เสียงเห่าดังก้องคอนโดช่วงบ่ายวันเสาร์ อ้นนั่งเงียบกินขนมหน้าทีวี แจ๊คพุ่งเข้ามา เปิดประตูด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจเกินเหตุ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อ้น! นายได้ยินเสียงหมาตรงทางเดินป่ะ?” แจ๊คพูด พร้อมชี้ไปทางประตู แต่ไม่ได้รอคำตอบ “เราต้องช่วยหมานั่น!”
อ้นเคี้ยวขนมกลืนแทบไม่ทัน “แล้วนายจะไปช่วยยังไงวะ”
“ก็… ถ้าฉันจัดการได้ ฉันจะได้เป็นฮีโร่ในสายตาห้อง 805 ไง” แจ๊คยิ้มกรุ้มกริ่ม ทุกอย่างคือโอกาสจีบสาวเสมอ
อ้นถอนหายใจ “อืม แล้วถ้าเราเจอเจ้าของล่ะ?”
แจ๊คหัวเราะเสียงดัง “ก็แสดงให้เขาเห็นไง ว่าเราหวังดี”
ทั้งคู่ออกจากห้อง เดินตามเสียงเห่าจนไปเจอหมาจรตัวโตนอนขวางหน้าห้องสาวในฝันแจ๊ค อ้นชำเลืองมองอย่างรับผิดชอบ โลกทั้งใบของแจ๊คเหลือแค่ห้องเดียวและหมาตัวเดียว
“โอเค ฉันจะจับมันเอง” แจ๊คทำท่าชูปลอกคอใหม่ “อ้น จำภารกิจไว้ เราต้องเป็นทีม!”
“ถ้ามันกัดใครล่ะ นายจะรับผิดชอบมั้ย” อ้นถามเสียงจริงจัง เหงื่อซึมแต่ใจยังเพื่อนแท้
“ไม่มีทาง! ฉันอ่านมาว่าหมาต้องชอบขนมปัง” แจ๊คควักขนมปังในกระเป๋า “ดูนี่!”
หมาเลิกคิ้วใส่ ทว่าความหิวชนะทุกสิ่ง มันย่องมา แต่พอแจ๊คยื่นขนมปัง หมากลับกระโจนเข้าหาขนมปังแล้วทำขนมปังร่วง พุ่งไปสามบ้านแปดคอนโด
เสียงขำของอ้นพรั่งออกมา ก่อนหยุดชะงักเมื่อเจ้าหมาพยายามกระโดดใส่ประตูห้อง 805 สาวสวยข้างห้องเปิดประตูมาด้วยความงุนงง
“พี่สองคนมาทำอะไรกับหมาฉันคะ?” เธองง ผมยาวสลวยแต่คิ้วขมวดแน่น
แจ๊คอึกอัก “เอ่อ… คือหมาวิ่งหลงมา–”
“ใช่ อ๋อ ผมเห็นมันนอนข้างลิฟต์แต่ไหนแล้ว ไม่คิดว่าจะเป็นหมาคุณ” อ้นเข้ามาสมทบ พยายามรักษาหน้าให้เพื่อน
เธอยิ้มบาง “วันหลังไม่ต้องช่วยนะคะ เดี๋ยวหมาหนูเครียด”
สองหนุ่มหน้าเจื่อน รีบกลับห้อง อ้นส่ายหัว “ดีนะไม่โดนแจ้ง รปภ.”
“ไม่เป็นไร เรายังเหลือภารกิจหมาดำข้างล่างไง!” แจ๊คประกาศต่อ “วันนี้ คนจะรู้จักความเทพของเรา!”
อ้นมองนาฬิกา “นายต้องรีบไปดักยาม ไม่งั้นไม่ได้เอาหมาเลี้ยงที่ลานจอดแน่”
ทั้งคู่ลงมาด้านล่าง เจอหมาดำกำลังนอนกลางถนนคอนโด แจ๊คล้วงแครอท–แต่หมามองด้วยสายตาประหลาด
“หมาจะกินแครอทไหม?” แจ๊คกระซิบ
อ้นทำเสียงขำ “นายคิดว่ามันกระต่ายเหรอ?”
“หมาเมืองนอกบางพันธุ์กินแครอท!” แจ๊คเถียงหัวชนฝา
ทั้งสองพยายามยื่นแครอท หมาดำมองหน้า แล้วเดินหนีไปอีกทิศ อ้นหัวเราะกุมท้อง “เทพของนายโดนหมาเมิน!”
ทันใดนั้นเสียงประกาศจากลำโพงดังกว่า:“ขอให้เจ้าของรถทะเบียน กฮ-123 สีขาว ขยับรถด้วยครับ” แจ๊คสะดุ้ง รถคันนั้นคือรถพ่อแจ๊คเองที่แอบเอามาคอนโดวันนี้!
“อ้น นายต้องเบี่ยงความสนใจ รปภ.ไว้! ฉันไปเอากุญแจ!”
อ้นลนลาน “แล้วจะให้ฉันพูดอะไร รปภ.เขาก็รู้จักฉันนะ”
“ก็โกหกไปเลยว่า นายท้องเสีย!”
“ม.หมามันมีส่วนเกี่ยวตรงไหนวะเนี่ย” อ้นประชด แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปทาง รปภ.แอบงงกับหน้าที่ใหม่ตัวเองสุดๆ
อ้นยิ้มฝืนต่อรปภ. “ขอโทษนะครับ คือเห็นเหมือนไฟไหม้ในห้องซักผ้าอ่ะครับ”
รปภ.ขมวดคิ้ว จะลุกไปตรวจ แต่เสียงหมาดังลั่นจนทั้งสองคนต้องหยุด รปภ.ตะโกนเรียกเพื่อนอีกคนไปดูหมาแทน เจ้าหมาดำกำลังขโมยลังนมโรงเรียนที่ชาวบ้านวางทิ้งไว้
แจ๊ควิ่งกลับมา เร่งอ้น “ตอนนี้แหละ หนี!”
ทั้งสองปีนขึ้นป้ายจอดรถเพื่อหนีหมา โลกพลิกคว่ำไปหมด คนมุงดูกันล้นลานจอด.
เสียงคุณยายใจดีจากห้องหนึ่งเดินมาพอดี “หลานๆ หนีอะไรเนี่ย เดี๋ยวป้าช่วยเอง”
คุณยายเรียกหมามากอด หมากลับเชื่อฟังทันที แจ๊คหน้าแตก แต่อ้นแอบอมยิ้มกับความง่ายของคำตอบที่มองข้าม
“หนูสองคนหิวไหม มากินขนมที่ห้องป้าก่อนไหม เดี๋ยวหมาก็ดีขึ้นเอง”
แจ๊คกับอ้นเดินตามอย่างหมดท่า แต่ในมือคุณยายดันถือแฟ้มจดทะเบียนหมาจรประจำคอนโดอยู่!
“ซวยแล้ว แจ๊ค เราต้องทำอะไรซักอย่าง ไม่งั้นยายป้ายชื่อเราหัวข้อ ‘ก่อกวน’ แน่”
“แก้ที่ต้นเหตุสิ!” แจ๊คหันไปขอให้คนในคอนโดช่วยตั้งกลุ่มแชตใหม่ “รวมทีมดูแลหมาจรของอ้น” แน่นอนว่ามีแต่คนแอดเข้ากลุ่มเพราะเข้าใจว่าจะได้ดูคลิปหมาน่ารัก–แต่จริงๆ แจ๊คจะวางแผนช่วยหมา!
วุ่นวายเริ่มขึ้นเมื่อมีสมาชิกนาม ‘น้องมายด์’ แอดเข้ามาแล้วประกาศอาสาเป็นแอดมิน อ้นเพิ่งรู้ว่า ‘น้องมายด์’ คือสาวข้างห้องที่เขาแอบชอบและเป็นเจ้าของหมาโกลเด้นซนๆ ตัวนั้น!
แจ๊คดีใจมาก “แผนนี้ได้เรื่องแล้ว!” ขณะที่อ้นเริ่มกลัวใจตัวเอง “ถ้าเขารู้เราทำอะไรบ้างเขาจะเกลียดเรามั้ย”
การสนทนาในกลุ่มเริ่มร้อนแรง เพราะเข้าใจผิด มีคนคิดว่าต้องลงทะเบียนหมาทุกตัว บางคนโชว์รูปแมว บางคนหอบพัดลมมาให้หมานั่ง บางคนบ่นวุ่นวายเรื่องเสี่ยงภัย หมูกะทะ
แจ๊คอินบ็อกซ์น้องมายด์ “ขอโทษนะครับ ที่เมื่อกี้เข้าใจผิด แต่จริง ๆ ก็อยากให้หมาและคนอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข”
น้องมายด์ตอบกลับมาว่า “หนูรู้อยู่แล้วค่ะว่าพี่สองคนไม่ร้ายกับหมา แต่ถ้าคิดจะช่วยจริงต้องทำอย่างต่อเนื่องค่ะ ไม่ใช่ทำแป๊บเดียว หนูดูออกนะ”
แจ๊คยืดอก รับปากแบบไม่คุยกับอ้นก่อน “สัญญาคับ!”
เย็นนั้น แจ๊คลากอ้นไปช่วยหมาตามแผนใหม่ เริ่มจากตั้งจุดให้อาหารในสวนหย่อม โดยมีกล้อง CCTV อาสาสมัครรุ่นเล็ก ลูกบ้านตัวจิ๋วเดินถือสมุดบันทึก เหล่าคุณลุงคุณป้ากอดอกดูห่าง ๆ รอผล
แต่แล้ว หมาตัวใหม่ที่พึ่งเพิ่มมากลับไล่กัดหมาเก่า แจ๊ควิ่งไปไกลสุดแรง อ้นดันลื่นหกล้มบนพื้นทรายเปียก ไม่ลุกแต่ก็หัวเราะขำสถานการณ์ตัวเอง
“ฉันว่าแผนนี้ไม่เวิร์ค นายกลับไปหาหนทางช่วยหมา ไม่ใช่สร้างความวุ่นวาย” อ้นยอมรับเสียงเศร้า ๆ
แจ๊คมองกลุ่มเพื่อนร่วมชุมชน หรี่ตามองคนรอบข้าง “จริงสิ เราเคยคิดว่าต้องเป็นฮีโร่เอง แต่จริงๆ แค่เราช่วยกันคนละนิด มันก็ดีเลยเนอะ”
คืนนั้นทั้งคู่ช่วยกันย้ายอาหารหมาไปวางตามจุดใหม่ แจกจ่ายคำแนะนำกับเด็กๆ จนเริ่มเห็นว่าชุมชนคอนโดมีมุมอ่อนนุ่มมากกว่าที่คิด
หลังผ่านสมรภูมิหมาทั้งวัน แต่ละคนได้เรียนรู้ว่า การเป็นฮีโร่บางทีมันไม่ต้องใหญ่โตอะไร ทุกคนหัวเราะรวมทั้งอ้น แจ๊ค และน้องมายด์ ที่ยืนมองหมาจรตัวโปรดเล่นกันเสียงดัง
“นายคิดว่าอะไรคือความสำเร็จวันนี้” อ้นถามเพื่อนอย่างจริงใจ
แจ๊คยิ้ม “ก็ความหมา…เอ้ย ความหวังดีที่มันไม่ได้หมา…หมาอย่างเราไง”
ทุกคนหัวเราะลั่น ก่อนอ้นจะปิดท้ายอย่างขำๆ “ขออย่างเดียว อย่าให้หมาพวกนี้มาติดลิฟต์หน้าห้องเราอีกก็พอ”
เสียงเห่าดูเหมือนจะดังอยู่ข้างล่างอีกแล้ว แต่ทั้งคู่แค่มองหน้ากัน ยิ้มรับกับความวุ่นวายรอบใหม่ที่กำลังจะมา
