เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นอยู่เนือง ๆ ในมือของ “ต้น” นิสิตปีสองที่พึ่งจะย้ายเข้าหอพักใหม่ เขาเปิดประตูห้อง 409 อย่างภาคภูมิ โดยที่ในหัวมีแต่แผนงานตารางแบ่งเวลาชีวิตสุดเพอร์เฟกต์ ถึงแม้เจ้าของหอจะเตือนว่า “หอเราเสียงดังหน่อยนะครับ” ต้นก็แค่ยิ้มแห้ง ๆ เพราะเชื่อว่าสามารถควบคุมทุกอย่างได้ถ้ามีตาราง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง รอยยิ้มของต้นก็หยุดชะงัก เมื่อ “ต๊ะ” รูมเมตอีกคน กำลังนั่งดูวิดีโอเกี่ยวกับวิธีจับผีซอมบี้ในห้องโดยสวมหมวกฟอยล์ ต๊ะเงยหน้าขึ้นมามองต้นแล้วถามเสียงขุ่น ๆ ว่า
“นายมีอุปกรณ์กันผีมั้ย?”
ต้นเกือบจะคิดว่าสิ่งที่ตนเองได้ยินนั้นเป็นเรื่องล้อเล่น แต่เมื่อเห็นที่หัวเตียงของต๊ะมีตุ๊กตายันต์ กะลาตาเดียว และน้ำมนต์วางอยู่ครบ เขาต้องย้อนถามกลับอย่างงุนงง
“เอ่อ…ที่นี่มีผีด้วยเหรอ”
“ห้องนี้นะผีเยอะสุดในหอเลย ขอเตือนไว้ก่อน” ต๊ะพูดอย่างจริงจัง
ไม่ทันใด ป้ารัชเจ้าของหอเดินมาเคาะประตูเสียงดังพร้อมถุงใส่อาหาร แล้วปล่อยประโยคทองมาว่า “ใครไม่จ่ายค่าหอเดือนนี้ เดี๋ยวคืนนี้จะมีคนมาตามเก็บตัวถึงในฝันเอ๊ะ!”
ต้นหน้าเหวอ เผลอประชด “ผมจ่ายแล้วนะ ป้าอย่ามาหลอกผมด้วยผีเลย”
ป้ารัชหัวเราะกรุ้มกริ่มแล้วหันไปหาต๊ะ “ส่วนแก ต๊ะ ถ้ายังไม่ยอมล้างห้องน้ำ ป้าจะแฉคลิปแอบร้องคาราโอเกะตอนตีสามให้ห้องถัดไปดู!”
ต๊ะหน้าซีดรีบลุกไปหาน้ำพรวดพราด ต้นได้แต่สงสัยว่าการเข้าอยู่ที่นี่จะมีอะไรแปลกแปร่งกว่านี้อีกไหม
เพียงข้ามวัน เพื่อนข้างห้อง “น้ำขิง” เธอผู้มีความหลงตัวเองขั้นสุด ในขณะที่ต้นพยายามเป็นมิตรด้วยการยิ้มแต่กลับโดนมองว่าจ้องจะขโมยกระเป๋าแบรนด์เนม อันเป็นของหวงที่สุดของน้ำขิง ความสงบที่ต้นคาดหวังพังทลายทันที
ในเย็นวันถัดไป เมื่อทุกห้องต้องส่งตัวแทนหอไปร่วม “ประชุมประจำเดือนหอ” ต้นถูกเลือกเพราะใบหน้าใหม่สด คิดในใจว่านี่คงเป็นเวทีแสดงความเรียบร้อยได้แน่ ๆ แต่เมื่อพูดถึงเรื่องขยะในห้องน้ำกลาง จู่ ๆ ต๊ะก็ประกาศ “ผมว่าหุ้นขยะที่ลอยอยู่หน้าห้องน้ำ มันมีพลังงานบางอย่างนะครับ” ทั้งหอแตกฮือ พร้อมกับสายตาจับจ้องมาที่ต้น
ต้นพยายามสวนกลับว่า “มันก็แค่ถุงขยะธรรมดา ใครไม่เก็บก็แค่จัดเวรใหม่…” แต่น้ำขิงเสริมทันที “ทุกทีที่ถุงขยะโน่นเป็นปัญหา ห้อง 409 โดนกล่าวหา แล้วนายก็เป็นสมาชิกใหม่!”
“แปลกตรงไหน…” ต้นแย้ง
ป้ารัชเสียงเข้ม “409 ไม่เคยเว้นปัญหาเลยจริง ๆ!”
ต้นเริ่มเสียความมั่นใจ แต่ต๊ะกลับรักสนุกหยิบเรื่องผีกับขยะมารวมกันเป็นตำนาน “ขยะนั้นเหมือนจะมีชีวิต รอวันที่เจ้าของตัวจริงมาเก็บ!” ต้นอดไม่ได้จะเถียงแต่ถูกเพื่อนรูมเมตดึงแขนมากระซิบว่า “อย่าไปขัด เดี๋ยวหอจะจ้องแต่เรา นิ่ง ๆ ไปก่อน” ทุกอย่างเริ่มบานปลายเพราะคำขยี้จนเกินจริง
ในห้องพัก ต้นเปิดใจคุยกับต๊ะเรื่องนิสัยขี้สงสัยของน้ำขิงแล้วเผลอวิจารณ์เสียงดัง ขณะที่ไม่ได้รู้เลยว่า น้ำขิงวางโทรศัพท์แอบอัดเสียงผ่านฝากำแพงห้องไว้ หวังเอาไว้ใช้ขู่ต่อกรกับคู่กรณีในอนาคต
วันต่อมา ต๊ะเกิดคิดแผนพิสูจน์ว่ามีผีในห้อง 409 จริง โดยการแอบปิดไฟกลางดึกแล้ว “จัดเซ็ทผีหลอก” ให้ต้นตกใจเล่น ส่งเสียงโหยหวนผ่านมือถือที่เปิดลำโพงใกล้เตียง ต้นตกใจจนลุกพรวดไปเตะขาตู้ล้มโครม ตั๋วดูหนังที่ซุกไว้ใต้เตียงปลิวหล่นมาพอดี
น้ำขิงที่ชะโงกหน้าดูตรงหน้าต่าง พอดีเห็นเข้าว่าต้น “ซ่อนของบางอย่าง” เธอจินตนาการทันทีว่าต้นต้องเป็นสายส่งของใต้ดิน เพราะเมื่อแรกเจอก็ชอบจ้องกระเป๋าเธอ อีกทั้ง ป้ารัชกำลังบ่นเรื่องของหายในหอช่วงนี้ น้ำขิงถึงกับตั้งใจ “สืบ” ทันที
กลางวันวันต่อมา น้ำขิงแกล้งเดินสะดุดใส่หน้าห้อง 409 แล้วเอ่ยเสียงดัง “เอ๊ะ! หน้าห้องมีเศษอะไรเยอะแยะ ต้น! ซ่อนอะไรไว้รึเปล่า?” ต๊ะที่เพิ่งล้างห้องน้ำมา ก็สวน “ถ้าเศษนั้นขยับเองขึ้นมาได้ก็น่ากลัวนะ”
ต้นเปิดประตูมาขมวดคิ้ว “นี่ เศษขยะผมเพิ่งเก็บเมื่อเช้า!”
น้ำขิงขมวดคิ้ว “แต่ฉันจำได้ว่าทุกทีที่ของในหอสาบสูญ ห้อง 409 มักมีส่วนเกี่ยวข้อง น่าสงสัยที่สุด!”
ต้นเริ่มร้อนตัว เผลอพูดเสียงแรง “ผมไม่เคยเอาของใครทั้งนั้น!”
ต๊ะพึมพำ “ก็อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ในห้องจริง ๆ แบบผีก็ว่าน่าสงสัย”
เสียงของน้ำขิงกับต๊ะเริ่มตีกันกลายเป็นข่าวลือไปทั้งชั้น “409 ขโมยของ” และ “409 มีผี” เรื่องบานปลายจนต้นเดินไปหยิบน้ำในครัว ก็ยังโดนเพื่อนข้างๆ เหล่มอง
ต๊ะเริ่มรู้สึกผิดพยายามจะเคลียร์ข่าวลือ จึงชวนต้นและน้ำขิงจัดกิจกรรมกลางคืน “ล่าท้าผี–ล่าหาความจริง” เพื่อพิสูจน์กันชัด ๆ ว่า ในห้อง 409 ไม่มีทั้งผีและไม่มีของหาย
ค่ำวันกิจกรรม ฝนตกเปาะแปะ ต้นเตรียมเทียน แฟลชไลท์ น้ำขิงเตรียมพิซซ่ากับน้ำแดง (หวังไว้ทำให้ทุกคนอารมณ์ดี) ต๊ะซุ่มซ่อนมุมห้องเตรียม “สเปเชียลเอฟเฟกต์” กะจะเซอร์ไพรส์โชว์ว่าผีก็ไม่มีอะไรน่ากลัว
กิจกรรมเริ่มต้นด้วยคำถามแซวเสียงดังจากเพื่อนข้างห้อง “คืนนี้มีเซอร์ไพรส์ 409 ผีกับขโมย จะจับได้ไหม เอาฮาแล้วกัน!” ทุกคนหัวเราะ ส่วนต้นหน้าเหวอ ประหม่าเล็กน้อย
เมื่อถึงคิวต๊ะทำเสียงผีแล้วผ้าขาวบางพลิ้วหล่นจากชั้นบนลงมาพอดี น้ำขิงแกล้งร้องลั่น ทุกคนหัวเราะโค้ง ต้นเลยกล้าโชว์ “ตู้ดูหนัง” ใต้เตียง ยืนยันว่าไม่ได้มีสิ่งลึกลับใด ๆ นอกจากตั๋วเก่า ๆ และเสื้อยืดลายซ้ำ
ทันใดนั้นมีเสียงโทรศัพท์น้ำขิงดัง เผยข้อความ “ใครเอากระเป๋าฉันไป!” ซึ่งกินความผิดว่าต้นแน่ ๆ ทุกคนเงียบไปครู่ ต้นหน้าเสีย ต๊ะพยายามช่วย “ขโมยคงไม่กล้าขึ้นมาในคืนผีสินะ!”
น้ำขิงหน้าหงิก “แต่ตั๋วหนังนั่นใช่ใบที่ฉันทำหายไปเมื่อเดือนก่อนรึเปล่า?”
ต้นรีบออกตัว “อันนี้เป็นของผมเอง ย้อนไปดูบิลได้เลยนะ!”
ช่วงชุลมุนจู่ ๆ ป้ารัชโผล่เข้ากลางห้อง “นี่มันเรื่องอะไร!?” ต้นขอร้องเสียงอ่อย “ป้า พวกหนูไม่ได้เอาของนะ มีแต่ผีหลอกลวงเท่านั้นแหละ”
ป้ารัชหัวเราะพร้อมเอาถุงกระเป๋าคืน “กระเป๋าน้ำขิงไปอยู่ริมรั้วหลังหอ ใครก็ไม่รู้เอาไปซุกไว้เองแหละ” น้ำขิงหน้าแดงแต่ยังดื้อ “ใครมันจะซ่อนแบบนั้นได้!”
ต๊ะอมยิ้ม “ผีหอ 409 หรือเปล่า?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งห้อง ต้นถอนหายใจอย่างโล่งอก น้ำขิงเองก็เขิน แต่ถอดใจ “ขอโทษที ฉันเข้าใจนายผิดไป นายนี่ไร้เดียงสากว่าที่คิด”
ต้นยิ้มบาง “ผิดเหรอที่จะชอบจัดระเบียบชีวิตตัวเอง แต่ก็…ขอบคุณที่เตือนให้ผมเปิดใจยอมรับความวุ่นวายบ้าง”
ต๊ะสรุป “ใครจะอยู่ 409 ต้องใจแข็งกับทั้งผี ข่าวลือ และความเฟื่องฟูของเสียงหัวเราะ!”
น้ำขิงยิ้ม “คืนนี้ไม่ต้องกลัวขโมย ไม่ต้องกลัวผี แค่กลัวว่าพรุ่งนี้ป้ารัชจะมาเคาะห้องแต่เช้าอีกมั้ยพอ!”
เสียงหัวเราะสุดท้ายดังขึ้น ตอนเช้าวันใหม่ ต้นตื่นเช้ากว่าทุกวัน ไม่วางตารางเปะอีกต่อไป แค่เดินไปชงกาแฟกับเพื่อนร่วมหอ ทุกอย่างดูรกแต่หัวใจกลับอบอุ่นอย่างประหลาด
