เสียงออดเรียนสุดท้ายดังสนั่นไปทั้งโรงเรียน โต้น นักเรียนมั่นหน้า ม.4 ผู้เชื่อมั่นว่า “ชีวิตคนธรรมดามันน่าเบื่อ!” เดินจ้ำตรงแน่วเข้าไปหาประกาศรับสมัครชมรมหน้าเสาธง เขาพึมพำกับตัวเอง “ปีนี้… จะมีชมรมธรรมดาไหนสู้ชมรมเราไม่ได้แน่นอน!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โต้นกวาดตามองไปทั่วสนาม เจอสายตาเพื่อนเก่าอย่างอิฐ เด็กเนิร์ดที่ยังคงถือหนังสือเกี่ยวกับทฤษฎีกลซับซ้อนกับแฟ้มข้อมูลชมรมสัตว์ประหลาดตามเคย โต้นผิวปากเข้าหา “อิฐ! ช่วยเลย ชมรมใหม่ขาดแกไม่ได้!” อิฐส่ายหัวแต่หยิบสมุดเล็ก ๆ จดอะไรบางอย่างทันที
“ฉันจะมาเพื่อดูว่าคนทั่วไปนี่มันประหลาดกันขนาดไหน…” อิฐพูดหน้าตาจริงจัง ก่อนจะขมวดคิ้ว “แต่ขอประชุมวันละสามครั้ง หัวข้อไม่ซ้ำ”
ขณะที่อิฐมัวแต่ลิสต์หัวข้อ โต้นส่งสายตาต่อไปและเจอสาวผมสั้นสุดห้าวชื่อแบม ตั้งแต่เด็กรอบข้างเรียกเธอว่า “หัวหน้าแก๊งแจ้งเกิด” เพราะทุกไอเดียขอให้ได้ลอง โต้นรีบโล้คอฉุดแบมมา “ปีนี้ได้โชว์ไอเดียแจ่มแน่!” แบมหัวเราะแล้วพูดเสียงดัง “ขอแค่ได้ถือไมค์ ไม่มีคำว่าอาย!”
ทีมเบื้องต้นของชมรมเริ่มเสร็จสมบูรณ์ ทว่าแต่ละคนมีเงื่อนไขประหลาด โต้นมั่นใจ “แค่รวมคนเจ๋ง ๆ ไว้ งานนี้ต้องสนุก!”
วันแรกของการประชุมชมรม ห้องเรียนว่างเปล่า เสียงนาฬิกาติเกิน โต้นหันมองเห็นนัส เพื่อนใหม่ร่างสูงผอม จัดโต๊ะอยู่เงียบ ๆ สายตาดูมุ่งมั่นอย่างแปลก “เราจะตั้งชมรมเพื่ออะไร” โต้นยิงคำถามตามสไตล์
นัสเงยหน้าช้า ๆ “ผม…อยากหัดกล้าแสดงออก เลยขอรับหน้าที่คอสตูมแมสคอต” ทุกคนมองหน้า นัสพยักหน้าจริงจัง “ผมเตรียมหัวกวางมาแล้ว ถ้าต้องใส่!”
โต้นพยายามเคลียร์แผน “ทุกคนมีไอเดียยังไงก็เสนอเข้ามาได้เลย แต่อยากให้มีแกนกลาง อย่าง…สร้างความสุข”
แบมเปิดฉาก “งั้นเปิดบ้านโรงเรียนปีนี้ ชมรมเราจะโชว์ ‘ของแปลกในชีวิตจริง’!”
อิฐเสริม “เดี๋ยว ฉันเตรียมโปสเตอร์ ‘วิทยาศาสตร์กับเรื่องไร้เหตุผล’ มานะ”
นัสแอบกระซิบ “ขอชุดกวางออริจินัล ทำให้คนจำได้ชัวร์”
โต้นกลืนน้ำลาย “ทุกอย่าง…ต้องลงตัวกว่านี้!”
สองสัปดาห์ก่อนเปิดบ้านโรงเรียน ชมรมรวมมิตรฯ พยายามซ้อมโชว์หลัก “The Amazing Reality show” โดยแต่ละคนมีหน้าที่นำเสนอของแปลกที่ตัวเองเจอในชีวิต
แบมเริ่มซ้อมก่อน “วันนี้ ขอเสนอ ‘คนใส่ถุงเท้าคู่ละ 7 สี’ โต้! นายช่วยใส่ขึ้นเวทีด้วย!”
โต้นมองถุงเท้าด้วยความกล้าไม่สุด “เอ่อ…ใส่สลับข้างได้ไหม” อิฐมอง เงียบไป 2 วินาที “เพื่อความน่าเชื่อถือ นายต้องใส่ให้ครบทุกนิ้วเท้า”
ซ้อมโต้ยังไม่ทันจบ นัสเปิดตัวด้วยชุดกวางยักษ์ที่หัวหมุนได้แต่ปีกหลุดตอนเดินขึ้นเวที “เอิ่ม…จุดนี้คือ innovation หรือ…?” ทุกคนพยายามตั้งใจชมแต่มีกลิ่นความวุ่นวายปะปน
ความเข้าใจผิดแรกเกิดขึ้นเมื่อเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์โรงเรียนแวะมาดู รอบแรกเห็นชุดกวางนัสกับโปสเตอร์ ‘เรื่องไร้เหตุผลในชีวิต’ รีบบันทึกว่า “ชมรมเล่นตลกเหนือจริง” ด้วยสายตาปะหลาด รีบเอาไปบอกฝ่ายผู้บริหาร
ข่าวลือแพร่ทันที “เห็นว่าชมรมใหม่ปีนี้จะแสดงมายากลหลอนเฮี้ยน!” จนฝ่ายธุรการเริ่มกังวล ป้ายหน้าห้องชมรมถูกเปลี่ยนเป็น “ชมรมศิลปะเหนือธรรมชาติ” โดยไม่แจ้งกลุ่มโต้น
ในขณะเดียวกัน กลุ่มของโต้นเตรียมจัดโชว์ซ้อมใหญ่ โต้นมั่นใจว่าต้องจัดใหญ่ แบมขอฉายเดี่ยวเปิดด้วยมุก “ทุกคนที่กล้าคิดแปลกคือฮีโร่!” ก่อนซ้อมนัสถือชุดกวางขอพูดบรรยาย แต่ไมค์เกือบติดคอ ทุกคนแตกตื่นแต่ยังหัวเราะกันเอง
การซ้อมนั้นพังยับเยิน เพราะสมาชิกแต่ละคนเน้นประสบการณ์ส่วนตัว ใครอยากพูดก็พูด แถมอิฐหยิบโน้ตเรื่อง “ต้นกำเนิดมนุษย์ที่น่าสงสัย” ขึ้นบรรยาย เพื่อนต่างกลุ่มที่ผ่านไปมาตกใจว่าชมรมนี้พูดหลอน ทว่าทุกคนในทีมยังรู้สึก “ไปต่อได้!”
ปัญหาใหม่มาเยือนเมื่อโต้ได้รับจดหมายจากฝ่ายกิจกรรม “ขอให้ระงับกิจกรรมที่อาจสร้างความตระหนก” กลุ่มชมรมแตกตื่น “เค้าเข้าใจอะไรผิดแน่เลย!” โต้นไม่ยอมแพ้ “เราจะทำให้ผู้ใหญ่เข้าใจว่าเราคือชมรมเปลี่ยนพื้นที่ธรรมดาให้สนุก!”
แบมหาทาง “ขอให้เราโชว์ทุกอย่างที่แปลกแต่จริง จะไม่มีละครหลอน ไม่มีผี!”
แต่อิฐมองอย่างเครียด “แต่โปสเตอร์เราโดนเอาไปเปลี่ยนชื่อแล้วนะ จาก ‘ของแปลกในชีวิตจริง’ กลายเป็น ‘ตำนานหลอนโรงเรียน’…” นัสพูดเบา ๆ “ผมไปเอาหัวกวางคืนมาจากห้องพยาบาลก่อนนะ”
ในที่สุด โต้นและเพื่อน ๆ เลยตัดสินใจไปชี้แจงเองกับรองผู้อำนวยการ ที่อยู่ในห้องประชุมแบบเคร่งขรึม โต้นสำลักน้ำเปล่าตัวเอง ก่อนพูดเสียงแข็ง “พวกเราไม่ใช่ชมรมไสยศาสตร์ครับ…” ทุกคนช่วยกันอธิบายจนรองฯ เริ่มหัวเราะกลบเสียงขรึม กลุ่มโต้นเดินออกมาแบบหัวใจพองโต กลับมาเตรียมพร้อมวันเปิดบ้านโรงเรียนต่อ
วันเปิดบ้านโรงเรียนมาถึง โต๊ะชมรมรวมมิตรฯ ตกแต่งด้วยธงกระดาษสารพัดสี ถุงเท้าสีรุ้ง หัวกวางติดไฟและโน้ตบอกรายชื่อ “กิจกรรมสุดคาดเดา!” เด็ก ๆ ผ่านมองแล้วหัวเราะกับความมั่นใจผิด ๆ ของโต้น
ช่วงโชว์ใหญ่ โต้นโชว์ถุงเท้าแปลก แบมประกาศ “คุณคือฮีโร่แห่งความคิดแปลก!” นัสถือชุดกวางเดินชนผนัง อิฐบรรยายเรื่อง “เรื่องเหลือเชื่อในชีวิตประจำวัน”
ผลคือนักเรียนทั้งโรงเรียนเข้าใจว่าชมรมรับทุกคนที่ไม่ธรรมดา เด็ก ๆ กว่าครึ่งขอมาสมัคร “เพราะอยากได้เพื่อนที่เข้าใจ” โต้นอึ้งไป นึกว่าจะถูกหัวเราะเยาะกลับกลายเป็นมีแต่เสียงเชียร์ และรองผู้อำนวยการยังมาแสดงความยินดี “โลกนี้ ‘คนไม่ธรรมดา’ ต่างหากที่ทำให้มันสนุก”
กลุ่มโต้นมองหน้ากัน ปล่อยใจขำกับความวุ่นวายที่กลายเป็นความสำเร็จโดยไม่ตั้งใจ แบมหัวเราะ “ชมรมเราอาจจะแปลก แต่ไม่หลอนนะ โต้ยังไง?” โต้นยิ้ม “ปีนี้จะไม่ธรรมดาแน่นอน!” นัสชูหัวกวางเงียบ ๆ บรรยากาศฟีลกู๊ดอบอวลไปทั้งโต๊ะชมรม เสียงหัวเราะและเสียงขำปิดฉากวันวุ่น ๆ แบบสุดประทับใจ
