนิ่งอึ้ง ลังเลกับรอยยิ้มเหล่านั้น ทั้งหมดกำลังกินข้าวเย็นตรงโต๊ะกลางโถง เบลหันมาส่งสัญญาณชวนอีก “มาเหอะ จะโดนลงโทษเชฟถ้ายังเล่นตัว!”
แทนใจเงียบ กัดฟัน แล้วเดินไปนั่งรวม ช้อนส้อมกระทบจานดังแผ่วๆ การสนทนาเริ่มคึกคักขึ้น ทุกคนถามกันเรื่องมหาวิทยาลัย เรื่องอาจารย์ เรื่องข่าวลือเด็กหายที่สถานีรถไฟเมื่อวาน ไม่มีใครพูดถึงความกลัวที่แฝงในแววตาแต่ละคน
“แทนใจ เคยเห็นคนแปลกๆ แถวนี้มั้ย?” บี๋ถามพลางเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้
แทนใจกำลังเคี้ยวข้าว หยุดชะงักชั่วครู่ เอ่ยอย่างไม่สบตา “ไม่แน่ใจ…” เสียงเขาแผ่วจนเบลต้องโน้มมาฟังใกล้
“เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงคล้ายคนลากของบนบันได พวกเธอได้ยินมั้ย” น้ำเสียงซัน เพื่อนร่วมหออีกคนพูดนิ่งๆ แต่สายตากังวล
“อาจเป็นเสียงหิมะละลายหยดลงกิ่งไม้” เบลหาข้อแก้ หน้าซีด
ทุกคนต่างพยายามปกติ หัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนที่ความเงียบจะเข้าครอบงำอีกครั้ง ต่างได้ยินเสียงบางอย่างด้านนอก—เสียงกรีดร้องแว่วไกล ทุกคนผงะ
แทนใจสบตามองหน้ากัน หัวใจเต้นผิดจังหวะ ซันลุกพรวด “เดี๋ยวฉันไปดู!” แล้ววิ่งออกไป เงาของเธอละลายลงในม่านหิมะ
บี๋หายใจรัว “ไม่ใช่…อีกแน่เหรอ…” เสียงเธอสั่น กำถุงขนมแน่นจนยับ แทนใจลังเล สายตาเรียบเฉยปะปนความกลัวที่ไม่เคยยอมรับ
เพียงอึดใจ เสียงตึงตัง เหมือนบางอย่างล้มลงข้างนอก เบลกับแทนใจสบตากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจและความกลัวที่ไม่มีใครกล้าพูด
แทนใจเคลื่อนไหวเร็วกว่าใคร ถือไฟฉาย เปิดประตูออกไปในคืนอุณหภูมิติดลบ ลมเย็นปะทะหน้า ตะโกนเรียก “ซัน! ซัน อยู่ไหน!”
แสงไฟส่องเห็นรอยหิมะถูกเหยียบแบบรีบเร่ง เดินตามรอยไป ร่างของซันยืนนิ่งข้างเสาไฟ หน้าขาวซีด มือจับโทรศัพท์แน่น
“ไม่มีอะไร…แค่หมาจรจัด” ซันดับไฟฉายตัวเอง เสียงเธอสั่น
แทนใจฟัง ไม่พูดอะไร เดินเคียงกลับเข้าไปในหอพัก …เบากว่าก่อนหน้านั้น
บรรยากาศภายในหอเงียบกริบ แม้เสียงหัวเราะจะดังอีกครั้ง ทุกคนพยายามฝืนธรรมดา ช่วงเวลาระหว่างกลัว-ปลอบใจผสมกันยุ่งเหยิง
คืนเดียวกันแทนใจตกใจตื่นกลางดึก เมื่อได้ยินเสียงขูดเบาๆ ที่หน้าห้อง เขานั่งนิ่ง หายใจเร็ว กำลูกกุญแจแน่น เงี่ยหูฟัง เสียงนั้นเงียบวูบไป ทิ้งเขาไว้กับความกลัวเก่า ๆ ที่รุมเร้า
เช้าถัดมา ข่าวการหายตัวไปของเพื่อนนักศึกษาจากหอพักข้างๆ แพร่สะพัด ทุกคนในหอพักเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม อาจารย์กับเจ้าหน้าที่เริ่มเดินตรวจตราบ่อยขึ้น กล้องวงจรปิดถูกติดเพิ่มที่โถงและทางเข้า-ออก
เบลนั่งหน้าบึ้งข้างแทนใจกลางโต๊ะอาหาร มือจับช้อนกดลงกับขอบจาน เสียงเบาแต่แฝงความเครียด “เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่งั้นสักวันจะถึงคิวเรา”
บี๋กลอกตา กอดอก ลังเลสุดขีด “แต่…ถ้าไปยุ่ง เราจะปลอดภัยเหรอ?”
“ฉันไม่ชอบรู้สึกเหมือนรอวันให้ใครมากำหนดชีวิต” เบลพูดนิ่ง มือสั่นนิด ๆ
แทนใจมองแบบคิดหนัก เหงื่อซึมฝ่ามือ นิ้วเขย่าโทรศัพท์เบา ๆ นึกถึงอดีตที่ครั้งหนึ่งเขาเคยปล่อยผ่าน เพื่อนไปเกิดเหตุร้าย—และตั้งใจว่า ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม
คืนนั้นทั้งหมดร่วมกันวางแผนดูแลกันเอง วางรหัสลับเคาะประตู ถ่ายทอดข่าวสารยามกลางคืน เบลรื้อกล่องอุปกรณ์ออกมา แทนใจเสนอจับตาดูบุคคลแปลกหน้า มีซันกับบี๋คอยจดเบื้องหลังซ่อนไอแพดใต้ผ้าคลุมโซฟา
เสียงประตูหน้าหอพักดังลั่นยามเที่ยงคืน ทุกคนรวมตัวเงียบในห้องโถงชั้นล่าง รอควบคุมใจตัวเอง พอเสียงก๊อกแก๊กจางไป บี๋พูดเบาเกือบกระซิบ “พรุ่งนี้ขออยู่กับกลุ่มดีไหม ฉันกลัว…”
แทนใจสบตาเพื่อนทุกคน สายตาเหมือนปะทะเปลวเพลิงในหิมะ “พรุ่งนี้เราจะไปถามพี่รปภ.หอพัก ให้ช่วยเช็กกล้องด้วยเอง”
คืนนั้นแทนใจนอนไม่หลับ ใจโลดเต้นไปกับเงาดำหลังม่านหน้าต่าง ความรู้สึกผิดที่ฝังแน่นในอดีตบดบังความกล้าใหม่ ๆ
รุ่งขึ้นที่มหาวิทยาลัย พวกเขารวมตัวถามข้อมูลกับนัยน์ รปภ.หนุ่ม เขาส่งสายตาประหลาดใจเล็กน้อย “แค่ระวังจูงใจตัวเองนะ อย่าเพิ่งปรักปรำใคร”
“แต่มีคนหายจริง ๆ” เบลเสียงสั่น
“เชื่อผม เดี๋ยวผมขอดูเทปกล้องเมื่อคืน แล้วจะส่งข่าวให้”
สามคนเดินออกมา บรรยากาศกดทับ ซันถอนหายใจ หลบตา “บางทีฉันว่าเราอาจกลัวเกินไป…”
แทนใจนิ่ง มองสีหน้าเพื่อนแต่ละคน เห็นความกลัวซ่อนอยู่ลึกๆ ไม่มีใครอยากยอมรับ พวกเขาแบ่งหน้าที่ช่วยกันหาเบาะแส พลางเฝ้ากันตลอดคืนต่อๆ มา
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ความตึงเครียดปะทุขึ้นเมื่อของใช้ใครบางคนหายไป ทีละน้อย บี๋ร้องไห้ ซันเริ่มเงียบขรึม เบลตะโกนใส่อากาศ “เราอยู่ในหอกันเองนี่ ใครกันแน่ที่ทำ!”
แทนใจกำมือแน่น “อย่าหาว่าใครจนกว่าจะแน่ใจ” เขาตะโกนเสียงดังเกินตัว ทุกคนตกใจ หัวใจเต้นแรง
เบลเหมือนจะโต้ แต่เงียบกริบในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาสอบถาม ทีละห้อง แทนใจเอาแต่ก้มหน้า เสียงหัวใจเขาดังสะท้อนในหู มือบีบแน่น รู้ดีทุกการโกหกยากเกินรับผิดชอบ
ตำรวจซักถามเรื่องวันที่เพื่อนหาย ทุกสีหน้าเคร่งเครียด เบลกับซันสบตากัน เหงื่อแตกพลั่ก บี๋ดูเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา
จู่ ๆ ตำรวจหันหันมาที่แทนใจ “เรามีภาพคนแปลกหน้าถือกล่องเดินเข้า-ออกตอนเที่ยงคืนเมื่อคืนวันเกิดเหตุ คุณช่วยดูไหม?”
แทนใจใจหายวาบ รับรูปจากจอมือถือ เห็นแต่แผ่นหลังแวบหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าคุ้นหรือไม่
พอเจ้าหน้าที่ไป ทุกคนเงียบงัน เบลกระซิบ “เธอกลัวอะไรที่สุดแทนใจ”
แทนใจพูดช้า ๆ “กลัว…กลัวทำพลาดเหมือนเดิม”
ซันพูดขึ้นเบา ๆ “แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย มันก็ผิดอีกแบบนะ”
แทนใจเงียบ ถูมือกับขอบประตู แขนสั่นนิด ๆ
หลังจากนั้น ทุกคนได้ยินเสียงประตูเปิดปิดกลางดึกอีกคืนหนึ่ง คราวนี้แทนใจรีบลงไปข้างล่างทันทีเปิดไฟฉาย วิ่งตามรอยเท้าหิมะสด กลางเสียงฝีเท้ารีบเร่ง เขาเรียกชื่อซันกับบี๋
บี๋ตอบกลับมาจากเงามืด “ฉันเจออะไรแปลก ๆ ข้างถุงขยะ”
ทุกคนรวมตัวกัน ส่องไฟเห็นถุงขยะถูกแหวก มีเสื้อกันหนาวของนักศึกษาที่หายไป ถูกมัดกับกล่องไม้เล็ก ๆ
ซันสั่นเทิ้ม “เราต้องแจ้งตำรวจ…”
เบลขู่เสียงแหบ “แต่ถ้า…ถ้าเป็นคนในหอล่ะ ทำยังไง?”
พวกเขาคืนเสื้อกับกล่องให้เจ้าหน้าที่ ตำรวจมาสอบถามซ้ำแทนใจเสียใจที่ไม่ได้สังเกตเห็นก่อนหน้านี้ พูดผ่านน้ำตา “ถ้าผมไม่เพิกเฉยอะไรแบบเดิม…”
เบลกอดเขาแน่น “ครั้งนี้ต่างจากอดีต แกกำลังแก้ไขให้ถูก ต้องไม่ปล่อยไว้เหมือนก่อนนะ”
คืนนั้นแทนใจร้องไห้ครั้งแรก มีเสียงซันกับบี๋นั่งข้าง ๆ อย่างเงียบงัน พร้อมมืออุ่นวางบนไหล่
ความสัมพันธ์ใหม่ค่อย ๆ แน่นแฟ้นขึ้น ทุกคนจับกลุ่มกันตลอดวันและคืน ต่างยอมรับความกลัวของตนเองกับเพื่อน ๆ รอข่าวการจับตัวคนร้าย
อีกสองวัน มีคนแปลกหน้าเดินวนเวียนใกล้หอพัก ตำรวจซุ่มเฝ้า เบลกับแทนใจจับตาดูซุ่มในสวนข้างตึก ซันกับบี๋ซ่อนเครื่องอัดเสียง
“เราอยากปลอดภัย…แต่ฉันไม่อยากวิ่งหนีแล้ว” แทนใจพูดในความเงียบ
เสียงฝีเท้าดังขึ้น เงาคนเดินข้ามแนวหิมะมา ขณะตำรวจกระโจนเข้าควบคุมตัวไว้ ทุกคนเงียบงัน รอผลสืบสวน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เจ้าหน้าที่ประกาศว่าคนร้ายถูกจับได้แล้ว มีหลักฐานจากกล้องวงจรปิดและของกลาง
แทนใจยืนอึ้งกลางโถงหอพัก สายตาเพ่งจ้องออกไปนอกหน้าต่างหิมะโปรย ขาแข็งเหมือนโดนตรึง เบลเดินมาหยุดข้าง ๆ “เธอกล้าที่จะเริ่มชีวิตใหม่รึยัง?”
ซันยิ้มบาง ๆ “เรื่องเลวร้ายน่ะ…ทำให้เราเห็นค่าทุกวินาทีที่เหลืออยู่”
แทนใจลมหายใจสะดุด ตอบเสียงแผ่ว “ฉันจะไม่วิ่งหนีอดีตแล้ว”
ตลอดคืนหิมะโปรย ทุกคนกล้าประคองมือกันแน่น เงาดำกลายเป็นแสงไฟอุ่นหัวใจในฤดูหนาวนี้
ภาพสุดท้ายคือเงาของพวกเขานั่งรวมกันหลังประตูใหญ่ ปล่อยให้หิมะโปรยตกเป็นฉากหลัง เงาสลัว กลายเป็นแสงใหม่แห่งมิตรภาพและการเติบโตที่ไม่มีใครลืม
