ฝนตกซู่ใหญ่ช่วงบ่าย วันใกล้สอบปลายภาค โรงเรียนมัธยมพิชิตเวทีกลายเป็นสนามประลองความเครียดของเด็กม.5 ทั่วไป แต่ที่ใต้ถุนอาคารเรียน หนึ่งในสมาชิกชมรมวิทยาศาสตร์สุดน้อยใจในจำนวนสมาชิกอย่าง “โจ๊ก” กำลังขีดเขียนแผนการบนกล่องนมเปรี้ยว ซ่อนตัวจากสายตาคุณครูที่เดินตรวจตรา โจ๊กแอบมองนาฬิกา บ่นพึม “ทำไมเพื่อนเรามันยังไม่มาอีกวะ ห้ามเบี้ยวนะโว้ย” ทันใดนั้น “พัท” เด็กจอมคิดมากหัวฟู หน้าหม่นเปียกฝน พุ่งลิ่วมาพร้อมถุงขนมโยนบนโต๊ะ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โจ๊ก ไหนนายบอกจะเอาโพยคณิตมา แล้วยังไง? เจอป้ายประกาศใหม่ยัง?” พัทเบิกตาโต โจ๊กส่ายหน้า “เจออะไร? หรือแค่กลัวเกรดตก?”
“ครูติดกล้องวงจรปิดใหม่หน้าห้องสอบ! แผนโกงเราต้องเปลี่ยน”
ระหว่างปัญหากำลังถาโถม “ริน” เด็กสาวหน้าตาใสซื่อนามว่านางฟ้าประจำห้อง แต่ใครรู้จริง ๆ เธอคือเจ้าแม่จอมวางแผนเดินเข้ามาแบบเนียน “สงบ ๆ นายพวกนี้ ครูอาจารย์ฉลาดน้อยกว่าที่คิด แต่มันดักทางได้หลายทาง… ว่าแต่ โจ๊ก นายเอาโพยมาก่อนดีป่ะ?”
โจ๊กเสไปตอบเรื่องอื่น “พูดถึงโพย เดี๋ยวก่อน หัวหน้าห้องมาสืบพวกเรารึเปล่าเนี่ย?” รินกับพัทหันไปจ้องหน้ากันแบบไม่ไว้ใจ แล้วเสียงรองเท้าโกยตามมาวิ่งกรูมาทางชมรมเล็ก ๆ ของพวกเขา โจ๊กกลอกตาเป็นวงกลม
“จะโดนจับไหมวะ?” พัทกระซิบ รินถอนหายใจยาว “สงบนะ เดี๋ยวฉันมีแผน” โจ๊กกับพัทพยักหน้าแต่หน้าตากังวลชัดเจน
ฉากในห้องชมรมสืบสวน (ซึ่งจริงๆ ตั้งขึ้นมาเพราะอยากสืบหาโพยข้อสอบ) ทุกคนรวมตัวซุ่มเงียบ รินหยิบแฟ้มหนาปึ้กออกมา “นี่ เอกสารลับ ดูซิว่าข้อสอบจะออกแนวไหน” ทุกคนมุง รินเปิดหน้าปก เจอแต่แบบฝึกหัด ป.3 โจ๊กทำหน้างง “อันนี้มันอะไรฟะ?” รินหน้าแดง “เออ… น้องฉันลืมไว้ เอาใหม่ พรุ่งนี้เคลียร์” เสียงพัทหัวเราะก๊าก โจ๊กพึมพำ “สืบทุกอย่าง ยกเว้นของจริง”
ทั้งสามตกลงเริ่ม ‘ปฏิบัติการสืบสวน’ อย่างเป็นทางการ โจ๊กนั่งกุมขมับ พัทรู้สึกเครียด รินยังคงทำหน้ามั่นใจเกินเหตุ ทุกคนมีเป้าหมายเดียวคือหาโพยข้อสอบ แต่ไม่มีใครมีแผนที่ใช้งานได้
วันถัดมา ระหว่างคาบพัก สามคนแอบย่องไปใต้ถุนอาคารวิทย์ โจ๊กเอากล้องจิ๋วไปติดแถวประตูครู หวังบันทึกการพูดคุยระหว่างครูตั้งโจทย์ข้อสอบ พัทระแวงจนหันซ้ายขวาตลอดเวลา รินคอยออกคำสั่ง “เราต้องทำให้แนบเนียนนะ ถ้าครูจับได้ จบข่าว”
จังหวะที่โจ๊กแปะกล้องเสร็จ ทันก็มีเสียงครูใหญ่ดังมาแต่ไกล “นั่นใครอยู่ตรงนั้น!” โจ๊กสะดุ้งจนกล้องร่วงตกแตก พัทร้อง “แผนแรกจบ” รินพึมพำ “ปฏิบัติการต่อไป ปลอมตัวเข้าไปในห้องพักครู!” พัทอ้าปากค้าง “ใจกล้าเกิน!”
ตกเย็น ในห้องชมรม พัทเขียนแผนบุกห้องพักครู ลงในสมุด “เดี๋ยวฉันเป็นแม่บ้าน รินเป็นเด็กส่งกาแฟ โจ๊กเป็นเด็กเก็บของ” รินขัด “ฉันจะปลอมเป็นอาจารย์จอมเป๊ะเอง นายสองคนก็ช่วยซับพอร์ตหน่อย” โจ๊ก “กลัวถูกจดจำหน้าเนี่ยสิ”
วางแผนว่าตอนเช้าใหม่ จะปลอมตัวเข้าห้องพักครู พกชุดกันเปื้อน หมวก และหนังสือปกหน้าเป็นชีทวิทย์ (แต่ด้านในเปล่า) รินพกป้ายชื่อ “อ.รัชดา” (ตั้งเอง) ใส่แว่นหนาเตอะ โจ๊กกับพัทแย่งผ้ากันเปื้อนคนละคนราวกับกลัวตัวเองจริง
ฉากแอบเข้าห้องพักครู ในจังหวะเช้า ครูเดินกันขวักไขว่ รินเดินเข้าไปทำนิ่ง เหมือนนักแสดงละครหลังข่าว ตัวโจ๊กกับพัทแทบขาสั่น รินแกล้งจามใส่เสียงดัง กะ distract ครู พัทหลุดหัวเราะกรุบ โจ๊กต้องดันศอกให้ตั้งใจ
ครูใหญ่หันมามอง “อาจารย์รัชดา? ไม่ใช่ว่าเพิ่งย้ายไปโรงเรียนอื่น?” รินยิ้มแหยง “เอ่ออ… มาส่งงานพิเศษค่ะ” โจ๊กพึม “ไปเร็วๆเข้าเถอะ เดี๋ยวโดนจับได้” พัทแกล้งไอหวังช่วยริน กลายเป็นเสียงประหลาด ครูมองแบบงง ๆ รินรีบบอก “ขอโทษค่ะ หนู… เอ่อ… ขอตัวนะคะ” แล้วโกยทุกคนออกห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กลับถึงชมรม โจ๊กถอนหายใจ “ชมรมเรานี่มันล่มจริง” รินยังไม่ยอมแพ้ “ฉันจะสืบให้ได้ว่าครูเอาโพยไปซ่อนไว้ไหน!” พัทชูนิ้ว “แต่ฉันเครียดเกรดวิชาอื่นมากกว่า!” ทุกคนหัวเราะแห้งๆ
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อจู่ ๆ เพื่อนต่างห้องชื่อ “โน้ต” มาแอบบอก “กูเจอโพยแล้ว!” ทุกคนหูผึ่ง “ที่ไหนวะ?” โน้ตทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ “อยู่ในห้องเก็บของหลังโรงงานขนม! แต่มึงเข้ายากนะ…” โจ๊กตาลุก “คืนนี้บุก!”
แผนปฏิบัติการกลางคืนก็มา พกไฟฉาย ผ้าปิดปาก และขนม น้ำตาลตำในถุงเพราะกลัวหมดแรง แอบเดินลัดตรอกข้างโรงงาน เสียงหมาเห่าประกอบฉาก โจ๊กทำเป็นกล้ากลบกลัว พัทมือสั่นไฟฉายตกพื้น รินบอก “อย่าเพิ่งป๊อด พวกนายเพื่ออนาคตนะ!”
ไปถึงห้องเก็บของ พบกุญแจล็อค รินตั้งท่าหักกุญแจ (แต่ไม่สำเร็จ) ระหว่างง่วน เสียงยามเดินมา “อะไรกัน! ใครอยู่ตรงนั้น!” พัทกรี๊ดเบาๆ โจ๊กคว้าขนมโยน วิ่งหนี ยามคว้าไฟฉายส่องตาม แต่สามคนก็โกยหนีไปคนละทาง พีคคือกล่องที่โน้ตบอกคือ ‘คู่มือเครื่องตอกขนม’ ไม่เกี่ยวข้อสอบเลยซักนิด
วันที่ 3 เพื่อน ๆ เริ่มถอดใจ รินพึมพำ “เราทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?” โจ๊กมองหน้า “เราอยากได้แค่โพย แต่เจอแต่เรื่องยุ่ง” พัทพยักหน้า “อย่างน้อยพวกเราก็ยังได้หนีแบบพวกมือสมัครเล่นนะ” ทุกคนหัวเราะเศร้า ๆ
ทันใด ครูต้มน้ำร้อน (ครูประจำวิทย์) เรียกพบ “มีบางอย่างอยากให้ช่วย… โรงเรียนจะจัดประกวดหุ่นยนต์ ใครสมัครบ้าง?” โจ๊กเห็นโอกาสถาม “มีรางวัลโบนัส คะแนนไหมครับ?” ครูพยักหน้า โจ๊กรีบตอบแทนทุกคน “รับสมัครทั้งหมดครับ!” พัทเบิกตา “หาา! ทำหุ่นยนต์เนี่ยนะ?”
คะแนนจิตพิสัยคือสิ่งที่ติดลบแต่ได้พลังใจ ทุกคนต้องช่วยกันสร้างหุ่นยนต์ส่งประกวด หวังตัดเกรดแทนการโกงข้อสอบ วันต่อมา โจ๊กเป็นคนออกไอเดียหุ่นยนต์ดูดฝุ่นแบบจับโปสเตอร์ขำ ๆ รินเขียนแบบ พัทหาอะไหล่ พังไปสามรอบ สุดท้ายหุ่นยนต์วิ่งเฉออกนอกโต๊ะจนครูหัวเราะ
หลังงาน ครูแอบส่งโพยย้อนหลังจากปีที่แล้วให้ดูเป็นแนวทางพร้อมชู “แต่ต้องตั้งใจทบทวนเองนะ” รินยิ้มเขิน โจ๊กถอนใจ “ในที่สุดก็ได้โพย แต่ดันเป็นของปีเก่า” พัทเล่นมุก “อย่างน้อยเราก็ได้ความทรงจำใหม่เพียบ”
ทุกคนหัวเราะ รินพูดสุดท้าย “สืบอะไรกันนักกันหนา สุดท้ายก็ต้องอ่านเองนี่แหละ” โจ๊กตบท้าย “แย่หน่อย คราวหน้าเปลี่ยนชื่อชมรมเป็นชมรมเตรียมสอบดีไหม?” พัทส่ายหัวแต่ยิ้มเหมือนโล่งอก ทุกคนมองหน้ากันเหมือนรู้ว่ามิตรภาพนี่แหละที่เป็นรางวัลลับของภารกิจครั้งนี้
ส่งท้าย เมื่อครูใหญ่เดินผ่านมาเห็นแผนผังที่ยังค้างอยู่ “นี่พวกเธอกำลังวางแผนสอบเขียนหนังสือพิมพ์หรือเปล่า?” สามคนหันมามองหน้ากันแล้วตอบพร้อมกัน “เปล่าครับ/ค่ะ! อะ…เอาจริงก็ประมาณนั้นแหละ”
เสียงหัวเราะป่วนๆ ยังดังในชมรมสืบ… เอ๊ะ หรือสอบ? อย่างอบอุ่นที่สุดในฤดูสอบนี้
