เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์สั่นกึกก้องอยู่ข้างหน้าใบหน้าเอ๋อ ๆ ของเบียร์ หนุ่มที่มั่นใจในปัญญาตัวเองแต่ทำอะไรเปิ่น ๆ ไปหมดทุกอย่าง มือปัดหาโทรศัพท์บนเตียง กดปิดเสียงแบบไม่มอง พอเห็นเวลาปุ๊บ สะดุ้งผงกหัวขึ้นทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“7 โมง 45!! เฮ้ย! ไอ้โอม ไอ้ฝ้าย ลุก! วันนี้สอบเอนฯ!” เบียร์โวยวาย หลุดปากด่าตัวเองเบา ๆ ก่อนจะรีบคว้ากางเกงวอร์มกับเสื้อคลุม ตะกุยหัวกระเซิง ๆ
เสียงฝ้าย—สาวเพื่อนรักจอมแก้ปัญหาด้วยตรรกะแปลก ๆ—เล็ดลอดจากกองผ้าห่ม “ขออีก 7 นาทีไม่ได้เหรอ แค่เอนทรานซ์เอง…ถ้าไม่ติดก็ปีหน้าได้ปะ?”
ขณะที่โอม เพื่อนสายคิดลึก ขี้ประสาทกับชีวิตทุกอย่าง ชะโงกหัวจากมุมห้อง “ทีแกบอกจะช่วยกันติวเมื่อวานอยู่เลย เบียร์ นี่เราจะวีรบุรุษโรงเรียนจริงเรอะ?”
เรื่องราวความวุ่นวายตั้งแต่ฉากแรกก็เริ่มต้น: หม้อหุงข้าวไฟฟ้าดับ เบียร์เดาะนิ้ว “โอม เอาข้าวเหนียวเมื่อวานออกจากตู้เย็นเลย เดี๋ยวเอาไมโครเวฟ” ฝ้ายเดินหัวกระเซิงพูดสั้น ๆ “แกเคยไมโครเวฟข้าวเหนียวแล้วมันกลายเป็นก้อนอิฐปะ…”
กลุ่มเพื่อนสามคนจึงต้องออกล่าอาหารเช้า ขี่มอเตอร์ไซค์คันเดียว สามคน โอมกอดเสา กลัวตก ฝ้ายรีบแวะป้ายซาลาเปา จังหวะนี้เองที่เสี่ยว—เด็กหนุ่มบ้านตรงข้ามตาที่ปราดเปรื่อง แต่พูดจาติดอ่าง—เดินถือกระดาษโพยยิ้มร้ายมาให้เบียร์ “พี่ เขาวันนี้แหละ! สรุป A-Z ทั้งหมด”
เบียร์รับไว้ชื่อ “โพยสุดยอด โกง ฉบับสมบูรณ์” ฝ้ายตีเบา ๆ “ถ้าโดนจับได้นะ…แกจะได้เป็นตำนานโรงเรียนแน่นอน”
ตัดไปถึงห้องน้ำโรงเรียน ทั้งสามคนแบ่งโพยกัน ยืนซ้อมรหัสมือจะส่งโพยกันบนโต๊ะสอบ ฝ้ายเอาผ้าโพกหัวเหมือนโจร โอมจ้องกระจก เอาโน้ตแปะใต้เสื้อ ซ้อมพูดคนเดียว เบียร์ยิ้มมั่นหน้า “วันนี้ โรงเรียนจะได้เจอคนถล่มข้อสอบโดยสันติวิธี!”
เสียงระฆังเข้าแถว ทั้งโรงเรียนแตกตื่น เด็กวิ่งสับขา อาจารย์ฝ่ายปกครองเดินตรวจตราเข้ม กลุ่มเพื่อนเดินตัวลีบพยายามเนียนเข้าแถว โอมใจเต้นระทึก ฝ้ายกระซิบ “ถ้าโดนจับได้ จะอ้อนวอนใครดี?” เบียร์พูดเบา ๆ “อ้อนวอนน่ะ ต้องตอนเลิกงาน เขาใจดีช่วงนั้น…”
ในห้องสอบ เบียร์ได้ที่นั่งข้างหน้าต่าง ฝ้ายมุมไกลสุดติดกำแพง โอมกลางห้องพอดี กรรมการหนุ่มใหม่หน้าตาเนิร์ดเดินมาวางสายตาจ้องไม่ละ สามคนสบตากันแบบหนังสายลับ กวาดตามองรหัสมือ ฝ้ายแกล้งไอเสียงสั้นส่งสัญญาณ โอมตีหน้าเครียดก้มเขียนอะไรมั่ว ๆ เบียร์ขยับมือเตรียมโยนโพย โชคไม่ดี ดินสอหล่นโพรก ๆ เสียงดังจนกรรมการหันมอง เบียร์ตีหน้าเจื่อน
อุบัติเหตุเริ่มบานปลาย—จู่ ๆ โอมจามเสียงดัง กรรมการตกใจ เดินมาตรวจสมุดอย่างละเอียด ฝ้ายเขียนแต่ชื่อกับรหัสแล้วนั่งเหงื่อตก พนักงานทำความสะอาดเข้ามาเช็ดหน้าต่าง สะดุดล้มโดนโต๊ะเบียร์ โพยปลิวออกมาใต้โต๊ะกำลังเล่นออกอากาศ “ขออนุญาตเก็บค่ะ…”
เบียร์ยิ้มแห้ง ๆ จะคว้าโพย แต่โดนทุกสายตาจับจ้อง ฝ้ายกุมขมับ โอมกัดเล็บเล็ก ๆ กรรมการเดินมาหยิบกระดาษ แววตาสงสัย “นี่มัน…โพยใช่ไหมครับ?” เบียร์มองหน้าเพื่อน ๆ อึกอักตอบทันที “ไม่ใช่โพยครับอาจารย์…นี่คือ…ใบงานวิชาศิลปะครับ” ฝ้ายกลั้นหัวเราะจนสำลักน้ำลาย โอมส่ายหน้าเนียน ๆ
กรรมการพยักหน้า ทำท่าจะเดินไปปรึกษากรรมการใหญ่ เบียร์วิ่งไปขวาง “เดี๋ยวครับ! ผมมีอะไรจะสารภาพ!” ทุกคนนิ่งเงียบ เบียร์พูดเสียงสะท้อนโรงเรียน “คือ…ผมเขียนสูตรคณิตไว้เผื่อหลงลืม แต่มันเป็นไอเดียผมเอง ไม่ใช่โพยจากใคร…”
กรรมการใหญ่เดินมา โอมหันไปพูดเสียงเบา ๆ กับฝ้าย “ต่อไปถ้าเบียร์จะโกหก ขอให้ไว้วางแผนดีกว่านี้…”
ช่วงตรวจโพย เจ้าหน้าที่กลับพบว่าในกระดาษมีแต่รูปแมวใส่แว่นกับกลอนฮา ๆ (ฝีมือฝ้ายที่วาดแกล้งไว้ก่อนวันสอบ) ทุกคนต่างนิ่ง คนทั้งห้องเริ่มขำกันเป็นแถบ
กรรมการใหญ่หน้าเหวอ ถามกลับ “แล้วนี่ใครเขียนกลอนขอให้กรรมการใจดีรับซาลาเปากลับบ้าน?” โอมรีบชูมือ “เอ่อ…ผมเขียนเองครับ เพิ่งหัดแต่งกลอนวันแรก พอดีอยากสร้างบรรยากาศในห้องสอบให้ไม่ตึงเครียด”
ภาพความวุ่นวายลุกลาม เมื่อข่าวลือว่าการสอบถูกโกงด้วยโพยแมวแพร่ทั่วโรงเรียน ครูฝ่ายปกครองเตรียมประชุมด่วน สื่อสารผิดพลาดจนฝ่ายแม่บ้านนึกว่าจะงดแจกซาลาเปาทุกเช้าถาวร ผู้ปกครองแห่โทรมาสอบถามโรงเรียนจนโทรศัพท์ล่ม
เบียร์กับฝ้ายพยายามเคลียร์ข่าว โอมโทรหาแม่ดราม่ากลางทาง “แม่…ผมอาจถูกพักการสอบนะ แต่จริง ๆ ผมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแมว…”
ในขณะเดียวกัน เด็กทั่วโรงเรียนตั้งใจวาดรูปแมวบนข้อสอบเป็นประโยคตลก; กรรมการไล่ตามลบรูป รับมือแทบไม่ไหว สุดท้ายผอ.ต้องแถลงข่าวหน้าเสาธง “โรงเรียนเราให้วาดแมวในใจ แต่อย่าวาดบนกระดาษข้อสอบ!”
ความปั่นป่วนถึงจุดพีคเมื่อเสี่ยว—เด็กข้างบ้านผู้คลั่งเลข—ดันแอบแปะโพยสูตรจริงไว้ใต้รองเท้าระหว่างพักเบรก เข้าใจผิดคิดว่าห้องปกครองจะยึดรองเท้าทุกคู่ จัดการเอาสูตรเลขออกมาแปะไว้ใต้เก้าอี้กรรมการเองโดยไม่รู้ตัว
กรรมการค้นร่างเจอสเต็ปนี้ ถึงกับงง ชี้แจงว่า “รองเท้าไม่ได้เก็บ รองเท้าคุณใส่ได้” เสี่ยวสติหลุดเผลอพูดลั่น “แต่ผมแอบจดสูตรใต้รองเท้านะครับ!” ทุกคนอึ้ง ฝ่ายปกครองเดินเอารองเท้าทุกคู่ไปซ่อนจริง ๆ สุดท้ายเด็กทั้งโรงเรียนต้องเดินเท้าเปล่าออกจากห้องสอบ ผู้ประกาศข่าวย้ำ “นี่คือประวัติศาสตร์การสอบที่ไม่มีใครลืม”
กลุ่มเพื่อนกลับถึงบ้านโดยที่ทุกคนยังไม่มีใครรู้คะแนน รู้แต่ความวุ่นวายทำให้ทุกคนสนิทกันขึ้น ทั้งสามสัญญาจะไม่โกงข้อสอบอีก (อย่างน้อยก็เทอมหน้า) เบียร์พูดขำ ๆ “ปีหน้า…จะซื้อตั๋วผจญภัยสนามสอบไหม? เราอาจได้เป็นตำนานวาดแมวโลกอีกก็ได้”
โอมยิ้มเหนื่อย ๆ หันหาฝ้าย “สรุปปีนี้นายจะสอบติดไหมฟะ หรือจะเป็นกูที่ได้เป็นเด็กเท้าเปล่าแห่งประเทศไทย?” ฝ้ายแกล้งเก๊กหน้า “ขอคิดอีกซัก 7 นาทีได้ไหม…”
เสียงหัวเราะ เงาสายลม และกลิ่นข้าวเหนียวจาง ๆ จบลงพร้อมกับบทสนทนาว่า “เชื่อปะ แค่เราไม่ยอมแพ้ ทุกอย่างก็โอเค…อย่างน้อยก็มีแมววาดเล่นย้อนหลัง!”
แล้วทุกคนก็หัวเราะตามอีกครั้ง วันสอบปีนี้…ไม่มีใครลืมแน่นอน
