เสียงปลุกโทรศัพท์มือถือของเวหาดังขึ้นเป็นระลอกที่สาม เขาตื่นด้วยความงุนงง ดวงตาระริกแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะเห็นข้อความจากพีค เพื่อนร่วมห้องอารมณ์ป้ำๆ เป๋อๆ “เวหา! เช้านี้ของดคุยเชิงลึก หามุขใหม่ไม่ทัน ขอแค่นมกับโอวัลติน”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เวหาขมวดคิ้ว ขำปนน้อยใจ เช่นเคย ทุกเช้าเขาพยายามมุกใหม่เสมอ พีคกลับตอบด้วยข้อความตัดรำคาญ แต่วันนี้ ทุกอย่างเริ่มด้วยอาการแปลกๆ ของเฟิร์น เพื่อนร่วมห้องอีกคนที่ปกติประจบทุกคน วันนี้กลับเอาแต่เดินวน อยู่ใกล้ประตูเอาแต่ถอนหายใจ
“เห้ย เฟิร์นเป็นอะไร” เวหาสะกิด ขณะพีคยังนั่งเหม่อกับปิ่นโต
เฟิร์นถอนหายใจอีกทั้งที่พยายามคีปความนิ่ง “ก็พรุ่งนี้…อาจารย์ดิษฐ์นัดเจอ”
เวหากับพีคสบตากัน ต่างคนต่างตีความคนละทิศ
“เวหา แกคิดแบบเรามั้ย?” พีคพูดเสียงเบา
“ใช่…เฟิร์นคงทำอะไรผิดแน่ๆ”
“หรือต้องย้ายออก!” พีคพูดเสียงเบาเกรงใจจนเฟิร์นมองผ่านๆ
เวหาลุกพรวด “เราต้องช่วยเฟิร์น อย่าให้อาจารย์เดาตัวตนได้เด็ดขาด!”
แผนแรกผุดขึ้น เวหาเสนอ: “วันนี้เราเริ่มจากทำเรื่องเฟิร์นให้ซับซ้อน ใครจะรู้ว่าตัวจริงเป็นยังไง”
พีคขมวดคิ้ว “แกหมายถึง?”
“เฟิร์นต้องกลายเป็นคนลึกลับ มีหลายบุคลิก ไม่ให้ใครจับได้!”
เฟิร์นฟังอยู่ไกลๆ พยายามจะพูดแย้งแต่ทั้งสองเดินหน้าเต็มที่
เวหาเดินไปแนะนำเฟิร์นให้กลายเป็น “เฟิร์นสายลึกลับ” ที่เดินใส่แว่นดำและถือหนังสือปรัชญากรีก พีคเตรียมมุกกระซิบข้างหู “ระวัง เฟิร์นเป็นคนอ่านใจนะ…”
แต่เฟิร์นไม่อินกับแผน ทั้งยังเผลอไปชนแก้วน้ำใส่มืออาจารย์ดิษฐ์พอดี
“อ้าว เฟิร์น! ตกใจอะไร” อาจารย์ดิษฐ์ถามเสียงนิ่งแบบสายสืบ
เวหาวิ่นเข้าแทรก “แค่ฝึกความตื่นตัวครับอาจารย์!”
พีคตอบซ้อน “ใช่ครับ…นิสัยใหม่” บรรยากาศเริ่มแปลก ทุกคนจับตา เฟิร์นยิ้มเจื่อนๆ
คืนนั้นที่ห้อง เวหาพยายามคิดแผนใหม่ “แก…เดี๋ยวเราปลอมข้อความไลน์ให้อาจารย์คิดว่าเฟิร์นเป็นนักกิจกรรม”
พีคส่ายหัว “เราไม่ปลอมก็ได้มั้ย จะผิดไหมอะ?”
“จะผิดได้ไง ถ้าเพื่อเฟิร์น!” เวหามั่นหน้า
ผลคือทั้งคู่แอบส่งข้อความปลอมชื่อเฟิร์นเข้าสมาคมนักกิจกรรม ถึงเช้า ข่าวลือแพร่ไปทั่วมหา’ลัยว่า “เฟิร์นปาร์ตี้บอย…” ทั้งที่เฟิร์นไม่ออกจากห้องเลย
เฟิร์นเริ่มเครียด “พอที! ไม่ต้องช่วยแล้ว!”
แต่เวหากับพีคมั่นใจ “อีกนิด ทุกอย่างจะดี!”
เหตุการณ์เริ่มชุลมุนเมื่ออาจารย์ดิษฐ์เข้ามาที่ห้อง เวหานึกว่าโดนจับได้เรื่องที่แอบส่งข้อความปลอม เลยทำหน้าตึง
อาจารย์ถาม “มีใครเห็นกุญแจรถผมมั้ย?”
เวหารีบตอบ “ไม่มีครับ…แต่เฟิร์นเมื่อเช้าออกไประเบียง!”
อาจารย์หันไปหาเฟิร์น เฟิร์นยิ้มกล้า ๆ กลัว ๆ “ผมไม่ได้เอาครับ” พีคย้ำด้วยเสียงเบา “เฟิร์นนิสัยดีจะตาย”
เวหาพูดสวน “แต่วันนี้เฟิร์นแปลกมากครับ!”
เฟิร์นถลึงตาใส่เวหา “ขอบคุณนะ….”
ข่าวลือเฟิร์นลุกลามจากนักกิจกรรมสุดลึกลับกลายเป็นหัวหน้าแก๊งค์ขโมยกุญแจรถในหนึ่งบ่าย ทั้งที่ไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่ากุญแจหายเพราะอาจารย์ทำหล่นเองระหว่างเดินไปโรงอาหาร
เวหากับพีคพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้เฟิร์นโดยการ “วางแผนดักจับคนร้ายตัวจริง” ซึ่งคือวางกุญแจดังใหม่ไว้หน้าห้อง เฟิร์นส่ายหัวหนักกว่าเดิม “จะเยอะไปแล้วนะ!”
คืนต่อมา ที่โต๊ะกลุ่ม เพื่อนๆ เห็นเฟิร์นเอาแต่นั่งเงียบ พีคกระซิบกับเวหา “แบบนี้อาจจะแย่กว่าเดิม” เพื่อนอื่นๆ เลยเข้ามารุมถาม “เฟิร์น มึงเป็นอะไรน่ะ”
เฟิร์นถอนหายใจ “ก็กำลังจะไปพบอาจารย์นัดนี่ไง” ทุกคนอึ้ง นึกว่ากำลังจะมีเหตุการณ์ใหญ่ในคณะ
เวหามั่น “อย่าห่วง เราเปลี่ยนแผน! เดี๋ยวเราออกหน้าเอง ให้เฟิร์นเป็นฮีโร่ซ่อนตัว”
พีคสงสัย “แล้วแผนนี้คืออะไร” เวหายักคิ้ว “เราจะเข้าไปขอสารภาพแทนเฟิร์น ว่าเป็นคนจัดปาร์ตี้ในตึกเรียนเอง!”
พีคตกใจ “เฮ้ย…เดี๋ยวก่อน จะยิ่งยุ่งไปมั้ย”
เวหายังคงมั่นใจ “แผนเวหาต้องปัง!”
ในฉากพบอาจารย์ เวหากับพีคผลัดกันอธิบาย สุดท้ายกลายเป็นว่าเฟิร์นทั้งจัดปาร์ตี้ แถมแอบเป็นสายคดีส่งสารลับให้อาจารย์คณะอื่น
อาจารย์ดิษฐ์ยิ้มจาง ๆ ฟังมาทั้งหมด “ผมนัดเฟิร์นมาช่วยเป็นตัวแทนห้อง ประสานงานงานกีฬา…”
เวหาช็อก เฟิร์นช็อก พีคอึ้ง มองหน้ากันไปมา
เสียงหัวเราะจากอาจารย์ “แต่ถ้ายังอยากจัดปาร์ตี้จริง ผมขอเชิญ…”
เฟิร์นหัวเราะในที่สุด “ขอบคุณที่พยายามช่วยนะ แต่คราวหน้าถามก่อนนะ!”
เวหายิ้มแหย ๆ “โอเค คราวหน้า จะเริ่มด้วยการฟัง…”
เสียงโทรศัพท์ของพีคดังขึ้น “เวหา…แกจะเริ่มด้วยมุกใหม่หรือฟังเพื่อนก่อนดี?”
เวหาหัวเราะ “ฟังกับมุกพร้อมกันเลยได้มั้ย?”
จบด้วยทุกคนยิ้ม พร้อมวางแผนจัดงานกีฬา (และขำเรื่องที่ตัวเองเพิ่งผ่านความวุ่นวายที่ยิ่งช่วยยิ่งชิบหาย) ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นยิ่งกว่าก่อนประหนึ่งรอดจากสงครามบนสนามความเข้าใจผิด
